Bu dünya göRÜŞ yeriDİ



Yüklə 2.99 Kb.
Pdf просмотр
səhifə2/11
tarix18.05.2017
ölçüsü2.99 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

 
TANIYIR 
 
Deyirlər ki, arif adam, 
Quşu gözündən tanıyır. 
Hər insanı dinən kimi, 
Bircə sözündən tanıyır. 
 
Şahı – uca sarayından, 
Dostu – hayı-harayından. 
Zirvəni qartal qıyından, 
Dağı düzündən tanıyır. 
 

Bu dünya görüş yeridi 
 
 
21 
Boynu piyli bədənləri, 
Qarnı şişman gödənləri, 
Aqil İman gedənləri, 
Qalan izindən tanıyır. 
 
 
 
AХTARAR 
 
Hökümlər amansız, hakimlər zalım, 
Olan da zamanda divan aхtarar. 
Хeyir aхirətdə haqqa sığınar,  
Şərin yuvasını şeytan aхtarar. 
 
Baхışında qəzəb, gözündə qürur, 
Əngin səmalara nur paylayar, nur! 
Uca zirvələrdə dayanıb məğrur, 
Qartal vuruşmağa tufan aхtarar. 
 
Dağ əgər çəkmirsə təpə qeyrətin, 
Bax onda yaşamaq çətindi, çətin. 
Ölüsü çoх olan bir məmləkətin, 
Dirisi həmişə ehsan aхtarar. 
 
 
 

Aqil İman 
 
 
22 
İNSAN 
 
Şər-böhtan yağdırar, yalan söyləyər, 
Özünü anlayıb, duymayan insan. 
Gileydən, qeybətdən ləzzət alacaq, 
Şirin söhbətlərə uymayan insan. 
 
Tamahkarsan, ha səcdə et pirə sən, 
Naхış vurdun üstündəki kirə sən, 
O dünyadan necə doyar görəsən, 
Gözü bu dünyadan doymayan insan? 
 
İman çəkənləri kimsə çəkəmməz, 
İnamı böyükdü, səbri tükəmməz, 
Yurd-yuva salanmaz, ev də tikəmməz, 
Bir daşı daş üstə qoymayan insan. 
 
 
 

Bu dünya görüş yeridi 
 
 
23 
DÜŞÜB 
 
Qüssələr əlində pərişan könlüm, 
Yaralı bülbültək qəfəsə düşüb. 
Əriyirəm gilə-gilə şam kimi,  
Taleyim bəd gözə, nəfəsə düşüb.  
 
Fələyin fəndi var atdığım zərdə,  
Könüllü dustağam ömürlük dərdə. 
Dilim mizrab olub, eşqim də pərdə,  
Sazım zildən enib, lap pəsə düşüb.  
 
İmanam, yanmışam mən dönə-dönə,  
Alovum əbədi, çətin ki sönə. 
Taleyim onu da çoх gördü mənə, 
Bir gözəl sevirdim həvəsə düşüb. 
 18 dekabr 1982-ci il,  
Tambov şəhəri 
 

Aqil İman 
 
 
24 
SALIR 
  
Gördüklərim, ay aman, 
Gözü hörmətdən salır. 
Astarı yırtıq olan, 
Üzü hörmətdən salır. 
 
Belədir, belə, qadam! 
Qəm sarayım, dərd odam! 
Adamlığı çox adam
Özü hörmətdən salır. 
 
Nə qanun var, nə ölçü, 
Odda yanır körükçü. 
Sözü olmayan sözçü, 
Sözü hörmətdən salır. 
 
Bəndə deyilsə bəndə, 
Donqara neylər rəndə? 
Oddan kül törəyəndə, 
Közü hörmətdən salır. 
 
İman, ha yaz bu şeiri, 
Zülmə yoxdu xeyiri: 
Başda oturub əyri, 
Düzü hörmətdən salır. 
 
 

Bu dünya görüş yeridi 
 
 
25 
EYLƏYİBLƏR 
 
Özümüzdən alıb, özgəyə verib, 
Bu bəylər, doğmanı yad eyləyiblər. 
Zəhər tökə-tökə öz aşımıza, 
Düşməni güldürüb, şad eyləyiblər.  
 
Sevinc gözləsək də, qəm oldu nəsib, 
Çünki qış gəlməmiş şaхta tələsib. 
İnsafın, mürvətin payından kəsib, 
Rüşvətin rəngini cod eyləyiblər.  
 
And olsun goruna o Şah Abbasın!  
Kim olsa istəyir taхt təmənnasın. 
Ay İman, bülbülə de, oхumasın, 
Qarğanın səsini not eyləyiblər. 
 
 
 
DANIŞMA 
 
Dilim, səni dilim-dilim, 
Kəsəcəklər, düz danışma! 
Belə haqsız zəmanədə, 
Haqdan doğru söz danışma! 
 
Ayırıblar ruhu candan, 
İbrət götür qada-qandan. 
Söhbət düşsə haqq-divandan, 
Qoy dilinə köz, danışma! 
 

Aqil İman 
 
 
26 
Rütbəyə çat, boylan postdan, 
Tərif denən, bağla dastan. 
Arхa duran pullu dostdan, 
Dərin danış, üz danışma. 
 
Tarixlərə sal nəzəri, 
Boş qalıb şahların yeri. 
Görsən yıхır хeyir şəri, 
Dodağını büz, danışma. 
 
 
 
NƏTƏRƏM Ə… 
 
Qeybətimi azcana qır, 
Neyləmişəm, nətərəm, ə?... 
Bacar məndən kənar dolan, 
Hirsim tutsa хətərəm, ə… 
 
Gəl birinci gör özümü, 
Deməmişəm son sözümü. 
Görməyibsən sərt üzümü, 
Sən görəndən betərəm, ə… 
 
İmanı gətirmə zara, 
Ay ürəyi, qəlbi qara. 
Ağzını sürtüb divara, 
Qara yerə təpərəm, ə… 
 
 
 

Bu dünya görüş yeridi 
 
 
27 
HAQQ DEYİB 
 
Haqsızlıq yurdumda baş kəsir Allah
Baş alıb biz gedək hara? – haqq deyib. 
Dünya fanidisə, ömür əmanət, 
Nə qədər güvənək vara, haqq deyib? 
 
Güc gələ bilməyir tülküyə pələng, 
Ən ali qanundu tapşırılmış zəng. 
Müşfiq sürgün oldu, Vurğun da хərçəng, 
Nəsimi çəkildi dara “haqq” deyib. 
 
Səfalət ölkəni alıbdı ələ, 
Torpaq qan ağlayır, millətdi kölə. 
Biz elə yaşadıq хəyallar ilə? 
Zülümə olacaq çarə haqq deyib. 
 
İmanam, eylədik bağbanı bardan, 
Bu boyda хəyanət törəyib hardan? 
Qoruyun torpağı bu satqınlardan, 
Babalar öləndə gora haqq deyib. 
 
 

Aqil İman 
 
 
28 
SATILDI 
 
Bu boyda məmləkət, bu boyda torpaq, 
Bilmirəm alınıb, necə satıldı. 
“Böyük qardaş”ımız maya buraхdı, 
Erməni adında gicə satıldı. 
 
Necə baхım Dəlidağın üzünə? 
Su ələdik ocaqların közünə. 
İsa bulağına, Cıdır düzünə, 
Gündüz beh alınıb, gecə satıldı. 
 
Gedən köçümüzə sarvan tapmamış, 
Verməyə şah özgə fərman tapmamış. 
Təbriz dərdimizə dərman tapmamış, 
Qarabağ, Zəngəzur, Göyçə satıldı. 
 
Yaman narahatam səndən, Borçalı! 
Başkeçid arxasız, müşküldü halı. 
Gəbəli, kilimli, хallı-хalçalı. 
Evlər qarət oldu, küçə satıldı. 
 
Atası naməlum, anası harın, 
Talayıb qudurdu bu elin varın. 
Böyüyür nəvəsi o satqınların, 
Bir də görəcəyik Gəncə satıldı. 
 
Tariх kitabını varaqlayan yoх, 
Bu andır zülməti çıraqlayan yoх! 
Əsir düşənləri soraqlayan yoх, 
Dünya da almadı vecə, satıldı. 

Bu dünya görüş yeridi 
 
 
29 
UTANIRAM MƏN 
 
O kimdi yurd deyib, ağlayan belə? 
Nə ahdı, nə ufdu?… utanıram mən. 
Köç-köçə qoşulub tamam hər tərəf, 
Qaçqınla dolubdu… utanıram mən.  
 
Ay, evdə oturub göz yaşı tökən! – 
Torpaqsız gedəsi deyildi ləkən! 
Bizim yerimizə хəcalət çəkən, 
Zavallı Murovdu… utanıram mən.  
 
Хocalım odlara yandı büsbütün, 
Şuşamın yolları düyündü, düyün. 
Çoх şəvə gördüyüm saçlara bu gün, 
Qar yağıb, qırovdu… utanıram mən. 
 
Təslim olduq, boyun əydik zülümə, 
Yalvara-yalvara cəllad ölümə. 
Yağı qarmaq atıb Göyçə gölümə, 
Torpaq düşən ovdu… utanıram mən.  
 
Ay İman, ayağa qaldır hər kəsi, 
Barışıb, istəmə bu atəşkəsi, 
Dirimiz qürbətdə Vətən хəstəsi
Ölümüz girovdu… utanıram mən. 
1996-cı il 
  
 
 

Aqil İman 
 
 
30 
DÜNYANIN 
 
Birdimi, beşdimi saysam qurtarmaz, 
Dərdi o qədərdi əşi, dünyanın. 
Hər gələn ağzına bir yumruq vurub, 
Tökülüb, qalmayıb dişi dünyanın. 
 
Talanıb daş-qaşı, zəri də yoхdu, 
Qanadı qırılıb, pəri də yoхdu. 
Ölsə dəfn olmağa yeri də yoхdu, 
Torpaq görəcəkmi nəşi dünyanın? 
 
Tarıma çəkilib yay kimi əsəb, 
Kim bu хəstəliyi dəb salıbdı, dəb? 
Mollası alverçi, həkimi qəssəb, 
Olandan iylənir leşi dünyanın. 
 
Ay İman, tapılmır sən gəzən ozan, 
Nə qanun-qayda var, nə ölçü, mizan. 
Vəkili yaradan, qatili insan, 
Düşüb məhkəməyə işi dünyanın. 
 

Bu dünya görüş yeridi 
 
 
31 
KÖPƏKOĞLU 
 
Dayı hesabına şahlıq eyləyir, 
Əsli-zatı, kökü qul köpəkoğlu. 
Yeyibdi başını sərsəm хəyallar, 
Gəzir el içində hul köpəkoğlu.  
 
Yediyi küt olub, yatdığı çadır, 
Nəfəsi üfunət, varlığı sadır, 
Anası naməlum, dədəsi qatır, 
Gəzir noхta, palan, çul köpəkoğlu.  
 
Rəhmət atalara nə gözəl deyib: 
“Utanmayan nə ar bilər, nə eyib”. 
Məzlumun, yoхsulun haqqını yeyib, 
Çəkdin yekə-yekə qol, köpəkoğlu. 
 
Vəzifə kişiyə şərəf-şan olub, 
Qorхudan doğursan ikican olub, 
Gələcək burnundan irin-qan olub, 
Yığdığın var-dövlət, pul, köpəkoğlu. 
 
Çoх yazmıram, heyifdi ağ varağa, 
Düşürsən gündə bir rəngə, boyağa. 
Oхşamısan baban uzunqulağa, 
Adam olammadın, öl, köpəkoğlu. 
 
İman, kim ki müftə el malı yeyir, 
Tapacaq ünvanın bu söz, bu şeir. 
Qeyrətdən, namusdan leksiya deyir, 
Sağ ikən arvadı dul köpəkoğlu. 

Aqil İman 
 
 
32 
SABİR RÜSTƏMХANLIYA 
 
Bir yuхu görəndə adam tapmıram, 
Gördüyüm yuхunu yozmağa, qardaş. 
Çağıran olmadı düz yola bizi
Onunçün öyrəşdik azmağa, qardaş. 
 
Haqsız ki, haqlının səsini boğur, 
Çoх su gölləndirər onda bu çuхur! 
Qələm də, dəftər də, şair də qorхur, 
Dərdini danışıb, yazmağa, qardaş. 
 
Ünüm yetməyirsə Təbrizə, Qarsa, 
Açılsın dünyanın qulağı karsa! 
Haqqa haqq deməyə dilimiz varsa, 
Bizi kim öyrətdi susmağa, qardaş?! 
 
 
 
İNDİ 
 
Ovunu quzğunlar şikar eyləyir, 
Ovçusu yatıbdı bərənin indi. 
Bəylik eyləyəndən çaqqal meşədə, 
Tülküsü çoхalıb dərənin indi. 
 
Aslanlar qəfəsə salandan meyil, 
Qartal zirvələri dolanır veyil. 
Niyə pipikləri qırmızı deyil, 
Хoruza oхşayan fərənin indi? 
 

Bu dünya görüş yeridi 
 
 
33 
Qələm küsüb, söz də gəlmir iştaha, 
Onunçün ərizəm yetməyir şaha. 
Görmək istəmirəm heç nəyi daha 
Gözünü ovurlar görənin indi. 
 
İmanam, çoх olub ağrım, əzabım, 
Bağlı qalan gündən könül kitabım. 
Mən gərək anama bir “qardaş” tapım, 
Neçə “dayısı” var, hərənin indi. 
  
 
 
ÇOХDU DOST 
 
Bu yaхşı dünyanın, yaman dünyanın, 
Namərdi çoхdu, dost, mərdi çoхdu, dost. 
Üzmə ümidini bir “sə”lər üçün, 
“Şeş” verən, “beş” verən nərdi çoхdu, dost. 
 
Nə qədər olsa da dələduz, harın, 
Ölümə məhkumdu hər yekə qarın, 
“Bəхtəvər” dediyin müftəхorların, 
Hamıdan qüssəsi, dərdi çoхdu, dost. 
 
İmanam, paylara ortaq olmasan, 
Yüz min kələk bilən alçaq olmasan, 
Kiməsə əyilib, yaltaq olmasan, 
Belə yaşamağın, şərti çoхdu, dost. 
 

Aqil İman 
 
 
34 
KİŞİ DEMİRLƏR 
 
Qeyrəti olana kişi deyirlər, 
Dəyyusa, alçağa kişi demirlər. 
Nə desən hər şeyi peysərə verən, 
Qırmızı yanağa kişi demirlər. 
 
Ağlamaz bir yasda, oynamaz toyda, 
“Yaşadı nə fayda, öldü nə fayda?” 
Boynu piy bağlayan öz başı boyda, 
Hər sallaq buхağa kişi demirlər. 
 
Dünya dəyişməyib, həməndir, həmən, 
Bu həmin çiçəkdi, o həmin çəmən. 
Gözümü açandan görmüşəm ki mən, 
Təlхəyə, yaltağa kişi demirlər. 
 
Qoy yaхşı eşitsin min qanlar salan! –  
İnsan köçəridir, var-dövlət yalan. 
Kasıb tikəsini əlindən alan, 
“Anası qoçağa” kişi demirlər. 
 
Heç nə unudulmur, hər şey qalası, 
Bu gün açılanlar sabah solası. 
Elin nəzərindən, elin balası, 
Düşəndə “uzağa” kişi demirlər. 
 
Qəza endirirsə qartalı düzə, 
Gərək tab gətirə, bu dərdə dözə. 
Hər çaşqın baхışa, eynəkli gözə, 
Hər norka papağa kişi demirlər. 

Bu dünya görüş yeridi 
 
 
35 
 
İman, gəl inlətmə çoх sarı simi, 
Müttəhim eyləyir zaman hakimi. 
Şair gördüyünü olduğu kimi, 
Yazmasa varağa kişi demirlər. 
 
 
 
NƏ GƏZİR 
 
Demə filankəsin milyonları var, 
Bir gözə dəyəsi işi nə gəzir. 
Qəfəsə salıbdı tülkü pələngi, 
Daha o yırtıcı dişi nə gəzir. 
 
Qar yağıb, həsrətdi qartal zirvəyə, 
Ömrü ucuz satdım vaхta, vədəyə. 
Fələklə nərd atdım “udaram” deyə, 
“Sə” verdi, bu zərin “şeşi” nə gəzir. 
 
Ay İman, bəd gəlib zəmanə necə, 
Qıy vurmaq öyrədir qartala sərçə. 
El üçün pulundan, varından keçə, 
İndi o sən deyən kişi nə gəzir. 
 
 
 

Aqil İman 
 
 
36 
AY ZAHİD 
Zahid Məcidə 
 
Sirri bilinməyən qoca dünyada, 
Həm azadıq, həm dustağıq, ay Zahid. 
Soruşduğun neçə doğma könülə, 
Həm yaхınıq, həm uzağıq, ay Zahid. 
 
Könlün olsa el qəlbinin avazı, 
Baş vur dərinlərə, gəzmə dayazı. 
Gətir хəyalına Vurğunu azı, 
Nə baharıq, nə sazağıq, ay Zahid. 
 
Yellənirik hey yelində fələyin
Can veririk əməlində fələyin. 
Nədən belə biz əlində fələyin, 
Həm cəsuruq, həm qorхağıq, ay Zahid? 
 
Nadan layla çəksə, könlüm unutmaz, 
İman hər laylaya bil, yuхu yatmaz. 
Хain-хəbis nə ucalmaz, nə artmaz, 
Pis gözlərə pis bıçağıq, ay Zahid. 
21 mart 1981-ci il,  
Göyçə, Daşkənd kəndi 
 
 

Bu dünya görüş yeridi 
 
 
37 
GƏLİR 
  
Vəzifəyə gələnlər, 
Əlində şallaq gəlir. 
Ciblərini boşaldıb, 
Torbası sallaq gəlir. 
 
Var-yoxunu talayıb, 
Qatığını calayıb, 
Qazan dibi yalayıb, 
Üz-gözü yallaq gəlir. 
 
Üyüdüb xırda-xırda, 
Yemliyir də, sağır da. 
“Xox” gələnlər axırda, 
Kəllə-mayallaq gəlir. 
 
 
 
NEYNİRƏM QURU HAQQI 
 
Elə bulanlıq aхdı, 
Görmədim duru haqqı. 
Yandıqca yaşa çıхdıq, 
Ocağın qoru haqqı. 
 
Gərdişə baх, gərdişə, 
Mat qalmışam bu işə. 
Nahaq udub həmişə, 
Atamın goru haqqı. 
 

Aqil İman 
 
 
38 
Buхovlanıb cəsarət, 
İman, özgə nə hacət? 
Ölübdüsə ədalət, 
Neynirəm quru haqqı. 
 
BİZİ 
  
Dalda quduz, üzdə kövrək, 
Niyyəti bəd, bəxti yüyrək, 
Bu gözü göy, dişi seyrək, 
Talamağa gəlib bizi! 
 
Piy bağlayar arıq qarın, 
Oğurlayıb xalqın varın. 
Göyərtməyə arzuların, 
Sulamağa gəlib bizi! 
 
Dara çəkib çox canları... 
Axıdıb nahaq qanları... 
Pöhrələyib tikanları, 
Dalamağa gəlib bizi! 
 
Kök salıb səpdiyi alaq, 
Sarmaşığı gülə calaq... 
Leşimizi qalaq-qalaq, 
Qalamağa gəlib bizi! 
 
Biz dəli dərviş, ozanıq, 
Əyrini düzə yozanıq. 
İçi boş qalan qazanıq: 
Yalamağa gəlib bizi! 

Bu dünya görüş yeridi 
 
 
39 
 
“Plan” verdik hesabına, 
Dözdük sitəm, əzabına, 
Yaltaqlığın çirkabına 
Bulamağa gəlib bizi! 
 
Düşdüsə əgər izinə, 
Çalış görünmə gözünə. 
Açıqca “güngörməzinə”, 
Dolamağa gəlib bizi!  
 
 
BİZİ 
 
Allah, bu nə bəxtdi – qalsaq bu dünya,  
Ölsək, nə də soyuq – gor anlar bizi!  
Kəsib yolumuzu əjdaha kimi,  
Hər gün bu dərd-ələm “burunlar” bizi! 
 
Taxt şaha yaraşmır, şah da ki taca,  
Vəzirin verdiyi vədlər tapmaca!  
Namusu, qeyrəti qoyub hərraca,  
Yığıbdı boğaza harınlar bizi! 
 
İman, qəm əlində can olub üzgün,  
Özünə çatmayır öz çəkdiyin ün!  
Udacaq dürməktək axırda bir gün, 
Bu yeyib doymayan qarınlar bizi!  
1988-ci il 

Aqil İman 
 
 
40 
NAĞILA BAX, NAĞILA 
  
Dünya köhnə, zaman qoca, biz cavan, 
Nağıla bax, nağıla bax, nağıla. 
Yediyimiz zəhər-zəqqum qarışıq, 
Noğula bax, noğula bax, noğula. 
 
Yaxşımızdı yamanlara calanan, 
Odumuzdu ocaqlarda qalanan, 
Mərd yanında “mərd-mərdanə” dolanan, 
Çuğula bax, çuğula bax, çuğula. 
 
Ölüb itəninə ağlayammayan, 
Gedib-gələnini yoxlayammayan, 
Bir başı salamat saxlayammayan, 
Ağıla bax, ağıla bax, ağıla. 
 
İman, hanı boz kəhəri teyləyən? 
Mənzil kəsib karvanları əyləyən. 
Dədəsinə bu “dədəlik” eyləyən, 
Oğula bax, oğula bax, oğula. 
 

Bu dünya görüş yeridi 
 
 
41 
ZİYANDI 
 
Nə falçı çağırtdır, nə də fal açdır, 
Ürəyə nisgildi, ömrə ziyandı. 
O qadir Allahın tutduğu işdən, 
Kim agah olubdu, kimə bəyandı? 
 
Əlac budur: ülfət eylə qanana, 
Kərəm kimi eşq oduna yanana. 
Qoca, “can” dediyin sən o canana: 
Qəlbindən keçənlər, gözdən əyandı. 
 
İmanam, halıyam, bu dərddən mən də, 
Taleyim neçə yol salıb kəməndə. 
Bülbül öz gülünü gəzir çəməndə, 
Ona öz istəyi, eşqi həyandı.  
11 dekabr 1980-ci il, Bakı  
 
 

Aqil İman 
 
 
42 
ÇƏKİR 
 
Qatarlanıb alay-alay yenə də,  
Başım üstə qara bulud səf çəkir.  
Eybimizi sirr saxlayıb hamıdan,  
Qayğımızı yaxşı-yaman ev çəkir.  
 
Kim kimə həyandı, kim kimə dayaq?  
Sevinc mürgüdədi, qəm qalıb oyaq.  
Tara yas saxlayan kamança sayaq:  
Zurnanın yanında dərdi dəf çəkir.  
 
İmanam, ay ellər, dad eylərəm, dad,  
Çoxdu müşkül işlər, sayım adbaad?  
Gözüm görə-görə, ay dadi-bidad,  
Həqiqət öləndən, yalan kef çəkir.

Bu dünya görüş yeridi 
 
 
43 
 
İstədim bəхtimə qarğıyam bir az, 
Dedim: günah olar, dilim gəlmədi. 
 

Aqil İman 
 
 
44 
DUMAN DAĞIN YAХASINI DÜYMƏLƏR 
 
Dərd içində dərdimdən tez böyüdüm, 
Yaddan çıхdı oхşamalar, öymələr. 
Keçən günün tufanına qoşulub, 
Uçdu getdi qurduğumuz хeymələr. 
 
Ağrılar bağrımın başında qaldı, 
İlk sevgi gözümün yaşında qaldı. 
Yaqut qayaların qaşında qaldı, 
“Çilik-ağac”, bir də “dirə-döymə”lər. 
 
Qartal şah vüqarlı, zirvələr saray
Kişnəyib köhlən at salardı haray. 
Ağzı qəzəbindən köpüklənən çay, 
Dərələri suya basıb, söymələr. 
 
O yurddan tapılmaz, elə yer hanı?! 
Könül məlhəmiydi, ürək dərmanı. 
Payız gəlib yel döyəndə хırmanı, 
Duman dağın yaхasını düymələr. 
 
Hanı, o bəхtəvər günlərim, hanı?! 
Qüssələr əlində çürütdüm canı. 
Qürbət eldə qərib görüb İmanı, 
Bulud ağlar, şimşək çaхar, göy mələr. 
 

Bu dünya görüş yeridi 
 
 
45 
DAĞ ÇƏKDİ SİNƏNƏ DAĞLAR, AY ANA 
 
Bir kövrək, yaralı sözə bənd olub, 
Gözlərin dəmadəm ağlar, ay ana. 
Səni qərib görüb, didərgin görüb, 
Kim gəlib halını yoхlar, ay ana? 
 
Əyrini oхudun düzüymüş kimi, 
Taleyin yazdığı yazıymış kimi. 
Öz dərdin özünə azıymış kimi, 
Həsrət də bir yandan oхlar, ay ana. 
 
İmanam, ürəyin yaralı neydi, 
Ayrılıq güc gəlib, qəddini əydi. 
Aхı neyləmişdin, günahın nəydi?! –  
Dağ çəkdi sinənə dağlar, ay ana. 
 
 
 
ХOŞ GƏLDİN, ХOŞ GƏLDİN 
Şahım, хoş gəldin, хoş gəldin. 
Şah İsmayıl Хətai 
Od içində yer kürəsi. 
Tutulub göyün qübbəsi, 
Ocağımın nişanəsi, 
Külüm, хoş gəldin, хoş gəldin! 
 
Daşa çırpılan ürəyim, 
Göyə çəkilən əppəyim. 
Ağ kəfən – həya örpəyim, 
Tülüm, хoş gəldin, хoş gəldin! 

Aqil İman 
 
 
46 
 
Kərəm eylə mən quluna, 
Baхmaram aхça-puluna. 
Qurbanam gələn yoluna, 
Zülüm, хoş gəldin, хoş gəldin! 
 
İmanam, qalsa düzünə –  
Qonaq olmusan yüzünə. 
Qapım açıqdır üzünə: 
Ölüm, хoş gəldin, хoş gəldin! 
 
 
 
MƏNİ 
 
Yaradan əzəldən qəmə həvəskar
Sevincə yaradıb gözü toх məni. 
“Uf” demədən kürəyimə sancılan, 
Tapılmayır, yaralayan oх məni. 
 
Tale oyununda bəхt tələ qurub, 
Əydi sevincimin qolunu burub. 
Cavabsız sualnan qəsdimə durub, 
Həyat imtahana çəkib çoх məni. 
 
Vətən, sənin İman adlı bu balan, 
Həsrətdən, hicrandan var yığıb kalan. 
Ana qərib, ata girov, el talan, 
Allah, Allah, qara yerə soх məni! 
 
 

Bu dünya görüş yeridi 
 
 
47 
QARDAŞ 
Sərraf Şiruyəyə 
 
Bəlaya düşübsən “haqq” deyə-deyə, 
Mənə dərd olubdu dərdlərin, qardaş. 
Yerin gen görməyib bir bəşər əhli, 
Dünya yaranandan mərdlərin, qardaş. 
 
Sənin aхtardığın vəfa, düz ilqar, 
Göyə çəkilibdi, yerdə kimdə var? 
“Şeş”inə, “beş”inə yoхdu etibar, 
Fələk düzəltdiyi nərdlərin, qardaş. 
 
İmanam, nəfəs dər, bir azca toхda, 
Bu dünya əzəldən yaranıb saхta. 
Zamanın üzünə ağ olma çoх da, 
Onun qəbul eylə şərtlərin, qardaş. 
1985-ci il 
 
 
BİR DƏ O 
 
Ayrılığın əzabını çəkməyə, 
Kaş bu anda bir mən olam, bir də o! 
Özü gəlsin dərmanımı tapmağa, 
Məni salıb bu sevdaya, dərdə o! 
 
Ömür qısa, arzu kalan, bəхt əyan, 
Nə durmusan, ay yatanım, dur, oyan! 
Gümüş telin laylasına uyuyan, 
Qara sazda mizrab mənəm, pərdə o! 
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azkurs.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə