Heç kim heç vaxt ölmür



Yüklə 142.66 Kb.
tarix29.05.2017
ölçüsü142.66 Kb.
Ernest Heminquey. İki hekayə.
Heç kim heç vaxt ölmür
İngiliscədən çevirəni: Kamran Nəzirli
Evin çəhrayı suvağı rütubətdən tökülmüşdü; divarlar solğun, oyuq-oyuq idi. Eyvandan küçənin tinini,

ordan isə dənizi görmək olurdu. Dəniz mapmaviydi. Səki boyunca dəfnə ağacları uzanırdı; bu ağaclar elə

boy vermişdi ki, eyvanın başına qədər çatırdı. Ağacların kölgəsi sərin idi. Eyvanın baş tərəfində küncdən

içində qaratoyuq olan qəfəs asılmışdı; qaratoyuq oxumurdu, heç cikkildəmirdi də. Qəfəs örtülmüşdü.

Qəfəsi təxminən iyirmi səkkiz yaşında bir cavan oğlan öz sviteri ilə örtmüşdü. Oğlan arıq idi, qaralmışdı.

Üzündə cod tükləri, gözlərinin altında göyərti vardı. O, ağzını yarımçıq açaraq durmuşdu, qulaq asırdı;

kimsə qıfılla bağlanmış həyət qapısını açmaq istəyirdi...
Oğlan eyvanın başına qədər uzanmış dəfnə ağaclarının tərpəşən yarpaqlarının səsini eşitdi; küçədən

ötən taksinin siqnal səsi gəldi. Yaxındakı məndəcərdə oynayan uşaqların səsini də eşitdi. Həyət

qapısının qıfılının içində açar fırlandı. Qapının aralandığını eşitdi, lakin siyirmə cəftə hələ qapını

saxlamışdı. Qonşu məndəcərdə toxmaq beysbol topunu şappıldatdı və uşaqlar çığırışdılar. O,

dodaqlarını yalaya-yalaya gözlərini diqqətlə həyət qapısına zilləmişdi, qulaq asırdı; birdən eşitdi ki, indi

də kimsə arxa qapını açmağa çalışır.


Cavan oğlan (onun adı Enrike idi) ayaqqabılarını çıxartdı və onları ehtiyatla artırmanın görünən yerinə

qoydu. Orda heç kəs yox idi. O, əyilə-əyilə geri döndü; görünməməyə çalışdı, sonra küçəyə boylandı.


Dəfnə ağaclarının altında, səkidən həsir şlyapalı bir zənci keçdi. Əynində boz yun gödəkçə və qara

şalvar vardı. Enrike beləcə durub bir də o tərəf bu tərəfə göz gəzdirdi, daha heç kəsi görmədi. Sonra

sviterini qəfəsin üstündən götürüb geyindi.
Burda ayaq üstəcə onu tər basmışdı, kölgəliyə çəkilən kimi sərin şimal-şərq küləyi əsdi və o, üşütdü.

Sviterin altında belinə bağlamış qayışdan dəri qoburu göründü. Qobur sürtülmüşdü, üstündə bədəninin

tərindən hopmuş ağımtıl duzlar parlayırdı.
Qırx beş kalibrli tapançanın ağırlığı onun əzələlərini tarıma çəkmişdi. Enrike lap divarın dibində yerləşən

kətan örtüklü çarpayıya uzandı. Hələ qulağı eşikdəydi. Qəfəsdə qaratoyuq cikkildəyib tullanmağa

başladı; Enrike bir anlıq quşa baxdı, sonra durub astaca qəfəsin qapağını açdı. Qaratoyuq başını qəfəsin

qapağından çıxartdı, əvvəl sinəsini qabağa verdi, sonra da dimdiyini qaldırdı.


- Qorxma,- deyə Enrike pıçıldadı.- Tələ-zad yoxdu...
Enrike əlini qəfəsin içinə saldı, quş küncə qısıldı.
- Axmaq,- Enrike əlini qəfəsdən çıxartdı. – Özün bil; qəfəsin ağzı açıqdı...
Enrike kətan çarpayının üstündə üzüqoylu uzanmışdı, qollarını çənəsinin altında qatdamış vəziyyətdə

qulaq asırdı. O, qaratoyuğun pırıldayıb qəfəsdən uçduğunu eşitdi; quş dəfnə ağacının budağına qondu,

oxumağa başladı. “Gərək elə quşu boş hesab edilən bu evdə saxlayaydım?! Bax elə bu cür axmaqlıqlar

ucbatından bədbəxtliklər baş verir. Heç kimdə günah yoxdu, elə mənim özümdədi günah!”. Enrike

düşündü.
Evdən bir qədər aralıda məhəllə uşaqları beysbol oynayırdılar. Hava sərinləşdi. Enrike qoburu açdı, ağır

tapançasını götürüb ehmalca yanına qoydu. Sonra yuxuya getdi.


Enrike ayılanda artıq qaranlıq düşmüşdü; küçənin tinindən qalın yarpaqlar arasından fənərin işığı gəldi.

Enrike qalxıb xəlvətcə fasada girdi; qaranlıqda divara söykənib həyətə boylandı. Həyət qapısının o

tərəfində, tindəki ağacın altında üstündə qısa düz zolaqları olan yastı təpəli şlyapalı bir adam durmuşdu.

Enrike onun pencək və şalvarına baxmadı, lakin bu adamın zənci olması apaydın görünürdü. Enrike cəld

arxa divara tərəf keçdi, orada qaranlıq idi; yalnız məhəllədəki iki qonşu mənzildən işıq gəlirdi. Burda nə

qədər adam desən gizlənə bilərdi. Enrike bunu bilirdi; o, heç nə eşidə bilmirdi. Bir ev o yanda radionun

bərkdən səsi gəlirdi.
Birdən uğultulu sirena səsi eşidildi. Enrikenin bütün canını gizilti və təşviş hissi bürüdü. Sonra sifəti alışdı,

bədəninə bir istilik gəldi və dərhal ötüb keçdi; sirena radiodan gəlirdi; radioda reklam verilirdi. Diktor

dinləyiciləri inandırmağa çalışırdı: ”Həvis diş fırçasını alın! Ən yaxşısı, ən əvəzedilməzi, ən təmizi!”.

Enrike gülümsədi. Axı indi kiminsə gələn vaxtıydı.


Sirena səsi yenə gəldi; bunun ardınca körpənin ağlamaq səsi eşidildi. Aparıcı inadla deyirdi ki, körpələri

yalnız “Malta-Malta” uşaq sıyığı ilə sakitləşdirmək olar. Daha sonra efirdən avtomobil siqnalının səsi

eşidildi və bunun ardınca sürücünün səsi gəldi: “ Mənə etil qazolini “Yaşıl xaç” lazımdır. Dişlərini nə

ağardırsan?! “Yaşıl xaç” lazımdı mənə; yüksək təzyiqli, keyfiyyətli və sərfəli”.


Enrike bu reklamları əzbərdən bilirdi. Müharibədə olduğu on beş ay ərzində bu reklam mətnləri heç

dəyişməmişdi; yəqin eyni valları fırladırdılar. Lakin belə sirenalar hər dəfə onun canına vəlvələ salırdı.

Elə bil ov iti bildirçin iyinə reaksiya verirdi.
Əvvəllər onda belə şeylər olmurdu. O, özünü zəif hiss edəndə təhlükədən canı gizildəyər, qızdırmaya

tutulardı. Qabağa getmək üçün addım atmaq istəsə də ayaqları sözünə baxmırdı. İndi isə belə deyil.

Əlbəttə, o, nə lazımdırsa edə bilərdi. Sadəcə bu sirena səsi onu bir qədər titrətdi, vəssalam. Belə hallar

ən cəsur adamlarda da olur. Təhlükəyə qarşı Enrikenin yeganə reaksiyası bu cür oldu. Hələ bir üstəlik

onu tər basdı və ona elə gəldi ki, bu, yalnız xəbərdarlıq əlamətidir.
Enrike ayaqüstəcə ağac altında oturan həsir şlyapalı adamı izləyirdi, birdən dəhlizin döşəməsinə daş

düşdü. Enrike daşı aramağa çalışdı, lakin tapa bilmədi. O, əyilib çarpayının altına baxdı, orda da görmədi.

Ayağa durmamış daşın biri də gəlib düşdü düz döşəmənin üstünə. Daş diyirlənib küncə yuvarlandı.

Enrike onu götürdü. Bu, xırda, hamar bir daş idi; o, daşı cibinə qoydu, evə girdi, sonra arxa qapıya düşdü.

Sağ əlində tapança ehmalca qapı çərçivəsinə söykəndi.
- Qələbə!- deyə bu sözü astadan, az qala qəzəblə dedi. Sonra yalın ayaqlarıyla arxa qapının o biri

küncünə yeridi.


- Yalnız layiq olan adamlar üçün,- deyə qapının o biri üzündən kimsə ona cavab verdi.
Bu, qadın səsiydi;cavab da dərhal və anlaşılmaz şəkildə oldu. Enrike cəftəni çəkdi və bir əlində tapança,

o biri əli ilə qapını açdı.


Onun qarşısında əlində səbət tutmuş bir qız dayanmışdı. Başı yaylıqla örtülü idi.
- Salam, -Enrike dedi və qapını örtüb cəftəni yerinə saldı.
Enrike qaranlıqda qızın nəfəsini duydu. Səbəti onun əlindən aldı və qızın çiynindən dartdı.
- Enrike!
Enrike qızın gözlərinin parıldadığını, sifətinin isə yandığını görmədi.
- Gedək yuxarı,-Enrike dedi,- Küçədən kimsə evi izləyir. Sən onu gördün?
- Yox,-qız dedi.- Mən məndəcərdən keçib gəldim.
- İndi onu sənə göstərərəm. Çıxaq aynabəndə...
Onlar pilləkənlə qalxdılar. Səbəti Enrike tutmuşdu, onu çarpayının yanına qoydu, sonra küncə qısılıb

həyət qapısının arxa tərəfinə boylandı. Şlyapalı zənci orda yox idi.


- Belə...- deyə Enrike sakitcə dilləndi.
- Necə belə?-qız onun əlinə toxunaraq soruşdu, sonra özü də boylanıb həyətə baxdı.
- O, getdi...- Enrike təəssüfləndi. - Yeməyə nə gətirmisən?
- Enrike, mən səninçün narahat oluram. Bütün günü burda tək-tənha otururursan...- qız dedi. –

Qaranlığı gözləmək nə pis şeymiş! Mən həmişə sənin yanında olmaq istəyirəm!


- Ümumiyyətlə burda oturmaq özü axmaqlıqdır. Onlar hələ dan yeri sökülməmiş məni qayıqdan

düşürüb bura gətirdilər. Bircə dənə parol verdilər, vəssalam; yeməyə də heç nə qoymadılar. Gör məni

harda gizlədiblər - bu evi də izləyirlər! Parolla doymaq olar? Məni gərək izlənən evə qoymayaydılar. Lap

kubalılar kimi hərəkət etdilər. Lakin mənim vaxtımda belə şeylər olmazdı, əsgəri ac saxlamaq olar?.. Hə,

sən necəsən, Mariya?
Mariya onu möhkəmcə öpdü. Enrike qaranlıqda qızın kip qalın dodaqlarını hiss etdi, ona yapışan

əndamının titrədiyini duydu. Birdən belində dəhşətli ağrı hiss etdi və:


- Yavaş ol, oxxx!- deyə çığırdı.
-Sənə noolub?
- Belim...
- Belinə noolub? Yaralanmısan?
- Heç... sonra ...- Enrike dedi.
- Göstər görüm...
- Yox, qalsın sonraya... Qoy bir az yeyim, acımışam, sonra burdan əkilib getmək lazımdı... Burda nə

gizlədiblər belə?


- Nə desən. Aprel məğlubiyyətindən sonra nə qaldısa, hamısını saxladılar. Gələcək üçün...
Enrike dedi:
- Axı bunlar gələcəyin işidir!? Görəsən evin izləndiyindən bizimkilərin xəbəri varmı?
- Əlbəttə, yox...
- Hər halda, bilmək istəyirəm ki, bu evdə nə gizlədiblər belə?
- Silah dolu yeşiklər, patronlar...
- Bunları elə bu gün burdan çıxartmaq lazımdır... – deyə Enrike ağzında yemək davam etdi.- Bunlar, allah

bilir bir də neçə ildən sonra lazım olacaq...Eskabaça[1] xoşuna gəlirmi? Çox dadlıdır... Gəl burda, yaxın

otur.
- Enrike!-qız oğlana qısılaraq dedi. Mariya bir əlini onun dizləri üstünə qoydu, o biri əli ilə oğlanın

boynunu tumarladı.- Mənim Enrikem!


- Amma ehtiyatlı ol, belim bərk ağrıyır!
- Hə, de görüm müharibədən qayıtdığına sevinirsən?
- Bu barədə heç düşünməmişəm.
- Enrike, bəs Çuço necədi?
- Lerida ətrafında həlak oldu...
- Bəs Felipe?
- Onu da öldürdülər... Elə orada...
- Arturo necə?
- Teruel ətrafında həlak oldu.
- Bəs Visente?- deyə Mariyanın üzündəki ifadə heç dəyişmədi; o, hər iki əlini oğlanın dizləri üstünə

qoydu.
- O da həlak oldu. Seladas yolunun üstündə, hücum zamanı...


- Visente mənim qardaşımdı, Enrike.
Qız ondan bir qədər aralandı. Əllərini oğlanın dzinin üstündən götürüb gərgin vəziyyətdə qaranlıqda tək

oturdu.
- Bilirəm,- deyə Enrike yeməyinə davam etdi.


- O, mənim yeganə qardaşım idi...
- Elə bilirdim xəbərin var.
- Yox, bilmirdim, o, mənim qardaşımdı...
- Bağışla, Mariya, çox təəssüf... Gərək bunu ayrı cür deyəydim.
- Doğurdan onu öldürüblər? Axı sən bunu necə bilirsən? Bəlkə elə bu, yalnız əmrdə yazılıb?
- Bura bax, bircə Bazilio, Rocelio, Esteban, Felo və mən sağ qalmışıq. Qalanları həlak oldular.
- Hamısı?
- Hamısı öldü...
- Yox, mən... inana bilmirəm... inana bilmirəm! -Mariya dedi.
- Mübahisə etməyin nə mənası var axı?! Düz sözümdü, onlar sağ deyillər.
- Visente təkcə mənim qardaşım deyil axı! Mən onun əvəzinə canımı da verərdim. O, bizim partiyanın

ümidiydi...


- Hə, düz deyirsən... Bizim partiyanın ümidiydi...
- Axı bu kimə lazımıydı, hə? Orda ən yaxşıları həlak oldu...
- Buna dəyərdi!
- Bunu necə dilinə gətirirsən? Bu ki cinayətdir!
- Yox! Ölməyə dəyərdi!
Mariya ağlayırdı, Enrike isə yeməyində idi.
- Ağlama, -Enrike dedi.- İndi biz bu itkilərin yerini necə doldurmaq barədə düşünməliyik.
- Axı o mənim qardaşımdı, Enrike! Başa düşürsən, mənim qardaşım?...
- Biz hamımız qardaşıq. Bəziləri öldü, bəziləri sağ qaldı. Heç olmasa bir necə nəfər sağ qalsın deyə bizi

evə yolladılar. Belədə hamı qırıla bilərdi. İndi biz işləməliyik.


- Axı niyə onlar hamısı öldürüldü?
- Biz ön cəbhədə idik. Orda ya öldürür, ya da yaralayırlar. Biz, sağ qalanlar, hamımız yaralıyıq...
- Bəs Visenteni necə öldürdülər?
- O, qaçaraq yolu keçirdi, sağ tərəfdəki evdən güllə səsləri gəldi və bütün yol gülləbaran edildi.
- Sən də orda idin?
- Hə. Mən birinci rotanı aparırdım. Biz onlardan sağ tərəfdə hərəkət edirdik. Biz evi tutduq, lakin bu,

birdən baş vermədi. Orada üç pulemyot vardı. İkisi evin içindən atırdı, biri də tövlədən. Yaxınlaşmaq

mümkün deyildi. Axırda məcbur olduq ki, tank çağıraq və düz pəncərəni tank atəşinə tutduq. Sonuncu

pulemyotu da məhv etdik. Mənim əsgərlərimdən səkkizi həlak oldu.


- Bu harda baş verib?
- Seladasda.
- Heç eşitməmişəm.
- Əlbəttə ki, - Enrike davam etdi.- Əməliyyat uğursuz alındı. Bu haqda heç kəs heç vaxt bilməyəcək. Elə

orda da Visente ilə İqnasionu öldürdülər.


- Sən deyirsən ki, belə lazım idi? Deyirsən ki, belə adamlar ölməliydi hə? Özü də uğursuz əməliyyatda,

özü də yad bir ölkədə?


- Yad ölkə yoxdu, Mariya. İspan dilində danışılan ölkə yad deyil... Dəxli yoxdu harda öləcəksən! Azadlıq

uğrunda ölürsənsə, harda həlak olduğunun nə dəxli var? Və bir də... hər halda, əsas odur ki, ölmə, sağ

qal və yaşa!
- Gör orda, vətəndən uzaqda uğursuz əməliyyatlarda nə qədər adam ölüb!
- Onlar ölməyə yox, döyüşməyə getmişdilər. Onların ölümü təsadüfdür.
- Uğursuzluq deyil, hə? Mənim qardaşım uğursuz əməliyyatın qurbanı olub! Çuço da, İqnasio da!
- Bax, bu istisnadır! Hərdən biz mümkün olmayan şeyləri də etməliyik. Məncə, biz mümkün olmayan

çox şey elədik. Lakin bəzən hücum zamanı kömək olmur, artilleriya çatmırdı. Bəzən bizim gücümüzü

nəzərə almayıb tapşırıq verirdilər. Məsələn, Seladas əməliyyatı kimi. Bax, beləcə uğursuz əməliyyatlar

baş verirdi. Lakin bütövlükdə götürəndə bu, müvəffəqiyyət idi.


Qız susdu. Enrike xörəyi yeyib qurtardı. Külək əsdi, ağacların yarpaqları tərpənirdi. Aynabəndin havası

soyudu. Enrike boşqabları səbətin içinə yığdı, ağzını salfetlə sildi. Sonra barmaqlarını da səliqə ilə silib

bir əli ilə qızı qucaqladı. Qız ağlayırdı.
- Ağlama, Mariya,- Enrike dedi.- Olan olub! Bundan sonrakı həyatımız barədə düşünmək lazımdır.

Qabaqda görüləsi işlərimiz çoxdu.


Qız cavab vermirdi. Enrike küçə lampasının aynabəndə düşən işığında gördü ki, qız gözlərini düz onun

gözlərinə zilləyib.


- Biz bu romantikaya son qoymalıyıq. Bu ev elə başdan-ayağa romantikadır. Terror taktikasıyla da

qurtarmalıyıq. Macəraçılıq etmək olmaz!


Mariya susdu. Enrikenin nəzərləri ona dikilmişdi. Enrike bütün bu ayları Mariya barədə fikirləşmişdi. Hər

zaman və hər gün! Heç özü və işi barədə bir o qədər düşünməmişdi.


- Sən deyəsən kitab dilində danışırsan, -qız dedi.- Sənin nitqin insan dilinə bənzəmir.
- Çox təəssüf,- oğlan dedi.- Bunu mənə həyat öyrədib. Biz nə etmək lazım olduğunu etməliyik. Bu,

mənim üçün hər şeydən vacibdir.


- Mənim üçün isə ən vacibi ölənlərdir!
- Ölənlərə hörmət! Lakin bu, bir o qədər də vacib deyil.
- Yenə kitab dilində danışırsan!-qız qəzəblə dilləndi.- Səndə ürək əvəzinə deyəsən kitab döyünür.
- Çox təəssüf, Mariya. Fikirləşirdim ki, sən məni başa düşərsən!
- Mənim başa düşdüyüm bircə şey varsa o da ölülərdir.
Enrike anlayırdı ki, ölənlə ölmək olmaz. Mariya yağış altında, Haram zeytunluğunda, Kihorun uçuq-sökük

evləri arasında, qızmar istidə, Tereulun şaxtalı qışında onun əsgər dostlarının necə həlak olduqlarını

görməmişdi. Enrike başa düşdü ki, Mariya onu qınayır: o, sağ qalmışdı, Visente isə ölmüşdü. Enrike

incidi; o, şüurunun lap dərin qatlarında hardasa ilişib qalmış mənalı və dərin bir küskünlüklə dedi:


- Burda quş vardı, Qaratoyuq qəfəsdəydi...
- Hə...
- Mən onu buraxdım.
- Sən necə də xeyirxahsan!-qız istehza ilə dedi.- Düzü, bilmirdim ki, əsgərlər bu qədər sentimentaldır!
- Mən yaxşı əsgərəm.
- İnanıram. Sən elə yaxşı əsgər kimi də danışırsan. Bəs mənim qardaşım necə əsgər idi?
- Çox gözəl! O, məndən daha çox şən idi. Mən şən deyiləm. Bu da mənim bir nöqsanımdır.
- O, şən idimi?
- Həmişə... Biz onu çox qiymətləndirirdik.
- Bəs sən?
- Yox. Mən hər şeyi çox vaxt ciddi qəbul edirəm. Bu da, dediyim kimi nöqsandır.
- Özünü tənqid etməyin olsa da, lap kitabdakı kimi danışırsan.
- Daha yaxşısı bu olardı ki, şən olum. Amma bunu heç cür öyrənə bilmirəm.
- Amma şən olanları öldürdülər.
- Yox, - Enrike dedi,- Bazilio əhvallı adamdı.
- Nolsun, onu da öldürərlər...
- Mariya! Bu nədir? Sən məğlub kimi danışırsan.
- Sənsə kitab dilində! Mənə toxunma! Sənin daş ürəyin var, mən sənə nifrət edirəm!
Enrike yenə özünü incik kimi hiss etdi. O, özünü daşürəkli hesab edirdi və düşünürdü ki, onun qəlbinə

fiziki ağrıdan başqa heç nə təsir edə bilməz. Enrike çarpayıda əyləşib azca belini əydi. Dedi:


- Sviterimi çıxart!
- Nə üçün?
Enrike sviterini sinəsinə qədər qaldırdı və kürəyini qıza göstərmək üçün çevrildi.
- Bax, Mariya! Kitabda belə şeyi görməzsən!
- Baxmayacam! Baxmaq da istəmirəm!
- Əlini ver mənə.
Enrike yarası üzərində qızın barmaqlarının gəzdiyini hiss etdi. Bu yaranın izi ilə hətta beysboll topu

belə keçə bilərdi; onun belində dəhşətli bir yarıq vardı. Cərrah bu yaranı təmizləyərkən onun əlcəkli

əli kürəyinin bir tərəfindən o biri tərəfinə qədər getmişdi. Qızın barmaqlarını hiss etdikcə Enrikenin içi

titrədi, sonra qız onu möhkəmcə qucaqlayıb öpdü. Qızın dodaqları okeanda qəfil tüğyan edən nəhəng,

kəskin, amansız bir dalğanı xatırlatdı; dalğalar səngisə də, qızın dodaqları onun dodaqlarından hələ

qopmamışdı; Enrikeni tər basdı, həyəcənlandı; birdən gördü ki, çarpayıda təkdir, Mariya isə ağlaya-

ağlaya deyirdi:
- Enrike, bağışla məni. Bağışla, bağışla məni!
- Lazım deyil,-dedi,- burda bağışlamağa heç nə yoxdu. Lakin biləsən ki, bu, kitabdan deyildi.
- Həmişə belə incidir?
- Əl vuranda, ya da bir balaca gücə düşəndə...
- Onurğan necə?
- Ona azca xətər dəyib. Böyrəklərim də yüngülcə zədələnib. Qəlpələr bir tərəfdən girib o biri tərəfdən

çıxıb. Aşağıda, ayaqlarımda da yaralar var.


- Enrike, məni bağışla!
- Nəyə görə? Lazım deyil! Bircə bu pisdir ki, səni qucaqlaya bilmirəm , həm də şən ola bilmirəm...
- Yaraların sağalanda qucaqlaşarıq.
- Əlbəttə...
- Və mən sənin qulluğunda duracağam.
- Yox, özüm-özümə qulluq edərəm. Bunlar boş şeylərdi. Toxunanda, yaxud da gücə düşəndə incidir,

vəssalam. Bu, məni narahat etmir. Biz gərək işə başlayaq. Burdan tez çıxıb getmək lazımdır. Burda nə

varsa, hamısını elə bugün aparmaq lazımdı. Bunları gözə dəyməyən, izlənməyən yerdə yerləşdirmək

lazımdır. Yəni ki, saxlanmağa yararlı yer olsun. Silah-sursat bizə hələ ki, lazım olmayacaq. Lazımi şərait

yaranana kimi çox iş görməliyik. Hələ çoxlarını gərək tərbiyə edək. O vaxta qədər patronlar çətin ki,

lazım olsun. Bizim rütubətdə fitillər tez xarab olur... İndi isə biz getməliyik. Onsuz da axmaqlıq etdim,

burda çox qaldım. Lakin məni bura yerləşdirən o sarsaq da komitet qarşısında cavab verməli olacaq.
- Enrike, səni gərək gecə aparım. Onlar hesab edirdilər ki, sən bu evdə təhlükəsiz qala bilərsən.
- Bu evdə?! Axmaqlığa bir bax!
- Yaxşı, tezliklə gedərik!
- Bunu çoxdan etməliydik!
- Məni öp, Enrike!
- Amma ehtiyatla, yaxşı?
Sonra onlar çarpayıya uzandılar; Enrike qaranlıqda öz dodaqlarında qızın ehtiraslı öpüşlərini hiss etdi;

o, ağrısız bir xoşbəxtlik duydu. Bu anlarda o, rahat bir evdə olduğunu hiss edirdi. Ona elə gəlirdi ki, öz

evindədir, orda təhlükə və ağrı yoxdur. O, sağ və salamatdır, onu sevirlər, onun heç bir yarası-filanı

yoxdur. Əlbəttə, onların sevgisində bir boşluq yaranmışdı və bu boşluq doldu. Bu qaranlığın ağuşunda

onlar xoşbəxtcəsinə öpüşürdülər. Bu qaranlıq onlara istiydi, onlar necə də bəxtəvərdilər; evdə olduğu

kimi, ağrısız.


Birdən sirenanın sarsıdıcı uğultusu eşidildi. Bu səslə birgə yenə dözülməz ağrılar başladı. Bu dəfəki

sirena həqiqiydi, radio deyildi. Sirena iki tərəfdən, küçənin hər iki tinindən gəlirdi.


Enrike böyrü üstə çönüb ayağa qalxdı. Deyəsən o, bu evdə çox ləngidi. Üzünü Mariyaya tutdu, dedi:
- Arxa qapıdan çıx, məndəcərdən get! Mən burdan onların başını qarışdıraram.
- Yox, sən get, xahiş edirəm. Qoy mən qalım; onlarla atışaram, elə bilərlər sən hələ burdasan.
- Mariya, qulaq as, ikimiz də gedək. Burda qorunası heç nə yoxdur. Bu silahlar da heç kimə lazım deyil.

Yaxşısı budur gedək burdan.


- Yox, -qız dedi.- Mən qalıram. Mən səni müdafiə edəcəyəm.
Mariya əlini oğlanın qoburuna atdı. Tapançasını çıxartmaq istədi. Lakin Enrike qızın yanağına bir şillə

vurdu və çımxırdı:


- Gedək! Axmaqlama, gedək deyirəm sənə!
Onlar aşağı düşdülər; Enrike qızın onun arxasınca gəldiyini duyurdu. O, qapıları açdı və hər ikisi qaranlığa

girdi. Enrike dönüb qapını kilidlədi. Sonra:


- Qaç, Mariya,-dedi.- Məndəcərdən qaç, bax o tərəfə, tez ol!
- Mən səninlə qalmaq istəyirəm!
Enrike yenə qızı vurdu.
- Qaç, dedim sənə! Sonra otluğa gir və sürün! Bağışla məni, Mariya! Çıx get. Mən başqa tərəfə

gedəcəyəm. Qaç,- deyə əmr etdi.- Axı dedim sənə qaç, lənət şeytana!


Onlar birlikdə alaq otları basmış kolluğa cumdular; Enrike bir neçə metr qaçdı. Bu vaxt evin qabağında

dayanan polis maşınları sirenalarının uğultusu kəsildi, Enrike yerə uzandı və başladı sürünməyə.


O, kolluqların arasıyla əzmlə sürünürdü; üz-gözünü alaq otlarının tozu basmış, ayıpəncəsi çiçəklərinin

tikanları əllərini və dizlərini didik-didik etmişdi. Enrike onların evi axtardıqlarını anladı. Sonra evi

mühasirəyə aldılar.
Enrike gərginlik və həyəcan içində inadla sürünürdü; ağrılara əhəmiyyət vermirdi.
“Görəsən nə üçün sirenalar uğuldadı? Niyə arxada maşınlar görünmür? Nədən məndəcərdə fənərlər,

projektorlar yoxdu? Ah, bu kubalılar!”- deyə Enrike düşündü.-Gör necə axmaqdılar?! Axı onlar yüz faiz

bilirdilər ki, evdə heç kim yoxdu. Silah götürməyə gəlmisiz, bəs bu sirena nə üçündü?”
Enrike onların qapını sındırdığını eşitdi. Evin ətrafında səs-küy salmışdılar. Sonra o tərəfdən iki dəfə fit

səsi gəldi; yenə sürünməyə başladı. “Axmaqlar! Bəlkə də səbəti tapıblar, boşqabları da! Necə adamdılar


bunlar?! Basqın eləməyi də bacarmırlar!”
O, məndəcər qurtarana kimi süründü. İndi durmaq olardı, küçəni keçib uzaqda görünən evlərdən birinə

qədər qaçmaq olardı. Enrike xüsusi ağrı hiss etmədən sürünürdü. O, hər cür hərəkətə özünü alışdıra

bilirdi. Yalnız kəskin hərəkətlər edəndə yaraları incidir, durmağa qoymurdu.
Əvvəlcə bir dizi üstə durdu, yarası incitsə də dözdü, sonra o biri dizini də qaldırdı və ayaöa qalxdı.

Küçəni keçib qarşıdakı evə dönmək istəyirdi ki, birdən projektorlar yandı və düz onun üstünə düşdü.

Gözləri qamaşdı, projektor şüalarının zolaqlarının ətrafında olan zülməti ayırd edə bildi. Projektor polis

maşınından gəlirdi; bu maşınlar xəlvəti gəlib durmuşdular məndəcərin arxa tinində.


Enrikenin nazik iti silueti projektorun işığına tuş gələn kimi o, dərhal tapançasına əl atdı. Bu vaxt

qaranlıqda dayanmış maşınlardan avtomat atəşləri açıldı. Elə bil onun sinəsini dəyənəklə döyürdülər,

lakin Enrike yalnız ilk güllə zərbəsini duydu, o biri güllələr isə qulağında demək olar ki, əks-səda verdi.

Enrike üzüqoylu otluğa yıxıldı; yıxıldığı an, bəlkə də ondan bir qədər əvvəl, ilk güllə ilə projektorların işığı

arasındakı anda, o, sonuncu dəfə düşündü: ”O qədər də axmaq deyillər. Ola bilsin ki, onlardan nə vaxtsa

bir şey çıxsın.”


Əgər düşünmək üçün yenə vaxtı qalsaydı, o biri tində maşınların olmadığı qənaətinə gələrdi. Lakin

orda da maşın vardı və oranı da projektor tutmuşdu. Projektorun uzun topası məndəcəri işıqlatdı, sonra

Mariyanın gizləndiyi kolluqlara sarı tuşlandı. İşıqları söndürülmüş maşından pulemyotçular projektorun

topası boyu güllə yağışı tökdülər.


Ağacın altında, işıqları söndürülmüş maşının yanında projektorla birlikdə zənci durmuşdu. Onun başında

şlyapa və yun gödəkçə vardı. Köynəyinin altında görünən boyunbağısından amulet[2] asmışdı. O,

dinməzcə projektorçunun işini müşahidə edirdi.
Projektor Mariyanın yerə sərildiyi və başını torpağa qoyduğu bütün məndəcəri ələk-vələk elədi. Mariya

atəş səsləri eşidəndən bəri hərəkətsiz qalmışdı. O, yerə toxunan sinəsində ürəyinin tappıltısını eşidirdi.


- Onu görürsən?- maşından kimsə soruşdu.
- Otluğu təmizləmək lazımdır, - leytenant dedi. – Hola!-deyə o, ağacın altında durmuş zəncini çağırdı.-

Evə qaç, onlara de ki, bura gəlsinlər, özü də məndəcərdən keçib gəlsinlər. Qoy oranı yaxşıca yoxlasınlar.

Sən əminsən ki, iki nəfər idilər?
- Bəli... iki nəfər idilər...- deyə zənci arxayınlıqla cavab verdi. – Biri artıq hazırdı...
- Qaç...
- Baş üstə, cənab leytenant!
Şlyapasından ikiəlli tutan zənci məndəcərin qırağıyla evə sarı qaçmağa başladı, pəncərələrdən artıq işıq

gəlirdi. Mariya məndəcərdə əllərini peysərində qatdayıb uzanmışdı.


- Mənə burdan çıxmağa kömək elə,- deyə qız otlara üzünü tutub pıçıldadı. Sonra birdən zarıyaraq təkrar

etdi:
- Visente, mənə kömək elə! Felipe, mənə kömək elə! Çuço, Arturo, sən də, Enrike, mənə kömək edin!


Mariya nə vaxtsa dua oxumuşdu. Lakin o vaxtlar artıq ötüb keçmişdi və indi, bu anlarda ona arxa-dayaq

lazım idi.


- Məni tutsalar, mənə kömək edin ki, susum,- deyə qız ağzını otluğa basdı. – Enrike, mənə kömək elə ki,

susum. Visente, axıra kimi susmaqda mənə kömək elə!


Qız eşidirdi ki, arxadan gəlirlər; elə bil dovşan qovurdular. Onlar geniş dairədə dövrə vurub gəlirdilər,

əllərində elektrik fənərləri vardı.


- Enrike, yalvarıram, mənə kömək et!-deyə qız yenə zarıdı.
Mariya peysərində qatdadığı əllərini araladı, onları yana uzatdı.
- Qoy belə qalsın. Qaçaram, qoy güllə atsınlar. Belə daha yaxşıdı.
Mariya yavaşca qalxıb maşına doğru qaçmağa başladı. Projektorun işığı ona tuşlandı; Mariya qaçırdı, ona

elə gəlirdi ki, belə yaxşıdı. Projektorun kor edən işığına baxa-baxa qaçırdı.


Arxadan qışqırır, lakin atəş açmırdılar. Birdən kimsə onu qamarladı və qız yıxıldı; Mariya onu tutan

adamın tövşədiyini duydu. Sonra kimsə onun əlindən tutub qaldırdı. Sonra onlar Mariyanı maşına

gətirdilər. Onlar qızla kobud rəftar etmirdilər, lakin inadla onu maşına aparırdılar.
- Yox, -qız qışqırdı.-Yox, yox!
- Bu qız Visente İturbenin bacısıdır,-leytenant dedi. –O, bizə lazım ola bilər.
- Onu artıq sorğu-sual ediblər, - kimsə dilləndi.
- Bir də edərik!
- Yox!-qız qışqırdı.- Yox, yox!- Sonra daha bərkdən qışqırdı:
- Visente, mənə kömək elə! Mənə kömək elə, Enrike!
Kimsə dedi:
- Onlar daha sağ deyillər! Sənə kömək edə bilməzlər, axmaqlama!
- Düz deyil, yalandı! Onlar mənə kömək edəcəklər! Ölülər mənə kömək edəcək! Hə, hə, bizim ölənlər

mənə kömək edəcək!


- Hələ bir öz Enrikenə bax gör nə vəziyyətdədir?!- leytenant dedi.- O, burda, baqajdadır...
- O, artıq mənə kömək edir,-Mariya dedi,- siz görmürsüz məgər, o, artıq mənə kömək edir? Enrike,

təşəkkür edirəm, sağ ol! Sənə necə də minnətdaram!


- Əlbəttə, kömək edəcək!-leytenant kinayə ilə polislərə baxdı, dedi:- Qız dəli olub! Polislərdən dördü

qalsın, silahları qorusun, biz yük maşını göndərərik. Bu dəlini isə qərargaha apararıq. Orda hər şeyi

söyləyər.
- Yox!-Mariya qışqırdı,- siz görmürsüz ki, onlar hamısı mənə kömək edir?
- Boş-boş danışma!-leytenant çımxırdı.- Sənin başına sadəcə hava gəlib.
- Heç kəs əbəs yerə ölmür,-Mariya dedi.- İndi hamısı mənə kömək edir.
- Qoy onlar sənə bir saat da kömək eləsinlər...-leytenant dedi.
- Kömək edərlər!-Mariya dedi.- Narahat olmayın! Mənə indi çoxları kömək edir!
Qız çox sakitcə oturacağa söykənib oturmuşdu. Adama elə gəlirdi ki, onda qəribə bir arxayınçılıq var.

Belə bir arxayınçılıq beş yüz il bundan qabaq Ruan şəhərindəki bazar meydanında digər bir qızda da

olmuşdu[3].
Mariya bu barədə düşünmürdü. Maşında oturanların heç biri bu barədə düçünmürdü. Bu iki qızda,

Janna və Mariyada ümumi heç nə yox idi, arxayınçılıqdan başqa. Bu arxayınçılıq hər ikisinə lazım olan

anda qəfil gəlmişdi. Lakin Mariyanın sifətini fənər işığına tutan polislər bunun hayında deyildilər.
Maşınlar yerdən götürüldü; arxa oturacaqdakı pulemyotçular avtomatlarını ağır brezent örtüklərinə

qoydular və çaxmaqları boşaldıb xırda ciblərə yerləşdirdilər. Lülələrini isə qabaq gözlərə qoyub

sandıqlarını daha kip gözcüklərə soxdular.
Şlyapalı zənci evin tinindən çıxdı və qabaqda gedən maşına əl elədi. O, sürücünün yanında oturdu və

dörd maşının hamısı şose yoluna buruldu. Bu yol Havana sahillərinə aparırdı.


Sürücünün yanında əyləşən zənci əlini boyunbağının muncuqlarına uzatdı və göy xırda muncuq daşlarını

oynatmağa başladı. O dinməzcə oturub muncuqları çevirirdi, elə bil təsbeh çeviriridi. Zənci əvvəllər


limanda yükboşaldan işləmişdi, sonra danosluqla məşğul olmağa başladı və bugünkü işə görə də Havana

polisindən əlli dollar alacaqdı. Havanada əlli dollar o zamanlar üçün az pul deyildi. Lakin zənci pul

haqqında daha fikirləşə bilmədi; Malekonun işıqlı küçəsinə çatanda zənci oğrun-oğrun arxaya boylandı

və qızın işıqda parlayan məğrur sifətini gördü. Mariya başını dik tutmuşdu.


Zənci qorxdu. O, muncuqların demək olar ki, hamısını barmaqlarıyla saydı, sonra boyunbağından asılan

sehirli daşı əlində möhkəmcə sıxdı. Lakin o sehirli daş zəncini qorxu və hürküdən xilas edə bilmədi,

çünki maşının içində daha möhtəşəm və qədim ovsun vardı; bu, onun qoruyucu amuletindən daha

güclüydü.


[1] Burada duza qoyulmş balıq nəzərdə tutulur
[2] Həmayil, gözmuncuğu kimi bir daş, dua, tilsim mənasında
[3] Janna D”Ark nəzərdə tutulur


AĞ FİLLƏRƏ BƏNZƏYƏN TƏPƏLƏR
Çevirəni Kənan Hacı
Ebro vadisinin o tayında sıra ilə uzanan təpələr ağappaq idi. Bu tayda nə bir ağac, nə bir kölgəlik vardı,

iki dəmiryolu xətti arasındakı stansiya qızmar günəş altında alışıb yanırdı. Stansiya binasının bir tərəfinə

düşən yeganə kölgəlikdə isə bərk istiydi və buradakı barın açıq qapısından xırda pambuk çöplərindən

hörülmüş pərdə asılmışdı. Amerikalı kişi ilə yanındakı qız həmin kölgəlikdə qoyulmuş stolun arxasında

oturmuşdu. Bürkü idi və Barselonadan çıxan sürət qatarının gəlməsinə hələ qırx dəqiqə vardı. Qatar bu

stansiyada iki dəqiqə dayanacaq, sonra yoluna davam edib Madridə gedəcəkdi.


-Nə içəcəyik?- Qız soruşdu. Şlyapasını çıxarıb masanın üstünə qoydu.
-Dəhşət istidir,- kişi dedi.
-Gəl pivə içək.
-İki dənə pivə,- kişi pərdəni aralayıb səsləndi.
-Böyüyündən, yoxsa?..- pərdə arxasından qadın soruşdu.
-Hə, böyüyündən.
Qadın iki şüşə pivə və iki dənə keçə altlıq gətirdi. O, altlıqlarını və pivə şüşələrini masanın üstünə qoyub

kişiylə qızı süzdü. Qızın baxışları uzaqlara, sıra ilə uzanıb gedən təpələrə dikilmişdi.Təpələr qızmar

günəşin altında ağappaq ağarırdı, ətraf mis rəngi almışdı.
-Bir bax, onlar necə də ağ fillərə bənzəyir,- qız dedi.
-Ömrümdə belə fil görməmişəm,- kişi pivədən bir qurtum içdi.
-Heç görə də bilməzdin.
-Niyə ki?- kişi dedi,- sənin deməyinlə deyil ki...
Qız gözlərini pambuk pərdəyə dikdi.
-Onun üstündə nəsə yazıblar,- dedi, - o yazı nə deməkdir?
-“Anis del toro”. İçki adıdır.
-Onun dadına baxa bilərkmi?
Kişi ofisiantı səslədi. Qadın bayıra çıxdı.
-Dörd real verəcəksiniz.
-Bizə iki qədəh “Anis del toro” gətirin.
-Suylamı?
-Suyla istəyirsən?
-Bilmirəm,- qız çiynini çəkdi, suyla yaxşı olur?
-Pis deyil.
-Suylamı gətirim?- qadın təkrar soruşdu.
-Bəli, suyla.
-Biyan kökünün tamını verir,- qız dedi və qədəhini stolun üstünə qoydu.
-Hər şey belədir.
-Hə, -qız dedi.- Hər şey biyan tamı verir. Elə absent(yovşan arağı-tərc) də bu cür idi.
-Bəsdi, qurtar.
_Özün başlamadınmı?- qız dedi.- Mənim kefim lap əlaydı. Heç darıxıb eləmirdim.
-Çox gözəl, gəl yenə də kefimizi durultmağa çalışaq.
-Mən də istəyirəm ki, elə olsun.Təpələrin fillərə oxşamağı məzəli deyildimi?
-Məzəliydi.
-Bax, təzə içkidən içmək istədim. Bizim iş-gücümüz ancaq bu deyilmi? Yeni-yeni yerlər görmək, yeni-yeni

içkilərin dadına baxmaq.


-Hə, elədir.
Qız baxışlarını yenə də uzaqda ağaran təpələrə dikdi.
-Çox qəşəng təpələrdi,-dedi,- əslində onlar heç ağ fillərə bənzəmirdilər. Mən bunu deyəndə sadəcə,

onların da ağacların arasından o cür ağardıqlarını nəzərdə tuturdum.


-Yenə içəcəyik?
-Mümkünsə.
İsti külək pambuk pərdəni masaya tərəf yellətdi.
-Pivələri çox yaxşı pivədi, həm də sərindi.
-Əladı, -qız baş barmağını qaldırdı.
-Bu, doğrudan da sadə bir əməliyyatdır, Ciq,-kişi dedi.-Əslində, bu heç əməliyyat da deyil.
Qız başını aşağı dikdi.
-Özün də görəcəksən, Ciq, çox asan bir şeydir. Demək olar ki, heç nədir. Sadəcə, bir iynə vuracaqlar.
Qız dinmədi.
-Özüm də səninlə gedəcəyəm, axıradək yanında olacağam. Bircə iynə vuracaqlar, sonra isə hər şey öz

qaydasına düşəcək.


-Bəs sonra? Sonra bizim halımız necə olacaq?
-Lap əla. Kefə baxacağıq. Əvvəl necəydiksə, elə də olacağıq.
-Sən axı niyə belə fikirləşirsən?
-Çünki hər ikimizi narahat edən yeganə şey yalnız budur. Bircə bu iş kefimizi pozur.
Qız gözlərini bambuk pərdəyə dikdi, əlini uzadıb onun çöplərindən ikisini ovcuna aldı.
-Yəni sən deyirsən, hər şey yaxşı olacaq, biz özümüzü xoşbəxt hiss edəcəyik?
-Mən buna tam əminəm. Təki sən heç nədən qorxub eləmə. Bu cür əməliyyatlardan çıxmış o qədər

qadın tanıyıram, onların heç birinə heç nə olmayıb.


-Mən də tanıyıram,- qız dedi,- onlar hamısı bundan sonra xoşbəxt olublar.
-Yaxşı,-kişi dedi.- İstəmirsənsə, elətdirmə. Mən təkid etmirəm. Amma onu bilirəm ki, çox asan bir
şeydir.
-Sən doğrudanmı bunu istəyirsən?
-Məncə ən yaxşı çıxış yolu budur. Əgər sən özün istəmirsənsə, lazım deyil. Mən də istəmirəm.
-Amma mən razılaşsam, bu sənin ürəyincə olacaq. Hər şey qaydasına düşəcək, biz xoşbəxt olacağıq.

Onda məni yenə əvvəlki kimi sevəcəksənmi?


-Mən elə indi də səni sevirəm, bundan sonra da səni sevəcəyəm. Özün də bunu yaxşı bilirsən.
-Amma mən buna razı olsam, əməliyyatdan sonra hər şey yenidən gözəl olacaq və mən “bu təpələr ağ

fillərə bənzəyir” deyəndə sənin xoşuna gələcək, eləmi?


-Əlbəttə, mənə lap ləzzət eləyəcək. İndi də ləzzət eləyir, sadəcə, bu barədə düşünməyə həvəsim

yoxdur. Özün bilirsən ki, mən narahatlıq hissi keçirəndə nə hala düşürəm.


-Bəs mənim əməliyyat olunmağım səni narahat eləmir?
-Bundan ötrü narahat olmağa dəyməz. Çünki bu çox sadə və təhlükəsiz bir şeydir.
-Onda gedib elətdirəcəyəm. Çünki heç nə vecimə deyil.
-Bununla nə demək istəyirsən?
-Demək istəyirəm ki, mənə nə olacağı haqqında düşünmürəm.
-Mən özüm sənin qayğına qalacağam.
-Bunu bilirəm. Gedib əməliyyat olunacam. Təki sonra hər şey gözəl olsun.
-Yox, sənə belə təsir edirsə, elətdirmə. Heç mən də istəmirəm.
Qız masadan qalxdı, stansiyanın o biri başına tərəf addımladı. Qarşıda Ebro çayının bu tayında əkin

tarlaları və ağaclar görünürdü. Lap uzaqlarda uca dağlar sıra ilə uzanıb gedirdi. Buludların ləngərli

kölgəsi yaşıl tarlaların üstündən aramla ötüb keçirdi.
-Bunlar hamısı bizim ola bilərdi,-dedi,- hər şey bizim ola bilərdi, amma biz özümüz hər gün bu

imkanımızın üstündən daha bir xətt çəkirik.


-Nə dedin?
-Hər şeyə sahib ola bilərdik.
-Yox, ola bilməzdik.
-Bütün dünyaya sahib ola bilərdik.
-Yox, ola bilməzdik.
-İstədiyimiz yerə gedə bilərdik.
-Yox, gedə bilməzdik. Daha hər şey bizim deyil.
-Bizimdir.
-Yox, bizim deyil. Bir şey ki, əlindən çıxdı, onu heç vaxt geri qaytara bilməzsən.
-Axı hələ heç nəyi əlimizdən almayıblar.
-Yaşayarıq, görərik.
-Gəl qayıdaq kölgəliyə,-kişi dedi.- Axı bu qədər həyəcanlanmaq nəyə lazımdır?
-Mən həyəcanlanıb-eləmirəm,-qız dedi. –Sadəcə, hər şeyi gözəl anlayıram.
-Mən istəmirəm ki, ürəyincə olmayan bir işi zorla görəsən...
-Yaxud mənə ziyanlı bir işi,-qız dedi. –Bunu bilirəm. Yenə pivə içə bilərikmi?
-Olar. Ancaq sən başa düşməlisən ki...
-Başa düşürəm,-qız dedi.- Bəlkə bu söhbəti qurtaraq?
Masanın arxasına keçdilər. Qız yenə baxışlarını uzaqda çayın o tayındakı qupquru təpələrə zillədi. Kişi

isə baxışlarını əvvəlcə qıza, sonra isə masaya zillədi.


-Sən başa düşməlisən ki...-kişi dilləndi,-mən səni bu işə məcbur eləmirəm. Əgər bu sənin üçün

vacibdirsə, mən ona da dözərəm.


-Sənin üçün bunun heç bir əhəmiyyəti yoxdur? Axı biz hər şeyi birtəhər yola verə bilərik.
-Əlbəttə, əhəmiyyəti var. Ancaq mənə səndən başqa heç kəs lazım deyil. Heç kəs. Onu da bilirəm ki, bu

asan bir şeydir.


-Elədir. Bunun asan, təhlükəsiz bir şey olduğunu sən çox yaxşı bilirsən.
-Nə deyirsənsə, de. Amma bu doğrudan da çox asan bir şeydir.
-Səndən bir şey xahiş eləsəm, olar?
-Olar. İstəyirsən lap yüzünü elə.
-Səndən xahiş edirəm, kəs, kəs, kəs, kəs, kəs bu söhbəti!
Kişi dillənmədi, nəzərlərini divarın dibinə qoyduqları çemodanlarına dikdi. Gecələdikləri bütün otellərin

yarlıqları hələ də onların üstündəydi.


-Elətdirmə. Mən də istəmirəm,-nəhayət kişi dilləndi,-bu, daha mənə də lazım deyil.
-Bu saat qışqıracağam,-qız dedi.
Qadın əlində iki şüşə pivə onların masasına yaxınlaşdı və pivələri keçə altlıqların üstünə qoydu.
-Beşcə dəqiqədən sonra qatar burda olacaq,-dedi.
-Nə deyir?- qız soruşdu.
-Qatar beş dəqiqədən sonra burda olacaq.
Qız təşəkkür bildirən ifadə ilə qadının üzünə gülümsədi.
-Mən gedim çemodanları o tərəfə keçirim.
Qız ona da gülümsündü.
-Tez qayıt. Pivələrimizi içib qurtaraq.
Kişi ağır çemodanları qaldırıb stansiyanın o başına, platformaya apardı. Geri qayıdarkən barın içindən

keçdi. Qatarı gözləyən sərnişinlər burda pivə içirdilər. O, bir qədəh “Anis del toro” götürdü, onu içə-içə



içəridəkiləri süzdü. Hamı sakitcə qatarı gözləyirdi.
Bambuk pərdəni aralayıb bayıra çıxdı. Qız masada oturmuşdu. Onu görəndə gülümsündü.
-İndi özünü necə hiss edirsən?
-Əla!- qız dedi.-Hər şey qaydasındadır. Özümü lap əla hiss edirəm!


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azkurs.org 2016
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə