SƏNİ axtariram köçüb qonşuluqdan hayana getdin?



Yüklə 245.12 Kb.
səhifə1/3
tarix27.06.2017
ölçüsü245.12 Kb.
  1   2   3
SƏNİ  AXTARIRAM                                                                                                          
Köçüb qonşuluqdan hayana getdin?
Kəpəzmi, Qoşqarmı oldu məskənin
Yoxsa onlardan da o yana getdin?

Qoynunda dəfinə tapdığın zaman
Ucaltdı dağ boyda hansı dağ səni?
Nərgiz rəng aldımı yanaqlarından
Öpəndə nərgizli bir yaylaq səni?

Görəsən, bu soraq düşdümü elə:
“Yamanca şöhrətli mühəndisdir o!”
Eşqin hansı qəlbi gətirdi dilə?
Kim dedi ilqara, əhdə düzdür o?

Gözümdən getməyir camalın sənin,
Köçüb qonşuluqdan hayana getdin?
Kəpəzmi, Qoşqarmı oldu məskənin
Yoxsa onlardan da o yana getdin?

Səni axtarıram o gündən bəri,
Axı açmamışdım sənə könlümü.
Yaz gəldi, açıldı bahar gülləri,
Mənsə açmamışam yenə könlümü.

Bəzən tüfəng alıb çıxsam da düzə,
Ceyran oylağından aralı gəzdim.
Ovçu ov axtarar, ovçu ov gəzər,
Mən məni ovlayan maralı gəzdim.

Bəzən ac qayıtdım evə də, amma
Bir tikə çörəyi yeyə bilmədim.
Bütün sirlərimi bilən anama,
Məhəbbət sirrimi deyə bilmədim...

Bəli, axtarıram səni o gündən,
Könlüm istəyəni görə bilmirəm.
Qəlbimi özünlə aparmısan sən,
Mən onu heç kəsə verə bilmirəm...

1956.

     NƏNƏMİN  KİTABI
Gözümdən getməyir camalın sənin,
Köçüb qonşuluqdan hayana getdin?
Kəpəzmi, Qoşqarmı oldu məskənin
Yoxsa onlardan da o yana getdin?

Qoynunda dəfinə tapdığın zaman
Ucaltdı dağ boyda hansı dağ səni?
Nərgiz rəng aldımı yanaqlarından
Öpəndə nərgizli bir yaylaq səni?

Görəsən, bu soraq düşdümü elə:
“Yamanca şöhrətli mühəndisdir o!”
Eşqin hansı qəlbi gətirdi dilə?
Kim dedi ilqara, əhdə düzdür o?

Gözümdən getməyir camalın sənin,
Köçüb qonşuluqdan hayana getdin?
Kəpəzmi, Qoşqarmı oldu məskənin
Yoxsa onlardan da o yana getdin?

Səni axtarıram o gündən bəri,
Axı açmamışdım sənə könlümü.
Yaz gəldi, açıldı bahar gülləri,
Mənsə açmamışam yenə könlümü.

Bəzən tüfəng alıb çıxsam da düzə,
Ceyran oylağından aralı gəzdim.
Ovçu ov axtarar, ovçu ov gəzər,
Mən məni ovlayan maralı gəzdim.

Bəzən ac qayıtdım evə də, amma
Bir tikə çörəyi yeyə bilmədim.
Bütün sirlərimi bilən anama,
Məhəbbət sirrimi deyə bilmədim...

Bəli, axtarıram səni o gündən,
Könlüm istəyəni görə bilmirəm.
Qəlbimi özünlə aparmısan sən,
Mən onu heç kəsə verə bilmirəm...

1957
QARANQUŞ

Əsdi vədə yeli...yaz müjdəsilə
Qondun eyvanıma yenə, qaranquş!
Mən sənin eşqinlə gəlirkən dilə,
Uçmağın dərd oldu mənə, qaranquş!

Bir zaman yuvanı uçurmuşam mən,
Bəlkə də, bəlkə də o yadındadır.
Dilin yox, dərd açıb söz söyləyəsən,
Dilin də, sözün də qanadındadır.

Bəzən əlində şiş, çiynində yaba
Uşaqlar yanıma yığıldı, ay quş!
On günə, bir aya tikdiyin yuva
Bircə an içində dağıldı, ay quş!

Yelləmi, selləmi keçdi ötən gün?
O, bəlkə ötəri şimşək səsiydi.
Sənin öz yuvandan ayrı düşməyin
Mənimçün bir uşaq əyləncəsiydi.

Bəlkə bu halımdan incidi dağ-daş
Bunu öz vaxtında duya biləydim.
Bir günlük uşaqlıq günahmı, kaş
Bütün ömrüm boyu yuya biləydim.

Bilmədim o günün ani nəşəsi
Mənə dərd olacaq ömrüm uzunu.
Bəlkə ev qayğısı, övlad nəfəsi
Olmasa indi də duymazdım bunu.

Eh, xəyal nələri gətirir yada...
Yeni müjdən ola mənə, qaranquş!
Körpəlik gülüşüm qanadlarında
Bircə gün geriyə dönə, qaranquş!

Vaxt olur cansızdan can umur insan-
Adi təsəllidir, bunlar da ancaq.
Uçan körpəliyim, uçulan yuvan
Onsuz da geriyə qayıtmayacaq.

Gəl yenə yuva qur doğma yerində,
Könlüm həsrətinlə dindi, qaranquş!
Ta uçma, çəkinmə məni görəndə,
Mən uşaq deyiləm indi, qaranquş!

1957.


AĞARMA,  SAÇIM,  AĞARMA!

erkən sənə dən düşdü,
Niyə düşdü, nədən düşdü?
Beynimmi qüvvədən düşdü?
Ağarma, saçım, ağarma!

Arzu sonsuz, ömür yarı...
Artdı alnın qırışları,
Səndə insaf olsun barı
Ağarma, saçım, ağarma!

Məni qəmgin görsə əgər
Düşmən gülər, dost qəm yeyər,
Qızlar baxıb “dayı” deyər,
Ağarma, saçım, ağarma!

Daşdır qəlbin, daşdır canın,
Yoxdur, duyğun, yoxdur qanın.
Hələ gəncəm, sən vicdanın
Ağarma, saçım, ağarma!

Ömür keçir, yaman keçir,
Qəlbimdən qara qan keçir.
Daha gözəllər yan keçir,
Ağarma, saçım, ağarma!

Hələ səsim ucalmayıb,
El gücündən güc almayıb.
Hələ ürək qocalmayıb
Ağarma, saçım, ağarma!

İlham adlı şahpərim var,
Yol üstəyəm, səfərim var...
Yazılmamış əsərim var...
Ağarma, saçım, ağarma...

 1957.

İŞIQLAR

Sahil boyu yanır kəndin işıqları,
Tala-tala kölgə salır suya çinar.
Əyildikcə göy budaqlar suya sarı,
Elə bil ki, salam verir çaya çinar.

Dayanmışam o çinarın dibində mən,
Nəzərlərim ayrılmayır kəndimizdən.
Enir, qalxır ağ sırğalı göy dalğalar,
Bu sahildə neçə-neçə xatirəm var.

Güc eləyib, kəmənd atdıq sel gücünə,
Çay üstündə bir “hes” tikdik el gücünə,
Əlimizlə işıq oldu gur şəlalə,
Otaqlara sanki doldu nur şəlalə...

Alqışladı zəhmətimi hamı o vaxt,
Gül gətirdi qızlar mənə qucaq-qucaq.
Uşaqlar da gözlərində sevinc hissi,
Çağırdılar məni: “işıq mühəndisi”.

Həmin günlər axıb getdi sular kimi,
Yaşa doldum, boy atdım o çinar kimi.
O günləri yad edirəm indi yenə,
Gənclik səsi bürümüşdür kəndi yenə.

Həmin səslər sanki deyir mühəndisə:
“Sən gərəksən, çox gərəksən hələ bizə.
Hələ işıq çəkəcəksən tarlalara,
Töhfələrin yenə vardır, bu diyara...”

Salam verib el gücünə, el səsinə,
Sinəm dönür qranit dağ sinəsinə.
Ağ evlərə ağ işıq tək axıram mən,
Kəndimizə bir gənc kimi baxıram mən.
Canlı sənət, canlı əsər heç solarmı?
Əməlləri işıq olan qocalarmı?

1957.


KƏNDDƏ  BİR  AXŞAM

Sevirəm sevməli sözü, söhbəti,
Bu axşam çox adam yığılıb bizə.
Neçə qəhrəmanın adı, şöhrəti
Gəlir nağıllarla məclisimizə.
Budur, sinədəftər qocalar yenə
Enir tarixlərin dərinliyinə...
Kimi Koroğludan, kimi Babəkdən,
Kimi də Gülgəzdən, Abbasdan deyir:
Sözlər bulaq kimi axır ürəkdən,
Hər qoca bir nağıl, bir dastan deyir...
Aşıqdan danışan aşıqdır sanki,
Coşur şair kimi şairdən deyən.
Bir qoca, Tomrisdən elə deyir ki,
Sanırsan evində qonaqmış dünən.
(İndi duyuram ki, el ürəyində
Neçə duymadığım əsərlər yatır.
Bəlkə də onunçün şerə, sənətə
Əlim az yetişir, ünüm az çatır).
Belə axşamlarda adətdir, hər kəs
Gərək söhbət aça, danışa, dinə.
Pəncərə yanından ucalan bir səs
Məclisə xoş söhbət gətirir yenə:
-Ə, Qədir, keçmişdən bir əl çəksənə,
Qarnı ac gününmü dad verir sənə?
Bu gündən, bu gündən bir danış görək.
Bu gün qazanılır yediyin çörək,
De, o adamqıran atomdur, nədir...
-A kişi, o böyük bir xəzinədir.
Deyirlər, bir tikə qoysan bir dağa
Əriyib çevrilər qara torpağa...
-Görəsən, əriyər “Gəlin qayası”?
Yerində dağ ola taxıl tayası?
-Yayda İşıqlının qarı hayıfdır,
Ona dəyməyələr barı, hayıfdır...
-Bir ovuc İşıqlın kimə gərəkdir,
O, buz dağlarını əridəcəkdir.
-Qardaş, mat qalmışam bu texnikaya,
Aya uçacaqlar deyirlər, Aya.
(Diksinir bu sözdən gödək Fərzəli,
Baxır ona tərəf üzündə əli).
-Yox, ə, inanmıram, bu ola bilməz,
Bəs Aya dəysələr uçub tökülməz?
-Ay sənin babanın daxmasıdır, ə,
Külək əsməmişdən sovrula göyə?
Deyirlər, bir yekə dünyadır o da,
Bəlkə adamlar var sənin boyda da...
-Dədən cır Kərimdən boysuzam, yəni,
Yovşandan asardı ov tüfəngini...
Onların sözündən gülüşür hamı,
Daha da qızışır söhbət axşamı.
Kəndin adətindən yaxşı halıyam,
Mən də bu məclisdə danışmalıyam.
Hanı o qüdrətim el arasında,
Bir damla su nədir sel arasında?
Bəlkə də hər sözüm quruca səsdir,
Bir kəlmə deməmiş, deyirlər “bəsdir”.
Bir də ki, bu gecə mənə gərəkdir,
Sabah başqa söhbət keçiləcəkdir,
Odur ki, duraraq bu gecəliyə
Məclisdə təzə bir adət açıram.
Artıq gecə keçir, yorğunuq -deyə,
Şirin bir yuxudan söhbət açıram.
Deyirlər:- Bəs niyə danışmadın sən,
Niyə tüstüləndin, alışmadın sən?
Yoxsa çevrilərək axarsız suya,
Əbədi yar dedim yatağıma mən.
Yox, verib onları şirin yuxuya,
Keçdim yazmaq üçün otağıma mən...

1956.

QONŞU  GƏLİNİ

Qarşı pəncərənin önündə bəzən
Durub sevgilini gözləyəndə sən,
Alır qucağına xəyallar məni,
Rahat buraxmayır suallar məni.

İnsan da bu qədər cüt yaranarmış
Həyatın nə incə sirləri varmış!
Baxıram, elə bil üzü üzündür,
Baxışı baxışın, gözü gözündür...

Bəlkə görməmisən həmin qızı sən,
Nə ola görəsən toyumuzu sən!
Hörmətlə sıxaram onda əlini,
Ay qonşu gəlini, qonşu gəlini...

Həyatın nə incə sirləri varmış,
İnsan da bu qədər cüt yaranarmış...
Lakin qısqanclığın üzü yamandır,
Sevgilin küsməsin məndən, amandır...

Mən sənə baxmıram gözəlsən,- deyə,
Demirsən, bəs niyə baxıram, niyə?
Ay qonşu gəlini, mən utanıram
Deyəm sənə:- Baxıb onu anıram.

1955.

GÖRÜŞMƏMİŞ  DOSTLAR

Gecə vaxtı Böyükdüzdən.1
Tələsik də keçsən əgər,
Qəlbin sənə bir anlığa
“Qəlbsiz olma, dayan”- deyər.
Yaxşı baxsan sahil boyu
Mürgüləyən lal gecəyə,
Görərsən ki, bir vadidə
İki ocaq salmış iki 
              xal gecəyə.
Görərsən ki, sol sahildə
Bizim kəndin baş çobanı
               Əmir dayı
Ocağına dəm verərək,
Elə bil ki, göndərir o
Öz dostuna alov payı...
O taydakı dostu isə
Dirsəklənib dövrəsində
Alovlanan ocağının,
Tütək çalır dalğın-dalğın...
O çobanlar neçə ildir
Görüşmədən dost olmuşlar,
Yaylımları bir başlanar,
Ocaqları bir alışar.
Birisinin arxacına
Qurd təpilsə gecə yarı,
O birinin itləri də
Hücum çəkər çaya sarı.
İki sürü bir sulanır
İki dostu ayrı salan
Lilli çaydan.
Həzin tütək səsləriylə
Salam verir bir-birinə
O, o taydan, bu, bu taydan...
Bəzən yayır tütəkləri
Araz boyu Araz kimi
İki qəlbin nidasını.
Bəzən onlar bir çalırlar 
“Gəl ey bənək” havasını...
Yaz olanda hər ikisi
Sürüsünü dağa çəkir,
Bir vadidən biri sola,
O birisi sağa çəkir.
Qış olanda sahil boyu
Bir qışlağa enir onlar.
Xan Arazdan biri sağda,
Biri solda tutur qərar.
Yenə hər kəs tütəyində
Söhbət açır yaylağından-
Savalanın dumanından,
Salvartının qaymağından...
Biri deyir qəhrəmanlıq
Nişanıyla dönmüşəm mən,
Biri deyir, nişanını
Dərd asıbdır ürəyimdən.
Birisinin otardığı
El vardatı, el malıdır.
Birisinin var-dövləti
Yalnız fikri, xəyalıdır.
Lakin ürək deyənləri
Tütək açıb deyə bilmir.
Bəlkə dostlar bir-birini 
Bir dost kimi duya bilmir.
Neçə ildir bir vadidə
Görüşməmiş dostdur onlar.
Ürəkləri bir olsa da,
Aralıqda bir olmayan
Geniş dövlət sərhəddi var.
Hərdən deyir mənə ürək:
“Dostlar nə vaxt görüşəcək?”
Mən onların görüşmədən
Dostluğundan dedim ancaq.
Onların ilk görüşünü
Tarix özü danışacaq.

1956.

SƏHƏR-SƏHƏR

Baharın nə gözəl çağları gəlmiş,
Bülbülü çağırır gül səhər-səhər.
Vətənin eşqiylə dil açıb yenə
Könlümün sazında tel səhər-səhər.

Çıxır meşəlikdən talaya əlik,
Səkir daşdan daşa xınalı kəklik.
Şehdən muncuq düzür güllük, çiçəklik,
Gəlinə bənzəyir çöl səhər-səhər.

Gedirəm tələsik tarlaya sarı,
Hamıdan tez gələ o qız da barı.
Sinəsi qartallı qayalıqları
Əks edir sonalı göl səhər-səhər.

Sevda yolçusunun xəyalına bax,
Sənsiz əfsanədir gözəllik ancaq.
Ey günəş üzlü yar, günəşdən qabaq
Yoluma nur çilə, gəl səhər-səhər.

1957.

DƏNİZÇİ

Dedilər: -- “Dincəlmək vədəndir artıq,
Daha qocalmısan, təqaüdə çıx.
Qoca dənizçinin qaraldı qanı,
Fikrinə boranlar, yellər qarışdı.
Dəniz qasırğası, dəniz tufanı
Onu bu söz qədər sarsıtmamışdı. 
Oturub gəminin göyərtəsində,
Əlini dizində daraqladı o.
Sanki göy dənizin göy sinəsində 
Keçən qırx ilini varaqladı o.
Qəlbində gəncliyin ilk arzuları,
Min dəfə duruldu, bulandı bu dəm.
Qırx il dolandığı mavi suları
Onun xəyalları dolandı bu dəm.
Çırpındı ürəyi, titrədi əli,
Hanı fırtınalı su yaran çağı?
Sahildən-sahilə neçə gözəlin
Qəlbini özüylə aparan çağı?!
Axan su, ötən gün qayıtmaz geri,
Bu sirri babalar danışdı getdi.
Bəlkə də o coşğun gənclik illəri
Coşqun dalğalara qarışdı getdi.
Dalğalar qoynunu tərk etdi qoca
Əbədi əlvida demədi ancaq.
Dedi: -- Mən dünyadan ayrılmayınca,
Ürəyim dənizdən ayrılmayacaq.

Dayandı sahildə hər axşam-səhər,
Qoca eşqə gəldi, ilhama gəldi.
Elə bil dil açıb dilsiz ləpələr
Köhnə sirdaşını salama gəldi.
Onu uzaqları çəkdikcə xəyal,
Sevinc də duyurdu, qəm də yeyirdi.
Fəzalara uçan bir qoca qartal
İndi uçanları seyr eləyirdi.
Qopdu qasırğa da, pülədi qar da,
Səslədi qocanı hər səda, hər səs.
Yox, onu dənizdən ayırsalar da,
Sahildən ayıra bilmədi heç kəs.

1958.

KƏKLİK

Nə səkirsən narın-narın
Yenə daşdan-daşa, kəklik?
Könlüm istər nəğmən kimi
Bircə nəğmə qoşa, kəklik!

Sinən altı sal qırmızı,
Ayaqların al qırmızı.
Dimdiyində xal qırmızı
Yanar qoşa-qoşa, kəklik!

Niyə təksən, danış əzəl,
Dağlar qızı, xallı gözəl...
Bir vəfalı yar ilə gəl
Vuraq ömrü başa, kəklik!

Dağlar qoynu çiçək-çiçək,
Mən gedirəm, getmir ürək.
Uç Məmmədin xəyalı tək,
Bu dağlarda yaşa, kəklik!

Şah yaylağı, 
iyul, 1956.


PALID

Sevgilim, o qoca palıda bir bax,
Yenə puçurlayıb onun budağı.
Yadına gəlirmi iki il qabaq
O ilk görüşümüz, o bahar çağı?

Durmuşduq dibində o palıdın biz,
Ətrafda min rəngli çiçək var idi.
Çırpınan, titrəyən bizim qəlbimiz,
Bir də o palıdın yarpaqlarıydı.

Görüb neçə bahar, qış havasını,
Durur qoca palıd bir xatirə tək.
Min yol dəyişsə də, o libasını,
Bizim ilk sevgimiz dəyişməyəcək!

1955.

AYRILIQ

De niyə dalğınsan, dərdin var kimi,
Alıb qucağına fikirlər səni?
Ötən tələbəlik illərinəmi
Şirin xatirələr çəkirlər səni?

Sevdiyin o qızmı düşür yadına?
Nədənsə ilk eşqi unutmur insan.
Utancaq bir səslə bəlkə də ona
Könül açdığını xatırlayırsan?

Söylə, ayrılığı duyurmu ürək?
Axı biz ayrılmaz sirdaşlar idik.
(Bir məslək yolunda birləşdirərək,
Sən bizi dost etdin, ey tələbəlik!)

Dostum, institutun pillələrində
Mənim də, mənim də izlərim vardır.
Gəzdiyin bu zalın lövhələrində
Hələ silinməmiş sözlərim vardır.

Bəzən mürgüləmiş gecənin özü,
Mən sirdaş olmuşam öz xəyalıma.
Ələyib seçmişəm neçə min sözü,
Cavab tapmaq üçün bir sualıma.

Hərdən düşündükcə çatılır qaşım,
Təhsil illərinin başqadır dadı.
Bu illər ərzində, ey qəlb yoldaşım,
Bizim bir sözümüz ayrı olmadı.

(Bəxtiyar olaram öz istedadım
O gündən bir lövhə yarada bilsə.
Toz-duman içində qoy itsin adım,
İlhamım bir şerə qadir deyilsə.)

Böldük duyğumuzu, şadlığı, qəmi,
Bir oldu fikrimiz, əməllərimiz.
Bu gün, məslək dostu, könül həmdəmi,
Artıq vidalaşır dost əllərimiz.

Duyub ayrılığı çırpınır ürək,
Axı biz ayrılmaz sirdaşlar idik.
(Bir məslək yolunda birləşdirərək
Sən bizi dost etdin, ey tələbəlik!)

Dostum, düşünmə ki, ayrılırıq biz,
Doğrudur, gün gəlib ötüşəcəkdir.
Bir məna daşıyan saf əməlimiz
Həyat məktəbində görüşəcəkdir.

1954.

ŞERİM

     Gənc qələm yoldaşlarıma.

Yaş ötüb, ayılıb görürsən bir vaxt
Heç nə yazmamısan, ömür yarıdır.
Alnına yazılan qırışlar ancaq
Ömrünün şikayət misralarıdır...

Tələsik qələmi alırsan ələ,
Ürək də titrəyir əllərin kimi.
Lakin görünürsən Vətənə, elə
Sən də yazılmamış əsərin kimi.

Bəzən quşa dönür saat da, an da.
Axşam gəzdiyini səhər tapırsan.
Elə də olur ki, baxtın tutanda
Daş axtaran yerdə gövhər tapırsan.

Kainat deyimmi mən şerə, sözə!--
Onun min düyünü, min açarı var.
Onu duya bilməz ondakı közə
Qəlbində köz töküb alışmayanlar.

Bəli, duy bunları, ey şair yoldaş,
Səsini kəsməsin hər ötəri səs.
Nəhrin qabağına atılan bir daş,
Onun sürətini saxlaya bilməz!

Duy ki, tüğyanında boranın, qarın
Odlu bir ürəklə yazan olubdur.
Çox zaman nəşədən dəm vuranların
Əsəri, nəşələr pozan olubdur.

Söz gərək ox keçməz qayadan keçə,


  1   2   3


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azkurs.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə