Agatha Christie Ölüm Meleği



Yüklə 159,21 Kb.
səhifə1/13
tarix27.06.2017
ölçüsü159,21 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   13
Agatha Christie _ Ölüm Meleği

www.kitapsevenler.com

Merhabalar

Buraya Yüklediğim e-kitaplar Aşağıda Adı Geçen Kanuna İstinaden

Görme Özürlüler İçin Hazırlanmıştır

Ekran Okuyucu, Braille 'n Speak Sayesinde Bu Kitapları Dinliyoruz

Amacım Yayın Evlerine Zarar Vermek Değildir

Bu e-kitaplar Normal Kitapların Yerini Tutmayacağından

Kitapları Beyenipte Engelli Olmayan Arkadaşlar Sadece Kitap Hakkında Fikir Sahibi Olduğunda

Aşağıda Adı Geçen Yayın Evi, Sahaflar, Kütüphane, ve Kitapçılardan Temin Edebilirler

Bu Kitaplarda Hiç Bir Maddi Çıkarım Yoktur Böyle Bir Şeyide Düşünmem

Bu e-kitaplar Kanunen Hiç Bir Şekilde Ticari Amaçlı Kullanılamaz

Bilgi Paylaştıkça Çoğalır

Yaşar Mutlu

Not: 5846 Sayılı Kanunun "altıncı Bölüm-Çeşitli Hükümler " bölümünde yeralan "EK MADDE 11. - Ders kitapları dahil, alenileşmiş veya yayımlanmış yazılı ilim

ve edebiyat eserlerinin engelliler için üretilmiş bir nüshası yoksa hiçbir ticarî amaç güdülmeksizin bir engellinin kullanımı için kendisi veya üçüncü

bir kişi tek nüsha olarak ya da engellilere yönelik hizmet veren eğitim kurumu, vakıf veya dernek gibi kuruluşlar tarafından ihtiyaç kadar kaset, CD, braill

alfabesi ve benzeri 87matlarda çoğaltılması veya ödünç verilmesi bu Kanunda öngörülen izinler alınmadan gerçekleştirilebilir."Bu nüshalar hiçbir şekilde

satılamaz, ticarete konu edilemez ve amacı dışında kullanılamaz ve kullandırılamaz. Ayrıca bu nüshalar üzerinde hak sahipleri ile ilgili bilgilerin bulundurulması

ve çoğaltım amacının belirtilmesi zorunludur." maddesine istinaden web sitesinde deneme yayınına geçilmiştir.

T.C.Kültür ve Turizm Bakanlığı Bilgi İşlem ve Otomasyon Dairesi Başkanlığı

Ankara


Agatha Christie _ Ölüm Meleği

KİTABIN ORİJİNAL ADI:

NEMESIS
YAYIN HAKLARI:

AGATHA CHRISTIE ©

AKÇALI TELİF HAKLARI AJANSI

ALTIN KİTAPLAR YAYIN EVİ VE TİCARET A.Ş.©


BASKI

2. BASIM / AĞUSTOS 2003

AKDENİZ YAYINCILIK A.Ş.

Matbaacılar Sitesi No: 83

Bağcılar - İstanbul
BU KİTABIN HER TÜRLÜ YAYIN HAKLARI

FİKİR VE SANAT ESERLERİ YASASI GEREĞİNCE

ALTIN KİTAPLAR YAYINEVİ VE TİCARET AŞ.'YE AİTTİR.

ISBN 975 - 21 - 0325 -1


ALTIN KİTAPLAR YAYİN EVİ

Celâl Ferdi Gökçay Sk. Nebioğlu İşhanı

Cağaloğlu – İstanbul
Tel: 0.212.513 63 65/526 80 12

0.212.520 62 46/513 65 18


Faks: 0.212.526 80 11
http://www.altinkitaplar.com.tr

info@altinkitaplar.com.tr

AGATHA CHRISTIE

Ölüm Meleği

TÜRKÇESİ

GÖNÜL SUVEREN

ALTIN KİTAPLAR
ESRARLI OLAYLARLA İLGİSİ OLANLAR
Jane Marple: Yaşlı hiç evlenmemiş bir bayan. Kötülüğün kokusunu alırdı.
Jason Rafiel: Zengin bir iş adamı. Adaletin yerine gelmesini istiyordu.
Esther Walters: Bay Rafiel'in sekreteri. İyi ve dürüst bir kadındı.
Cherry: Miss Marple'ın hizmetçisi. Onun yorulmasını istemiyordu.
Brodribb-Schuster: Bay Rafiel'in avukatları. Adamın, Miss Jane Marple'dan ne istediğini anlayamıyorlardı.
Bayan Sandbourne : Genç bir kadın. Otobüs turlarını yönetiyordu.
Geraldine Riseley-Porter : Sosyeteden bir kadın. Kendisinin çok önemli olduğunu düşünüyordu.
Joanna Crawford: Bayan Riseley-Porter'ın yeğeni. Çok becerikli bir kızdı..
Elizabeth Temple: Tanınmış bir okulun eski müdiresi. Şahsiyet sahibi bir kadındı.
Albay Walker ve eşi: Orta yaşlı bir çift. Otobüsle gezintiye çıkmışlardı.
Mamie ve Henry Butler : Amerikalı bir karıkoca. Seyahate meraklıydılar.
Profesör Wanstead: Psikoloji ve pataloji alanlarında isim yapmıştı.
Richard Jameson: Mimar. Eski şatoları inceliyordu.
Miss Lumley ve Miss Bentham: Yaşlı iki arkadaş. Kedilerini evde bırakarak yolculuğa çıkmışlardı.
Miss Barrow ve Miss Cooke: Orta yaşlı iki arkadaş. Davranışları biraz gizemliydi.
Bay Caspar: Bir yabancı. Fazla heyecanlı bir adamdı.
Emlyn Price: Bir delikanlı. Joanna Crawford'la ilgileniyordu.
Lavinia Glynn: Eski konakta oturan üç kardeşten ortancası. İyi bir kadındı.
Clotilde Bradbury-Scott: Lavinia'nın ablası. Çok üzgün bir hali vardı.
Anthea Bradbury-Scott: Clotilde ve Lavinia'nın küçük kardeşleri. Biraz anormaldi.
Michael Rafiel: Bay Rafiel'in oğlu. Çok yakışıklı fakat ahlaksız bir gençti.
Nora Broad: Genç bir kız. Erkek delisi olduğu söyleniyordu.
Verity Hunt: Güzelliğiyle dikkati çeken bir genç kız. Evlenmekten vazgeçmişti.
Başdiyakoz Brabazon: Yaşlı bir din adamı. Gelmeyen bir damatla gelini beklemişti.
MİSS MARPLE'IN ELİNDE ŞU İPUÇLARI VARDI:
•Kırmızı-siyah, kareli bir kazak...
•Bir çiçek...
•Eski bir ev...
•Bir mektup...
•Bir resim...
•Bir fincan kahve...
•Bir otobüs dolusu yolcu...
•Kıyılamayan bir nikâh...
•"Kurşuni Koç" kayaları...
•Bir paket...
MİSS MARPLE'IN ESRARI ÇÖZEBİLMESİ İÇİN ŞU SORULARI CEVAPLANDIRMASI GEREKİYORDU:
•Elizabeth, "Dünyanın en korkunç kelimesi 'sevgi'dir," derken neyi kastetmişti?
•Bay Rafiel, Miss Marple'ın ne yapmasını istiyordu?

•Miss Cooke'la Miss Barrow neden yaşlı kadından kaçıyorlardı?


•Anthea gerçekten bahçeden korkuyor muydu?
•Eski konaktaki gizli acının kaynağı neydi?
•Nora nereye gitmişti?
•Verity niçin nişanı bozmuştu?
•Miss Cooke bahçıvanlıktan gerçekten anlıyor muydu?
•Profesör Wanstead dost muydu? Yoksa düşman mı?
•Michael gerçekten suçlu muydu?
1. Başlangıç

Miss Jane Marple, akşamları gazetesini okumayı âdet edinmişti. Evine her sabah iki gazete gelirdi. Miss Marple, bunlardan ilkini sabah çayını içerken gözden geçirirdi. St. Mary Mead Kasabası'ndaki bütün yaşlı kadınların yaptıkları gibi...

Öğleden sonra ise, romatizmalı sırtını rahat ettirmek için satın aldığı özel şekilde yapılmış dik arkalı koltuğunda bir müddet kestirir ve nihayet sıra Times gazetesine gelirdi. Sabah gazetesi gibi Times'da artık eskisi gibi değildi. Değişmişti bu da. İşin en sinir bozucu tarafı, insanın aradıklarını bir türlü bulamamasıydı. Mesela resimli iki sayfa Capri'ye yapılan bir yolculuğa ayrılıyordu. Spor haberleri eski günlere göre çok daha fazlaydı. Uygun yerlere konuldukları için Miss Marple'ın hemen ilgisini çeken doğum, ölüm ve evlenme haberleri de başka bir sayfaya sıkıştırılmıştı.

Miss Marple, önce haberlere bir göz gezdirdi. Ama sabah gazetesindekilerin eşiydi bunlar. Miss Marple, içini çekerek, daima yaptığı gibi doğum, ölüm ve evlenme ilanlarının bulunduğu sayfayı açtı. Yaşlı kadın bir taraftan da, acı bir durum bu, diye düşünüyordu. Ama insan artık sadece ölümlerle ilgileniyor...

Tabii birçok çiftin çocukları oluyordu ama Miss Marple'ın tanımasına imkân yoktu bu gençleri. "Torunlar" diye bir sütun olsaydı o zaman yaşlı kadın sevinçle orada tanıdık bazı isimlere rastlayabilirdi. O zaman, "A, Mary Prendergast'ın üçüncü torunu da dünyaya gelmiş," diye bağırırdı. Fakat yine bu da insanın dostlarıyla doğrudan doğruya ilgili olan haberlere pek benzemezdi.

Miss Marple, evlenme haberlerini de öyle inceden inceye okumadı. Çünkü arkadaşlarının çocukları yıllar önce evlenmişlerdi. Yaşlı kadın ölüm sütununa gelince bütün dikkatini topladı. Daha doğrusu hiçbir ismi gözden kaçırmamaya çalışıyordu.



"AlloWay, Angopastro, Arden, Barton, BurgoWeisser... Aaa! Bir Alman adı bu. Ama adam Leeds'liymiş... Carpenter, Camperdown, Clegg... Clegg? Acaba bu tanıdık Clegglerden biri mi? Hayır, pek benzemiyor... Janet Clegg. Yorkshire'lıymış. McDonald, McKenzie. Nicholson... Nicholson? Hayır, yine bildik Nicholson değil. Ogg, Ormerod... Bu halalardan biri olacak. Linda Ormerod... Hayır, öyle birini tanımıyordum. Quantril? Allah Allah, Elizabeth Quantritin yıllar önce öldüğünü sanıyordum. Demek kadın bu kadar uzun zaman yaşamış. Halbuki zayıf ve kırılgan bir insandı. Hatta herkes onun genç yaşta ölüp gideceğini düşünürdü... Race, Radley, Rafiel... Rafiel?..." Miss Marple'ın hafızasında hafif bir kıpırtı oldu. "Bu ad hiç de yabancı gelmedi bana. Rafiel Belford, Part, Maidstone... Hayır, bu adresi hatırlamıyorum. 'Çelenk yollanmaması rica olunur...'" Jason Rafiel. Evet, garip bir ad bu. Herhalde bir yerde duydum. Ross-Perkins. Acaba bu- hayır, hayır, değil..." Miss Marple, gazeteyi dizlerine bıraktı. Bilmeceyi gözden geçirirken Rafiel adının kendisine neden tanıdık geldiğini anlamaya çalışıyordu. "Sonunda hatırlayacağım..." Miss Marple, yaşlı insanların hafızalarının nasıl çalıştığını çoktan öğrenmişti. "Sonunda her şeyi hatırlayacağımdan hiç şüphem yok." Pencereden dışarıya, bahçesine baktı. Bir taraftan da bahçeyi düşünmemeye çalışıyordu. Miss Marple yıllarca bu bahçede zevkle, uzun uzun uğraşmıştı. Ama son zamanlarda doktorların ukalalığı tutmuştu işte. Artık bahçede çalışmak ona yasaktı. Yaşlı kadın, içini çekerek örgü torbasını aldı ve içinden bitmek üzere olan bir çocuk zıbını çıkardı. Arka ve önler tamamdı. Şimdi kolları örecekti. Yaşlı kadın, tekrar içini çekti. "Kol örmek de çok iç sıkıcı bir iş... Birbirine benzeyen iki kol... Evet, pek iç sıkıcı bir şey bu... Fakat pembe yünün rengi gerçekten güzel... Dur, dur... Pembe yün?... Evet, bu biraz önce gazetede okuduğum isimle ilgili. Pembe yün... Masmavi bir deniz... Karayip denizi... Bir kumsal. Güneş... Ben yün örüyordum yine... Aaa! Tabii! Bay Rafiel. Yeğenim Raymond beni dinlenmem için Karayipler'deki St. Honore Adası'na yollamıştı. Hatta yola çıkmadan önce Raymond'un karısı Joan'un, Jane Hala, yine cinayet olaylarına karışmayın sakın,' dediğini de hatırlıyorum... Tabii, ben cinayete filan karışmayı hiç istemiyordum. Ama olaylar beni buna zorladı. Bunun sebebi de tek gözü cam olan yaşlı bir binbaşının bana uzun hikâyeler anlatmakta ısrar etmesiydi. Zavallı adamcağız... Adı neydi onun?... Unutmuşum. Bay Rafiel ve sekreteri... Bayan... Walters. Evet, Bayan Esther Walters. Ve masörü Jackson. Şimdi hepsini hatırladım. Zavallı Bay Rafiel. Demek öldü? Ama o, günlerinin sayılı olduğunu zaten biliyordu. Bunu bana da ima etmişti. Hatta Bay Rafiel, doktorların tahmininden daha fazla da yaşamış... Öyle anlaşılıyor. Kuvvetli, inatçı bir adamdı. Ve çok da zengindi..."

Miss Marple, düşünceli düşünceli örgü örmeye başladı. Fakat aklı Bay Rafieldeydi. Onunla ilgili bazı şeyleri hatırlamaya çalışıyordu. Aslında kolay kolay unutulacak bir insan değildi, Bay Rafiel. Miss Marple, adamın hayalini gözlerinin önünde canlandırabiliyordu. "Evet, şahsiyet sahibiydi o. Aksi, öfkeli bir insandı. Bazen çok kaba olurdu. Fakat kimse onun kabalıklarına kızmazdı. Bunun sebebi de, Bay Rafiel'in çok zengin olmasıydı. Evet, o gerçekten çok zengindi. Otele de yanında sekreteri ve iyi bir masör olan erkek hastabakıcısıyla gelmişti. Onların yardımı olmadan kolay kolay etrafta dolaşamıyordu... Fakat adamın masörü biraz şüphe uyandıran bir tipti. Bay Rafiel zaman zaman ona çok sert davranırdı. Ama adam buna hiç aldırmazdı. Tabii bunun sebebi de yine Bay Rafiel'in çok zengin olmasıydı. Bay Rafiel bana, "Ona hiç kimse verdiğim paranın yarısını bile teklif etmez," demişti. "Bunu kendisi de biliyor. Ama onun işini iyi bildiğini de söylemeliyim..." Acaba Jackson... Yoksa masörün adı Johnson muydu?... Her neyse. Adam, Bay Rafiel'in yanında kaldı mı? Aradan bir buçuk yıl geçti. Hayır, masörün Bay Rafiel'le kaldığını sanmıyorum. Bay Rafiel, değişiklikten hoşlanırdı. Daima aynı yüzleri görmekten sıkılırdı o. Aynı sesleri işitmekten de... Bu bakımdan ona hak veriyorum... Yardımcım Miss Bishop gittiğinden beri, ben de bir hayli rahatladım. Yeni kız daha iyi... Tamam, Bay Rafiel'in masörünün adı Jackson'du. Arthur Jackson. Sekreterinin adı ise Esther Walters. İyi bir kadındı o. Şimdi nerede acaba? Bay Rafiel kendisine para bıraktı mı? Herhalde... Galiba adam bana bu konuda bazı şeyler de söylemişti. Hay Allah, insan bir şeyi kesinlikle hatırlamaya çalışırken aklı tamamen karışıyor... Evet, Esther Walters. Karayipler'de olanlar genç kadını çok sarsmıştı. Duldu sanırım. Esther Walters'ın tekrar evlenmiş olduğunu umarım. Şöyle iyi, güvenilir, müşfik bir adamla. Fakat pek de sanmıyorum. Çünkü Esther Walters, olmayacak insanlara âşık olan kadınlardandı galiba... Miss Marple, tekrar Bay Rafiel'e döndü. "Çelenk istemiyormuş... Tabii ben de çiçek gönderecek değildim zaten. O isteseydi İngiltere'deki bütün çiçekçileri satın alabilirdi. Ayrıca onunla fazla bir samimiyetimiz de yoktu. Kendisiyle dost veya arkadaş değildik. Bay Rafiel'le kısa bir zaman için... birlikte çalıştık, diyebilirim. Ama ne heyecanlı günlerdi onlar! Bay Rafiel tam güvenilecek bir yandaştı. Ben de bunu biliyordum. Onun için de Karayipler'deki o karanlık, tropik gecede koşa koşa ona gittim. Ah, evet, şimdi hatırladım. Başıma da uçuk pembe yünden bir eşarp sarmıştım. Bay Rafiel bana bakarak güldü. Sonra söylediğim sözleri duyunca da bir kahkaha attı. Ama sonunda gülmekten vazgeçti ve istediğimi de yaptı." Miss Marple, içini çekti. "Ah gerçekten çok heyecanlı günlerdi onlar. Olanlardan yeğenim Raymond'la karısı Joan'a hiç bahsetmedim. Çünkü onlar bana böyle işlere karışmamamı tembih etmişlerdi..." Yaşlı kadın, başını salladı. "Evet..." Sonra da usulca mırıldandı. "Zavallı Bay Rafiel... Onun azap çekmediğini umarım... Ama herhalde çekmemiştir. Tanınmış doktorlar sonuna kadar ona uyuşturucu ilaçlar vermiş olmalılar... Karayipler'deki adalarda geçirdiği o birkaç hafta boyunca Bay Rafiel, bir hayli acı çekmişti. Daima sancısı vardı onun. Evet, cesur bir adamdı Bay Rafiel... Ölmüş olmasına üzülüyorum. Çünkü dünya için büyük bir kayıp bu... Ama ölmüş işte. Herhalde cesedini yakar ve külleri de büyük, mermer bir mezara koyarlar... Adamın evli olup olmadığını bile bilmiyorum. Hiçbir zaman karısından veya çocuklarından bahsetmezdi. Yalnız mıydı o? Veya belki de hayatı çok dolu olduğu için hiçbir zaman yalnızlık duymuyordu..."

Miss Marple, o akşam koltuğunda oturarak uzun uzun Bay Rafiel'i düşündü. İngiltere'ye döndükten sonra adamı bir daha göreceğini sanmamıştı. Fakat acayip bir şekilde, Bay Rafiel'le aralarında daima bir bağ olduğunu düşünmüştü. Belki de bunun sebebi birlikte birinin hayatını kurtarmış olmalarıydı. Veya belki de aralarında başka bir bağ vardı...

Aklına gelen fikir Miss Marple'ı fena halde sarstı. "Herhalde aramızdaki bağın sebebi ikimizin de 'amansız' oluşumuz değildi... Ben amansız ve acımasız bir kadın mıyım?... Çok garip. Bunu şimdiye kadar hiç düşünmemiştim... Fakat bana gerektiğinde amansız ve acımasız olabilirmişim gibi geliyor."

Kapı açılarak, kıvırcık bir kafa içeri uzandı. Miss Bishop'un yerine gelen yardımcısı Cherry'di bu.

Cherry, "Bir şey mi söylediniz?" diye sordu.

Miss Marple, "Kendi kendime konuşuyordum," diye cevap verdi. "Acaba ben acımasız olabilir miyim?"

Cherry, bağırdı. "Ne? Siz mi? Hiçbir zaman! Siz melek gibi bir kadınsınız."

Miss Marple, "Belki," dedi. "Fakat önemli sebepler yüzünden acımasız ve amansız olabilirim."

"Önemli sebepler dediğiniz nedir?"

Yaşlı kadın, başını salladı. "Adalet uğruna mesela."

Cherry, "Küçük Gary Hopkins'e karşı bir hayli sert davrandığınızı itiraf etmeliyim," diye mırıldandı. "Hani onu kediye işkence ederken yakaladığınız gün... Sizi ve ördüğünüz o güzel şeyleri görenler bir kuzu kadar uysal olduğunuzu sanır. Fakat bana kalırsa gerektiğinde bir aslan da kesilebilirsiniz."

Miss Marple, tereddütle hizmetçisine baktı. Kendisini aslan rolünde pek göremiyordu. Evet, zaman zaman sinirlenirdi. Örneğin Cherry'den önce yanında çalışan Miss Bishop'a. Ama öyle zamanlarda da, daha çok silah olarak alaya başvururdu. Miss Marple aslanların espirili olduklarını pek sanmıyordu. Bir aslan kükrer, saldırır ve pençelerini kullanırdı. Ve herhalde avından iri parçalar kopararak yerdi.

Miss Marple, "Doğrusu şimdiye kadar böyle şeyler yapmış değilim," diye mırıldandı...

Yaşlı kadın, akşama doğru her zaman olduğu gibi hafif bir öfke ve özlemle bahçesinde dolaşırken, yine bu meseleyi düşündü. Belki de ona bu konuyu çiçek tarhındaki "aslan ağızları" hatırlatmıştı. Yaşlı kadın, "Hay Allah!" dedi. "Ihtiyar George'a sarı aslan ağzı istediğimi kaç defa söyledim? Ama bahçıvanlar nedense bu acayip mor renge pek meraklılar." Miss Marple, farkına varmadan sesini yükseltti. "Sapsarı demiştim!"

O sırada bahçenin önünden geçmekte olan biri birdenbire durakladı. "Affedersiniz... Bir şey mi söylediniz?"

Miss Marple, dönerek parmaklığın üzerinden baktı. "Korkarım kendi kendime konuşuyordum." Yolda duran, bir yabancıydı. Miss Marple, St. Mary Mead'dekilerin hepsini tanırdı. Herkesle konuşmasa bile kimin kim olduğunu bilirdi. Şimdi kendisiyle konuşan irice bir kadındı. Eski fakat temiz bir tüvit etek, güzel yürüyüş ayakkabıları ve zümrüt rengi bir kazak giymişti. Başında örgü bir eşarp vardı. Miss Marple, "Maalesef insan benim yaşıma gelince kendi kendine konuşmaya da başlıyor," diyerek ilave etti.

Yabancı kadın, "Bahçeniz çok güzel," dedi.

Miss Marple, içini çekti. "Eskisi kadar değil. Bahçeye kendim baktığım günlerde..."

"Anlıyorum. Neler hissettiğinizi biliyorum. Herhalde sizin de çiçeklerden çok iyi anladığını iddia eden bir bahçıvanınız var. Onlara bir sürü isim takarım ben. Korkarım adların hiçbiri de hoş değildir. Evet, bazıları bahçeden gerçekten anlarlar. Bazıları da hiçbir şey bilmezler. Eve gelip, bol bol çay içer ve birkaç yabani otları sökerler. Bir kısmı gerçekten iyi adamlardır, ama insan yine de sinirlenir. "Ben de bahçeye çok meraklıyımdır," diyerek devam etti..

Miss Marple, ilgiyle sordu. "Siz de burada mı oturuyorsunuz?"

"Bayan Hastings'in yanında kalıyorum. Galiba o sizden söz etmişti. Siz Miss Marple'sınız değil mi?"

"Evet."


'Ben hem yardımcı, hem de bahçıvanım. Ha, aklıma gelmişken. Adım Bartlett. Miss Bartlett... Bayan Hastings'in bahçesinde yapılacak fazla bir şey yok. O daha çok belirli mevsimlerde çiçek açan fidanlara meraklı. Onun için şöyle diş geçirecek bir şey bulamıyorum..." Bu sözleri söylerken, ağzını açarak dişlerini gösterdi. "Tabii başka işler de yapıyorum. Örneğin alışveriş... Ama isterseniz günde bir iki saat gelip bahçenizle meşgul olabilirim! Şimdiki bahçıvanınızdan muhakkak ki çok daha iyiyim..."

Miss Marple, "Benim işim kolay," dedi. "Ben en çok çiçeklerden hoşlanırım. Sebzelere pek aldırmam."

"Bayan Hastings'in sebzelerine de ben bakıyorum. Sıkıcı bu iş ama gerekli. Neyse, ben artık gideyim." Sanki yaşlı kadının görünüşünü ezberlemeye çalışıyormuş gibi Miss Marple'ı tepe den tırnağa kadar dikkatle süzdü. Sonra neşeyle selam vererek uzaklaştı.
Miss Marple, Bayan Hastings, diye düşündü. "Bu isimde birini hatırlamıyorum... Eski dostlarımdan değil o. Ah, tabii. Herhalde kadın yolun sonundaki yeni yapılan evlerden birinde oturuyor. Oraya geçen yıl birkaç aile taşındı." Yaşlı kadın dönerek yine öfkeyle mor aslan ağızlarına baktı. "Şurada birkaç ot var... Onlar sökmeyi öyle isterdim ki..." İçini çekerek, bu isteğini yenmeye çalıştı. Ağır ağır eve döndü. Tekrar Bay Rafiel'i düşünmeye başlamıştı.

"Onunla ben... Gençliğimde sık sık bahsettiğimiz o kitabın adı neydi? 'Gece geçen gemiler...' Evet, düşünülecek olursa uygun bir benzetme bu. Gece geçen gemiler... Bay Rafiel'e de yardım istemek için gece gitmiştim. Israrla ona zaman kaybetmememiz gerektiğini söyledim. O teklifimi kabul etti ve gerekli hazırlıkları yaptırttı. Belki o sırada bir aslana da benziyordum. Hayır, bu yanlış. O sırada öfkeli değildim. Sadece bazı şeylerin yapılması gerektiğini düşünüyordum. Bu konuda da ısrar ettim. Bay Rafiel o zaman durumu hemen anladı. Zavallı Bay Rafiel. Gece yanımdan geçen o gemi gerçekten ilgi çekiciydi... Belki insan onun kabalığına alıştıktan sonra, Bay Rafiel'in aslında uysal bir adam olduğunu da anlıyordu. Ama, hayır!" Miss Marple başını salladı "Bay Rafiel uysal bir insan değildi. Hiçbir zaman olamazdı. Neyse, artık onu unutmam gerek."

"Gece birbirlerinin yanından geçen

ve kısaca konuşan gemiler.

Gösterilen bir işaret

ve karanlıkta uzaklaşan bir ses..."

"Herhalde Bay Rafiel bir daha aklıma gelecek değil... Muhakkak onu unutup gideceğim..."
2. Şifre: İntikam Tanrıçası
1.

Bay Rafiel'in ölümünden bir hafta kadar sonra Miss Marple, kahvaltı tepsisindeki bir zarfı alarak, bunu açmadan önce uzun uzun inceledi. Sabah postasından çıkan diğer iki zarfta belli ki fatura vardı. Veya makbuzlar. İlgi çekici şeyler değildi bunlar. Fakat üçüncü mektupta merakını uyandıracak bir şeyler olabilirdi.

Pulun üzerinde Londra damgası vardı. Adres daktiloyla yazılmıştı. Zarf da iyi cins kâğıttandı. Miss Marple, kahvaltı tepsisine daima konulan kâğıt bıçağıyla, zarfı dikkatle açtı. Mektup antetli bir kâğıda yazılmıştı: "Avukat ve Noter - Bay Brodribb ve Bay Schuster." Hukuk firmasının Bloomsbury'de olduğu anlaşılıyordu. Avukatlar, uygun, nazik ve hukuki cümlelerle Miss Marple'ı gelecek hafta bürolarına çağırıyorlardı. Kendisiyle lehine olacak bir durumu konuşmak istiyorlardı. Ayın 24'ünde, salı günü gelebilir iniydi? O gün uygun değilse, o zaman Miss Marple kendilerine Londra'ya ne zaman gelebileceğini haber vermeliydi. Mektubun sonunda şöyle iki cümle vardı. "Biz, geçenlerde ölen Bay Rafiel'in avukatlarıydık. Anladığımıza göre kendisini tanırmışsınız."

Miss Marple, hafif bir hayretle kaşlarını çattı. Mektubu düşündüğü için de yataktan her zamankinden daha ağır ağır kalktı.Onu aşağıya Cherry indirdi. Kız daima koridorda bekler, Miss Marple'ın dik merdivenlerden inerken yuvarlanmaması için kendisine yardıma çalışırdı.

Kız, gülümsedi. "Buna mecburum. Çünkü iyi insan çok az." Miss Marple, sağ salim hole erişti. "Komplimanına teşekkür ederim."

Cherry, sordu. "Bir derdiniz yok ya? Bana biraz şaşkın bir haliniz varmış gibi geldi. Bilmem ne demek istediğimi anlatabildim mi?"

Miss Marple, "Hayır, hiçbir derdim yok," diye cevap verdi. "Sadece iki avukattan biraz garip bir mektup aldım."

Cherry, avukatlardan gelen mektupların birtakım felaketlerin habercisi olduklarına inanırdı. "Biri sizi dava etmeye kalkışmamış ya?"

Miss Marple, "Hayır, hayır," dedi. "Öyle bir şey olduğunu sanmıyorum. Sadece gelecek hafta Londra'ya giderek onlara uğramamı istiyorlar."

Cherry, ümitle yaşlı kadına baktı. "Belki de biri size bir servet bıraktı."

Miss Marple, "İşte bu hiç olmayacak bir şey!" diye güldü.

Cherry, "Böyle şeyler bilinmez," dedi.

Miss Marple, koltuğuna oturarak, üzeri işlemeli örgü torbasını aldı. Bay Rafiel'in kendisine miras bırakmış olup olamayacağını düşünüyordu. "Cherry'nin düşüncesi yanlış. Hiç olmayacak bir şey bu. Bay Rafiel öyle bir adam değildi."

Miss Marple'ın avukatların istediği gün Londra'ya gitmesi imkânsızdı. Kadınlar Enstitüsü'ndeki toplantıda bulunması gerekiyordu. Fakat Bay Brodribb Bay Schuster'e mektup yazarak, ondan sonraki hafta, belirli bir günde onları göreceğini bildirdi. Avukatlar da ona cevap vererek seçtiği günün uygun olduğunu açıkladılar.

Miss Marple, Bay Brodribb'le Bay Schuster nasıl adamlar acaba? diye düşündü. Mesele nedir?... Belki de Bay Rafiel bana ufak bir hatıra bıraktı... Belki kütüphanesinde nadir çiçekler hakkında bir kitap vardı. Bunun benim gibi bahçeye düşkün yaşlı bir kadının hoşuna gideceğini düşündü. Veya büyük annesinden kalan oymalı bir broşun bana verilmesini vasiyet etti... Aslında Miss Marple, böyle düşünerek kendi kendine eğleniyordu. Zira Bay Rafiel'in böyle bir şey bırakmadığından emindi. Çünkü o zaman avukatlar bu kitabı veya iğneyi, ona postayla yollarlardı, kendisini görmeye kalkışmazlardı.

Miss Marple, "Neyse," dedi. "İşin iç yüzünü gelecek salı öğreneceğim."

2.

Bay Brodribb, saate bir göz attıktan sonra ortağı Bay Schuster'e döndü. "Kadın nasıl bir şey acaba?"



Bay Schuster, "On beş dakika sonra burada olacak," dedi. "Acaba tam zamanında gelecek mi?"

"Öyle sanırım. Anladığıma göre yaşlı bir kadın o. Bugünkü uçarı kızlardan da daha disiplinli olmalı."

Bay Schuster, mırıldandı. "Şişman mı, yoksa zayıf mı?" Bay Brodribb, ellerini açtı. "Bilmem ki..."

Bay Schuster, sordu. "Rafiel onu sana tarif etmedi mi?"

"Rafiel, kadından bahsederken kurnazca davrandı."

Bay Schuster, "Pek garip bir durum bu," dedi. "Bu konuda biraz daha bilgimiz olsaydı..."

Bay Brodribb, düşünceli bir şekilde, "Belki de bu mesele Michael'la ilgili," dedi.



Yüklə 159,21 Kb.

Dostları ilə paylaş:
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   13




Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azkurs.org 2020
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə