Həyata nüfuz anı Demokratiyanın ibrətamiz erkən tarixinə baxış



Yüklə 3,87 Mb.
Pdf görüntüsü
səhifə11/54
tarix28.12.2016
ölçüsü3,87 Mb.
1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   54

çıxış edir.  

Məkr insanın xüsusiyyətidir, kələk gəlmək, hiylə və şər məqsədlərə, əməllərə 

meyl etmək, bunlar adətən zahirən xoş münasiəbətlər bəslənməsi ilə ört-basdır edilir, 

belə niyyətlərlə xarakterizə olunan davranışın məcmuudur. Məkr hətta ünsiyyətdə də 

təhlükə mənbəyi olur və gizli düşməncəsinə münasibətlərin mövcudluğunu vaxtındaca 

müəyyən etməyə imkan vermir, lakin onlar sonralar gözlənilmədən aşkara çıxır. Başqa 

sözlə dedikdə, məkr buna xidmət edən insanların əməlidir.  

Ədəbiyyatda və incəsənətdə çox vaxt məkrli adamlar ağır halların, faciələrin baş 

verməsində mühüm rol oynayırlar. Fransız yazıçısı Fransua Rablenin «Qarqantua və 

Partaqruel» romanında həqiqət axtaran Panurq yalançı və xəsis taciri cəzalandırmaq 

istəyir. Gəmidə ölkəsində satmaq üçün qoyun sürüsü aparan tacir öz qoyunlarını 

Yasonun arqonavtlarının axtardığı «qızıl yun» verən qoyunlarla müqayisə edir, 

Fransada onları çox baha qiymətə satacağını bildirir. Panurq tacirdən üç livrə bir qoyun 

aldı və onu dənizə atdı, onun arxasınca digər qoyunlar mələşib özlərini dənizə 

tullayırdılar. Tacir dözməyib, onları saxlamağa çalışdı, nəhayət, iri bir qoyundan 

yapışdı ki, buna son qoysun. Həmin qoyun isə özu ilə birlikdə taciri də sürüyüb, dənizə 



69 

 

atdı. Axı hələ Aristotel qoyunu ən səfeh heyvan adlandırmışdı. Palurq yalançı və 



özündən razı taciri belə qəddarlıqla cəzalandırdı.  

İngilis dramaturqu Uilyam Şekspirin «Otello» pyesində Yaqonun məkri 

nəticəsində təkcə qısqanc mavrın məhəbbəti  deyil, həm də bütün ürəyi ilə sevdiyi 

Dezdemona onun qətlə yetirməsi nəticəsində məhv oldu. Viktor Hüqonun «Səfillər» 

romanında Tenardye pul qazanmaq xatirinə hər cür alçaq məkrə və hiyləgərliyə əl atır, 

ona xeyirxahlıq edənlərə də pislik etməkdən çəkinmir. Digər romanı olan «Paris Notr-

Dam kilsəsi»ndə keşiş Klod Frollo din xadimi olduğu halda qısqanclıqdan yaranan 

nifrətinə, məkrinə görə cinayətlərə ən atmaqdan çəkinmədiyi halda, onun tam əksi olan 

Kvazimodo isə eybəcərliyinə görə insana bənzəməsə də (onun adı da «saxta, həqiqi 

olmayan insan» sözündən əmələ gəlmişdir) həyatı boyu xeyirxahlıq toxumu səpməyə 

çalışır, daim tam insanlıq xüsusiyyətləri nümayiş etdirir.  

Yapon yazıçısı Akutaqavanın «Xristianın ölümü» adlı hekayəsində Naqasakidə 

xristian kilsəsindəki Lorentso adını götürmüş gənc yapona bir tacirin qızı vuruldu. Qız 

Lorentsonu hər vəchlə ələ keçirməyə can atırdı.. Avropalı keşiş oğlandan onun qızla 

yaxınlığı barədəki şayiələr haqqında soruşanda, o, bildirdi ki, belə şey olmamışdır və 

ola da bilməz. Bir həftə sonra söhbət gəzməyə başladı ki, çətir tacirinin qızı hamilədir. 

Bundan sonra Lorentsonu kilsədən xaric etdilər və o, şəhərin kənarında məskunlaşdı və 

dilənçi həyatı sürməyə başladı. Lorentso kilsədən çıxarıldıqdan sonra tacirin qızının 

qızı oldu. Sərt xasiyyətli atası öz ilk nəvəsini sevirdi. Bir il daha keçdi. Gözlənilməyən 

bədbəxtlik – dəhşətli yanğın baş verdi. Naqasakinin yarısı bir gecəyə bütünlüklə yandı. 

Atası qızı ilə  küçəyə atıldı, yalnız bu vaxt onlar körpəni yadlarına saldılar. Heç kəs 

uşağı xilas edə bilmirdi. Qəftələn Lorentso irəli, alovlanan divarın arxasına cumdu. 

Adamlar güman edirdi ki, valideyn sevgisi onu buna məcbur edir. Bu vaxt əlləri 

üstündə körpə olan Lorentso göründü və o, elə həmin dəqiqəcə gözdən itdi. Gənc qadın 

və atası sevinclərini gizlədə bilmirdilər. Lakin həmin gecənin faciəli əhvalatları bununla 

bitmədi. Nəfəsi kəsilən Lorentsonu kilsənin yanına gətirib qoydular. Qız ağlaya-ağlaya 

keşişə etiraf etdi ki, Lorentso dini inamına görə mənimlə soyuq davranırdı. Qəzəbdən 

də mən uşağımın ondan olduğunu dedim ki, ondan qisas alım. Lorentso isə günahına 

görə mənə nifrət etmədi, təhlükəyə baxmadan qızımı od cəhənnəmindən çıxardı.  

Lorentsonun saçları, dərisi möhkəm yanmışdı, qolları və qılçaları hərəkət 

etmirdi. Keşiş birdən öz ayağının altında uzanmış Lorentsoya diqqətlə baxdı. Onun 

yanaqlarından yaş axırdı. Yanmış paltarın altından iki təmiz bakirə qız döşləri 

görünürdü. Deməli Lorentso qız imiş. Onun sonrakı həyatından heç nə məlum deyildi. 

Axı nə mənası vardır? İnsanın həyatında ən qiymətli şey – könülün təkrarolunmaz ali 

hərəkətidir. Tacirin qızı isə ona böhtan atmaqla böyük haqsızlığa yol vermişdi.  

Azərbaycan yazıçısı Süleyman Rəhimovun «Mehman» povestindəki Qaloşlu 

adam obrazı xalq dilində məkrliliyin, xəbisliyn simvoluna çevrildi. İyrənc hərəkətlərə 

yol verənlər onun adı ilə adlanırdı. Mənəvi törəmələri isə imkan düşən kimi onun 

nümunələrindən ilhamlanıb, Qaloşlu adam kimi hərəkət edirlər. Çox güman ki, 

onlardan heç kəs yunan mifologiyasındakı Atrid lənətindən də uzaq qaça 

bilməyəcəkdir.  

 

Bibliyada təsvir olunan aldatma və məkr hadisələri 



70 

 

 



Sivilizasiyaya qədəm qoyan xalqlar qədim ibtidai əcdadlarından fərqli olaraq 

yalandan bol-bol istifadə etməklə öz məqsədlərinə çatmağa, problemlərini həll etməyə 

nail olurdular. Təəssüfə səbəb olan bir hal ondan ibarətdir ki, bəzən hətta müqəddəs 

sayılanlar, özünü Allahın seçilmiş elan etdiyi xalqın peyğəmbərləri də adi bir problemlə 

üzləşdikdə yalana əl atmaqdan çəkinmirdilər. Yalanın, aldatmanın güclü bir silah kimi 

istifadə edilməsinə aid hadisələrə Bibliyada tez-tez rast gəlinir. Burada ilk hiyləgərlik, 

məkr simvolu kimi ilan göstərilir. İlk iki insandan biri olan Həvvanı ilan yoldan çıxarıb, 

onu nəyin xeyir və şər olduğunu bildirən ağacın meyvəsini yeməyə şirnikləndirdi, 

Allahın göstərişinə tabe olmaqdan yayındırdı. Allah bunu onlara qadağan etmişdi və 

meyvəni yeyənin mütləq öləcəyini demişdi. İlan isə bildirdi ki, siz həmin meyvəni 

yesəniz ölməyəcəksiniz, çünki Allah bilir ki, siz bu meyvəni yesəniz, onun özünə 

bənzəyəcəksiniz və nəyin xeyir, nəyin şər olduğunu biləcəksiniz. Qadın bu ləzzətli 

meyvəni daddıqdan sonra ərini də dilə tutdu ki, onu yesin. Bu vaxt onlar çılpaq 

olduqlarını anlayıb, əncir yarpaqlarını tikib, onunla bədənlərini örtdülər. Allah bunu 

gördükdə qadın öz günahını etiraf etdi, həmin meyvəni yemək üçün ilanın onu 

aldatdığını bildirdi. Beləliklə, ilk günaha batma baş verdi.  

Allah onları cəzalandıracağını bildirdi və hökmünü elan etdi. İlan bütün 

heyvanlardan fərqli olaraq bu lənəti ömrü boyu daşımalı idi. Həmin vaxtdan etibarən 

ilan qarnı üstündə sürünəcəkdi. Qadının və ilanın törəmələri isə daim bir-birinə 

düşmən olacaqdı. Qadının hamilə vaxtı narahatlığı artacaq və o, uşaqlarını ağrı ilə 

müşayiət olunmaqla doğacaqdı, həm də daim ərinə tabe olacaqdı. Kişi isə bütün ömrü 

boyu özü üçün qida istehsal etməkdən ötəri ağır zəhmət çəkəcək, onun alın təri 

torpaqda hər şeyi istehsal etməyə imkan verəcəkdir.  

Allah icazə verə bilməzdi ki, həyat verən ağacın meyvəsini onlar yesinlər və 

əbədi yaşasınlar. Ona görə də Sahib Allah Adəm və Həvvanı Edem bağından qovdu. 

Bəşəriyyətin ilanın hiyləsinə uyan əcdadları ilk günaha batdıqlarına görə Allahın 

hiddətinə səbəb olmaqla, beləcə cəzalandırıldılar.  

Təəssüf ki, sonralar da müqəddəs insanlar düşdükləri çətinliyə görə yalana, 

aldatmaya əl atmaqdan çəkinmədilər. Xanaanda baş verən aclığa görə Abram Misirə üz 

tutmalı oldu. O, Misir ərazisinə daxil olarkən arvadı Saranın gözəlliyinin onlara 

bədbəxtlik gətirəcəyini güman etdiyindən, ona dedi ki, əgər sənin mənim arvadım 

olduğunu başa düşsələr, məni öldürəcək, sənin isə yaşamağına imkan verəcəklər. 

Onlara de ki, bacımsan, bu vaxt onlar mənə də yaşamağa imkan verməklə, həm də 

yaxşı münasibət göstərəcəklər.  

Misirlilər həqiqətən də onun arvadının çox qəşəng olduğunu görüb, bünü çara 

xəbər verdilər. Beləliklə, qadın çarın sarayına götürüldü. Çar qadınla yaxınlığına görə 

Abramla yaxşı davrandı və ona qoyun, qaramal sürüsü, qullar və dəvələr verdi.  

Lakin çar Sara ilə intim yaxınlıq etdiyinə görə Sahib ona və xalqına dəhşətli 

xəstəliklər göndərdi. Çar Abramı tapdırdı, onun niyə belə hərəkət etdiyinin və Saranın 

öz arvadı olduğunu deməməsinin səbəbini soruşdu: «Nəyə görə onun sənin bacın 

olduğunu dedin və buna görə də mən onunla öz arvadım kimi davrandım». Arvadını 

çar ona qaytardı və çıxıb getməsi barədə göstəriş verdi. Abram arvadı və butun 

mülkiyyəti ilə birlikdə Misiri tərk etdi.  


71 

 

Abrahamın (Abram artıq belə adlanırdı, çünki Allah vəd etmişdi ki, o, bir çox 



millətlərin əcdadı olacaqdır. Abraham isə yəhudi dilində «çoxlu millətlərin əcdadı» 

kimi səslənir) oğlu İsaak Rebekka ilə evləndikdən sonra onların ekiz oğlanları oldu. 

Körpələr doğulmamışdan əvvəl analarının bətnində də bir-birilə mübarizə aparırdılar. 

Qadın bundan narahat olduqda, Sahib ona bildirdi ki, sənin bətnində iki millət var, sən 

iki rəqib xalqa həyat verəcəksən. Onlardan biri digərindən güclü olacaqdır və kiçik 

uşaq ondan böyük olana xidmət edəcəkdir. Qadın doğanda birinci körpə kürən 

olmaqla, onun dərisi tüklü kürkə bənzəyirdi. Ona görə də onu Esey – yəhudi dilində bu 

söz «tüklü» mənasını verir, - adlandırdılar. İkinci körpə isə Eseyin dabanından möhkəm 

yapışıb doğulmuşdu. Ona görə də onu yəhudi dilində «daban» mənasını verən Ceykob 

adlandırdılar. 

Oğlanlar böyüyürdülər. Esey fərasətli ovçu idi, çöllərdə keçən həyatı sevirdi. 

Ceykob isə sakit adam olmaqla evdə qalırdı. İsaakın Eseydən xoşu gəlirdi, çünki onun 

övladığı heyvanların ətini yeməkdən həzz alırdı, Rebekka isə Ceykobu daha çox 

sevirdi. 

Bir dəfə Ceykob lobya şorbası bişirmişdi, Esey isə bu vaxt ovdan qayıtmışdı. O, 

ac idi və qardaşından ona yeməyə bir şey verməsini xahiş etdi. Ceykob isə ona dedi ki, 

əgər ilk doğulan oğulun hüquqlarını mənə versən, bunu edərəm. Esey bununla 

razılaşdı, çünki acından ölürdü, bir də ki, onun hüquqları bu vaxt ona nə verə bilərdi? 

Esey and içib, öz hüquqlarını Ceykoba verdi. Bundan sonra qardaşı ona bir az çörək və 

şorba verdi. Beləliklə, Ceykob qardaşının zəifliyindən istifadə edib, hiyləgərliklə onun 

hüquqlarını mənimsədi.  

İsaak qocalanda kor olmuşdu. O, öz böyük oğlu Eseyi çağırtdırıb ona dedi ki, 

görürsən ki, mən qocalmışam və tezliklə ölə birələrm. Nizəni və oxunu götür, ölkənin 

içərilərinə keç və mənə bir heyvan vur gətir. Ondan dadlı xörək bişir və mənə ver. Onu 

yedikdən sonra, ölümümdən əvvəl sənə öz xeyir-duamı verəcəyəm.  

İsaak oğlu Eseylə belə söhbət edəndə, Rebekka bunları eşidirdi. Esey ova 

gedəndə o, Ceykoba atasının böyük qardaşına dediyi sözləri söylədi. Sonra isə davam 

edərək dedi ki, mənə qulaq as və nə desəm, onlara əməl et. Sürüyə get və iki kök cavan 

keçini tutub gətir. Mən onlardan atanın xoşu gələn xörək hazırlayacağam. Sən xörəyi 

ona apararsan və o, ölməmişdən əvvəl sənə xeyir-dua verəcəkdir.  

Ceykob isə anasına dedi ki, axı sən bilirsən ki, Eseyin dərisi tüklüdür, mənim 

dərim isə hamardır. Əgər atam mənə toxunsa, onu aldatdığımdan hali olacaqdır. Bu 

yolla mən xeyir-dua əvəzinə lənətlənə bilərəm. Anası isə ona cavab verdi ki, qoy sənin 

lənətin mənə gəlsin, mən nə demişəmsə onları et və get keçiləri mənə gətir. O, keçiləri 

tutub anasına gətirdi və Rebekka ərinin xoşladığı xörəyi bişirdi. Sonra oğluna Eseyin ən 

yaxşı paltarını geyindirdi. Onun qolunun üstünə və boynunun tüksüz hisssinə keçi 

dərilərini qoydu. Çörəklə birlikdə bişirdiyi ləzzətli xörəyi ərinə göndərdi.  

   Ceykob atasının yanına gələndə atası onun hansı oğlu olduğunu soruşdu. 

Ceykob cavab verdi ki, sənin böyük oğlun Eseyəm, nə demişdinsə, onu da etdim. Xahiş 

edirəm otur və gətirdiyim əti bir qədər ye ki, mənə öz xeyir-duanı verəsən. İsaak 

soruşdu ki, bəs necə oldu ki, sən bunu belə tez tapdın. Ceykob cavab verdi ki, sənin 

Allahın olan Sahib onu tapmaqda mənə kömək etdi. Ceykoba dedi: «Yaxın gəl ki, mən 

sənə toxuna bilim. Sən həqiqətənmi Eseysən?» Ceykob ona yaxınlaşdıqda, atası ona 


72 

 

dedi: «Sənin səsin Ceykobunkuna bənzəyir, lakin əllərin Eseyin əllərinə oxşayır». O, 



Ceykobu tanımadı, çünki onun əlləri Eseyinki kimi tüklü idi. Atası ona xeyir-dua 

vermək istəyəndə, yenə də soruşdu: «Sən həqiqətən Eseysən?» «Mənəm» - deyə o, 

cavab verdi.  

   İsaak dedi ki, bir qədər ət gətir, xörəyi yedikdən sonra sənə xeyir-dua 

verəcəyəm. Bir qədər sonra Ceykob atasına yaxınlaşıb onu öpəndə, İsaak onun 

paltarının qoxusunu aldı və nəhayət, ona öz xeyir-duasını verdi. Əlavə etdi ki, sən 

bütün qohumlarını idarə edə biləcəksən və ananın törəmələri sənin qarşında təzim 

edəcəklər. Səni lənətləyənlər lənətə gələ və sənə xoşbəxtlik arzu edənlər xoşbəxt ola 

bilərlər.  

İsaak xeyir-duasını bitirdikdən sonra Esey ovdan gəlib çıxdı. Baş verənlər barədə 

eşitdikdə bərkdən ağladı və atasından ona xeyir-dua verməyi xahiş etdi. İsaak 

cavabında dedi ki, qardaşın gəlib məni aldatdı, sənin xeyir-duanı özünə götürdü. Esey 

dedi: «Bu ikinci dəfədir ki, o, məni aldadır, bu heç də təəccüblü deyildir ki, onun adı 

Ceykobdur (Bu söz yəhudi dilində «aldatma» sözü kimi səslənir). O, ilk doğulan oğul 

kimi mənim hüquqlarıma yiyələndi, indi isə mənə çatacaq xeyir-duaya sahib çıxdı.  

Atası ona dedi ki, artıq onu sənin ağan etmişəm. İndi heç nə qalmamışdır ki, 

sənin üçün də edim.  

Esey Ceykoba nifrət edirdi, çünki xeyir-dua ona verilmişdi. Ona görə də atasının 

ölümü ilə əlaqədar olan matəmdən sonra onu öldürməyi qət etdi. Rebekka Eseyin 

planından agah olduqda Ceykobu öz qardaşı Labanın yanına göndərdi. Ana hər iki 

oğlunu eyni gündə itirmək istəmirdi.  

Ceykob ora gələndə Labanın qızı Raxelə vuruldu. Dayısının iki qızı vardı, 

böyüyü Lea, kiçiyi isə Raxel idi. Raxel olduqca gözəl idi. Ceykob ona evlənmək 

istədikdə,  atası toydan sonra gecə onun yanına Leanı gətirdi və o, gəlinlə adəti 

qaydada davrandı. Səhəri gün Ceykob aldadıldığından hali oldu. Bir həftə sonra atası 

Raxeli də ona verdi. Lakin Raxelin uşağı olmurdu. Leanın isə ilk oğlu Reybek dünyaya 

gəldi, sonra isə ikinci oğlu Simeon doğuldu. İsaakın Raxelin kənizi Bilhadan da Den 

adlandırılan oğlu oldu. Nəhayət, Allah Raxeli də yada saldı, onun İosif adında oğlu 

oldu. 

Bir adam Ceykobun yanına gəlib onunla güləşdi. Məğlub olmadığını görüb bu 



vaxt onun buduna bir təpik vurdu və Ceykob bundan daim axsamağa başladı. Ceykob 

onun adını soruşduqda, bunu demək istəmədi. Sonra o, Ceykoba xeyir-dua verdi və 

dedi ki, sənin adın artıq Ceykob olmayacaqdır. Sən Allahla və adamlarla mübarizə 

apardın və qalib gəldin. Beləliklə, sənin adın İsrael olacaqdır. Bu ad yəhudi dilində «O, 

Allahla mübaizə aparır» kimi səslənir. 

Bir müddət sonra Labanın oğlanları da şikayətlənirdi ki, atalarına məxsus olan 

hər şeyi Ceykob ələ keçirdi, atamızın var-dövləti onunku oldu. Bu vaxt Sahib Ceykoba 

dedi ki, «öz atanın və qohumlarının torpaqlarına qayıt. Mən həmişə səninlə olacağam». 

Ceykob dayısı qızları olan öz arvadlarına dedi ki, atanız məni aldadır, on dəfə mənim 

maaşımı dəyişib, azaltmışdır. Lakin onun mənə xətər toxundurmasına Allah imkan 

vermədi, çünki atamın Allahı mənimlədir. Arvadları Lea və Raxel də ona bu var-dövləti 

halal etdilər və bunu belə əsaslandırdılar ki, Allahın atamızın əlindən aldığı bütün 



73 

 

sərvət bizə və bizim uşaqlarımıza məxsusdur. Laban Ceykobla saziş bağlamağa məcbur 



oldu.  

Raxelin ikinci hamiləliyi çətin keçirdi, o, ikinci oğlunu doğdu, atası onu 

Bencamin adlandırdı. Sonra Raxel öldü.  

Ceykobun aldatmalar seriyası öz taleyinə aid məsələ olduğundan, yalnız 

başqalarının mənafelərinə bir qədər zərbə vurmuşdu, lakin heç kəsin qanının 

tökülməsinə və ya hansısa bir qanlı hadisəyə səbəb olmamışdı. Onun ilk arvadı Leadan 

və kənizlərindən olan oğlanları isə məkrli hərəkətləri ilə qan axıdılmasına, bir tayfanın 

bütünlüklə məhv edilməsinə səbəb oldular. Raxeldən olan oğlanları İosif və Bencamin 

isə belə cinayətlərdə heç vaxt iştirak etməmişdilər.  

Ceykobun Leadan olan qızı Dina Xanaanlı bir qadına qonaq gedəndə, Hivit 

tayfasının başçısı Hamorun oğlu Şexem qızı görüb, özüylə apardı və onu zorladı. Lakin 

qız o qədər cazibədar idi ki, oğlan ona vuruldu və onun məhəbbətini qazanmağa cəhd 

etdi. Qızın atasına isə dedi ki, onu özümə arvad almaq istəyirəm.  

Ceykob qızının ləyaqətinin təhqir edildiyini eşidəndə, oğlanları çöldə mal-

qaranın yanında olduğuna görə, onlar gələnə qədər heç nə etmədi. Şexemin atası 

Hamor Ceykobla danışıq aparmağa gəldi, bu vaxt onun oğlanları da çöldən 

qayıtmışdılar. Onlar bu hadisəni eşitdikdə qəzəbləndilər, çünki Şexem Ceykobun qızını 

zorlamaqla İsrail xalqını təhqir etmişdi. Hamor oğlunun Dinaya evlənməsinə razılıq 

verməyi xahiş etdi və əlavə etdi ki, bu bizim xalqla sizin aranızda qız alıb-vermək 

ənənəsini yaradacaqdır. Nə arzu etsəniz, onu edəcəyik, sərbəst ticarət apara 

biləcəksiniz.  

Şexem də qızın atasına və qardaşlarına xahiş etdi ki, mənə bu yaxşılığı edin və 

siz nə istəsəniz, onu sizə verəcəyəm. Yalnız qoyun, mən onunla evlənim. Ceykobun 

oğlanları ona və atasına aldatma qaydasında cavab verdilər, dedilər ki, «biz razılaşa 

bilmərik ki, bacımız sünnət olunmamış adama ərə getsin. Bu bizim üçün biabırçılıq 

olardı. Biz yalnız o vaxt razılıq verə bilərik ki, sizin tayfadakı bütün kişi cinsindən 

olanlar da sünnət olunmaqla bizə bənzəsinlər. Onda biz qarşılıqlı nikahlara razılıq 

verərik. Biz sizin aranızda məskunlaşar və sizinlə bir xalq olarıq. Lakin əgər siz bizim 

şərtlərimizi qəbul etməsəniz, biz qızımızı götürüb, buranı tərk edəcəyik». 

Bu şərtlər Hamora və onun oğluna yaxşı olan kimi göründü. Şexem qıza 

vurulduğuna görə vaxt itirmədən həmin tələbi yerinə yetirmək istəyirdi. Hamor və 

oğlu öz həmşəhərliləri ilə danışdılar. Qoy biz onların qızlarına evlənək və öz qızlarımızı 

onlara ərə verək. Bircə şərtlə ki, bizim bütün kişi cinsindən olanlara sünnət edilməlidir. 

Çünki onlar sünnət olunmuş adamlardır. Bütün sakinlər Hamorun və oğlunun təklifi 

ilə razılaşdılar və şəhərdə kişi cinsindən olanların hamısına sünnət edildi.  

Üç gün sonra adamlar hələ sünnət əməliyyatından yaralı olan vəziyyətdə

Dinanın qardaşları Simeon və Levi qılınclarını götürüb, heç bir şübhə yaranmasına 

imkan vermədən Hamorun şəhərinə gəldilər və onun özü və oğlu Şexem də daxil 

olmaqla bütün kişi cinsindən olanları qətlə yetirdilər. Sonra Dinanı Şexemin evindən 

götürüb, şəhəri tərk etdilər. Qırğından sonra Ceykobun digər oğlanları öz bacılarının 

biabırçılığına görə intiqam almaq üçün şəhəri qarət etdilər. Onlar mal-qara sürülərini, 

şəhərdə və tarlalarda qiymətli olan nə vardısa, hamısını apardılar. Onlar qadınları və 

uşaqları əsir götürdülər, onların evlərindəki hər şeyi soyğunçuluğa məruz qoydular.  


74 

 

Ceykob Simeona və Leviyə dedi ki, siz mənə bədbəxtlik gətirdiniz, indi hər kəs 



mənə nifrət edəcəkdir. Əgər onlar birləşib mənə hücum etsələr, bütün ailəmiz məhv 

olacaqdır. Onlar isə cavabında dedilər: Biz qoymarıq ki, bacımızla adi fahişə kimi 

davransınlar. 

 Ceykobun böyük oğlanları təkcə Livit tayfasına qarşı etdikləri cinayətlə, şəhərin 

əhalisini qırmaq və soyğunçuluğa məruz qoymaq kimi dəhşətlərlə kifayətlənməyib, 

anadan ögey olan öz qardaşları İosifə qarşı da cinayət işlətməkdən, onu yadlara satmaq 

kimi bir xəyanətdən də çəkinmədilər. İosif bir gecə gördüyü yuxunu qardaşlarına 

danışanda, onlar ona daha çox nifrət etməyə başladılar. Atası sevimli arvadından olan 

və xüsusi olaraq əzizlədiyi oğlu İosifi çöldə sürüdən muğayat olan qardaşlarının yanına 

göndərdi. Onlar kiçik qardaşlarını hələ uzaqdan görüb, ona qəsd hazırlamışdılar, onu 

öldürməyi qərara almışdılar. İstəyirdilər ki, onu öldürüb, cəsədini quru quyulardan 

birinə atsınlar. Sonra deyə bilərdilər ki, onu yırtıcı vəhşi heyvan öldürdü. İstehza ilə 

deyirdilər ki, görən indi onun yuxuları nəyə çevriləcəkdir. Reybek adlı böyük qardaş 

İosifi xilas etməyə çalışaraq dedi ki, gəlin onu öldürməyək, kimsəsizlikdəki quyuya 

ataq, ancaq ona xətər toxundurmayaq. O, İosifi qardaşlarından xilas edib geriyə, 

atasının yanına göndərməyi planlaşdırırdı. İosif qardaşlarının yanına gəlib çatdıqda, 

onu bəzəkli əbasını cırdılar, sonra isə özünü quru olan quyuya atdılar. 

Onlar oturub çörək yedikdə, qəflətən Misirə səfər edən işmayelitləri gördülər. Bu 

tacirlərin dəvələri ədviyyat və qətranla yüklənmişdi. Qardaşlardan Cuda adlısı o 

birilərinə  dedi ki, öz qardaşımızı öldürməkdən nə əldə edəcəyik, həm də üstümüzə 

qatil adı töküləcəkdir. Gəlin onu İşmayelitlərə sataq. Belə olsa, biz ona xətər 

toxundurmayacağıq, hər şeydən əvvəl o, bizim qardaşımızdır, bizim canımızdan və 

qanımızdandır. Qardaşlar bu təkliflə razılaşdılar. Tacirlər yaxınlaşdıqda, onlar İosifi 

quyudan çıxarıb, onu iyirmi parça gümüşə satdılar, işmayelitlər isə onu Misirə 

apardılar. 

Sonra qardaşlar keçini öldürüb, İosifin əbasını qana buladılar və əbanı gətirib 

atasına verib dedilər: «Biz bunu tapdıq. Bu sənin oğluna məxsusdurmu?»  

Ata əbanı tanıdı və dedi: «Hə, bu onunkudur. Hansısa vəhşi heyvan onu 

öldürmüşdür. Mənim oğlum İosif parça-parça edilmişdir!» Ceykob qəm-qüssədən 

paltarını cırıq-cırıq etdi, uzun müddət oğluna yas saxladı. Oğlanları və qızları ona 

təsəlli verməyə gəldilər, lakin o, hər cür təsəllidən imtina edirdi və dedi: «Mən ölulər 

dünyasına gedəcəyəm, ona qədər isə oğluma matəm saxlayacağam».  

Miisirdə isə tacirlər İosifi çarın məmurlarından biri olan Patifara satdılar, o, saray 

mühafizəsinin kapitanı idi. İosifin başına  özündən asılı olmayan yeni hadisələr gəldi. 

Patifarın arvadı bu gözəl oğlana vuruldu. Birlikdə yatağa girmək və intim yaxınlıq 

etmək barədəki onun cəhdlərinə İosif müqavimət göstərmək üçün çıxıb küçəyə 

qaçanda, əbası qadının əlində qaldı. Hiddətlənmiş qadın nökərərini çağırıb dedi ki, 

buna baxın, ərim bu yəhudini öz evinə gətirdi, ancaq o, bizi təhqir edir. O, otağıma 

gəlib, məni zorlamağa cəhd göstərdi, lakin mən bacardığım qədər qışqırdım. Mənim 

qışqırmağımı eşitdikdə bayıra qaçdı.  

İosifin ağası arvadından bunları eşitdikdə qəzəbləndi, İosifi həbs etdirdi. Sonra 

məhbəsdə onun yuxuları yozmaq qabiliyyəti barədəki söhbətlər çara gəlib çatanda, çar 

öz dəhşətli yuxularını yozmaq üçün onu dustaqxanadan gətirtdi. Çarın yuxusunu heç 


75 

 

kəs yoza bilmirdi. İosif isə yuxuların məzmununu eşitdikdən sonra çarın hər iki 





Yüklə 3,87 Mb.

Dostları ilə paylaş:
1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   54




Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azkurs.org 2020
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə