Şukin adına teatr məktəbində təhsil alan gənc qızın aktrisa kar



Yüklə 2,76 Kb.
Pdf görüntüsü
səhifə11/16
tarix28.04.2017
ölçüsü2,76 Kb.
1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   16
yimli reklam agentləri sevinclə əl edir, yoldan keçənləri içəri 
dəvət edirdilər. İyul satışının pik nöqtəsi idi. 
Aleksey etiraz etdi:
- Nə eynək, qızlar? Biz təyyarəyə gecikirik.
Amma  mən  qızımı  yaxşı  anlayırdım  və  gözəl  bilirdim  ki, 
Moskvada nə və hansı qiymətə satılır.
- Alyoşa, bir saniyəliyə. Biz tez gələcəyik. Sən heç hiss et-
məyəcəksən.   
- Ata, bu, düz girişdədir. Xahiş edirəm! – Biz tandemlə çıxış 
edirdik.
Azlıq  çoxluğa  tabedir,  odur  ki,  Aleksey  güzəştə  getməli 
oldu. Bizə elə gəldi ki, lazım olan eynəyi tez tapdıq və maşına 
qayıtdıq, amma Daşanın atasını bu, sakitləşdirmədi.
- Siz eynəyi düz on beş dəqiqəyə aldınız! Nə üçün onu al-
dın? Sən bu eynəkdə kor Pyuya oxşayırsan, - o, qızıma dedi. 
– Biz sənin ucbatından gecikə bilərik. 

185
- Yaxşı, Alyoşa, biz heç yerə gecikmirik. Tez gedərik. Yadın-
da deyil, bura nə tez gəldik və hansı sürətlə? 
Mən bunu deməyə macal tapmamış, sürücü maşını saxla-
dı. Həm də mən Moskvada artıq normaya çevrilən, Amerikada 
isə ilk dəfə qarşılaşdığım fenomenlə tanış oldum – tıxac! Özü 
də bir neçə kilometr  uzunluğunda. Ürəyim şiddətlə döyündü. 
Doğrudan da geciksək, necə olacaq? 
Çox asta gedirdik, bəzən bir dəqiqəyə maşının yarım kor-
pusu qədər. Sürücü güman edirdi ki, qəza olub. Nə qədər vaxt 
itirəcəyimizi  təsəvvür  belə  etmək  olmurdu.  Mən  Alekseyin 
necə həyəcanlandığını görürdüm. Daşa əhvalı pozulmuş hal-
da, öz yeni eynəyini çantasının dərinliyində gizlətmişdi. Hətta 
mən də bütün nikbinliyimə baxmayaraq, əməlli-başlı həyəcan-
lanmışdım. Üstəlik, sürücüyə məsləhətlər də verirdim. 
- Gəlin, o biri çərgəyə keçək, - dostcasına dedim. – Mənə elə 
gəlir ki, birinci cərgə daha tez hərəkət edir. 
Bizim  yaxınlığımızda  sirenanın  uğultusu  eşidildi.  Bütün 
maşınlar bir-birinə sıxılaraq, yaxınlaşan təcili yardım maşınına 
yol verdilər. 
- Dərhal təcili yardım maşınının arxasınca sürün, - sürücüyə 
məsləhət gördüm.
-  Yox,  mem,  ixtiyarım  yoxdur.  Ayrılmış  zolaq  başladı.  – 
Mənə cavabı belə oldu.
Biz tıxacda iyirmi beş dəqiqə itirdik. Yanından keçib getdi-
yimiz qəza o qədər də ciddi deyildi. Yüngülcə əzilmiş iki avto-
mobili artıq kənara çəkmişdilər. Bununla belə, parıltılı işıqları 
yanıb-sönən yanğın söndürmə, polis və əslində lazım olmayan 
təcili yardım maşınları dayanmışdı. 
Yaxınlıqda hər iki maşının görünür, heç də dilxor olmamış 
sərnişinləri dayanmışdı. Hamı sərbəst şəkildə bir-biri ilə söh-
bət edirdi. 
Bizim də içində olduğumuz axın sürəti artırmışdı. Amma 
mənə elə gəlirdi ki, bizdən başqa heç kəs tələsmir.
Tamaşaçılar Bryus Uillisə ümid etdikləri kimi, mən də hələ 
sürücüyə  ümid  edirdim.  Amma  daz  olmasına  baxmayaraq, 
get-gedə “Məğlubedilməz” filminin qəhrəmanına daha az ox-
şayır, mənim ümidimi isə boşa çıxarırdı. 

186
Mükəmməl olmayan ingiliscəmdə mən bir daha ona sürəti 
artırmağı inandırmağa  cəhd etdim.
- Yox, mem, yol işarəsinə görə, burada sürət məhdudiyyəti 
var, - sürücümüz  dedi.
- O, nə dedi? – qaşqabaqlı ərimdən soruşdum.
- Bura sənin üçün Rusiya deyil, - Aleksey rişxəndlə söylədi 
və  mənə  elə  baxdı  ki,  hətta  rusca  bir  söz  də  başa  düşməyən 
sürücü də hər şeyi anladı.
Amma mən hələ də inanırdım ki, pis heç nə ola bilməz, biz 
axı  indicə  Fordla  söhbət  edirdik!  Bu  yaxınlarda  Valeri  Jiskar 
d’Estenlə yanaşı dayanmışdıq! Baş nazirlər, nazirlər... Və biz 
gecikəcəyik, uçmayacağıq?..
- Zəhmət olmasa, zəng edin və deyin ki, təyyarəni bir az ge-
cikdirsinlər, - mən sürücüyə təklif etdim. Həyəcandan mən çox 
danışqan olmuşdum və maşındakı gərginliyi azaltmağa cəhd 
edirdim.
- Yox, yox. Mən heç yerə zəng edə bilmərəm. Edə biləcəyim 
yeganə şey sizin əşyalarınızı qeydiyyat masasına kimi çatdır-
maqdır.
Nəhayət, aeroport göründü.
Biz  qeydiyyat  masasına  yaxınlaşıb,  əşyalarımızı  tərəziyə 
qoyanda, aeroportun işçisi kompüterdə bizim adlarımızı, so-
yadlarımızı çap edib, çamadan birkalarımızı yapışdırdı. “Şü-
kür tanrıya, - mən düşündüm – özümüzü çatdırdıq”. Gərginlik 
zəifləməyə başladı.
Budur, artıq bizim baqajımız nəqliyyat lenti ilə aeroportun 
dərinliyinə  getdi.  Pasportlarımızı  və  çamadan  birkalarımızı 
bizə qaytardılar. Amma bir neçə dəqiqə sonra minik çıxışına 
yaxınlaşanda,  minik  talonlarını  yoxlayan  aeroport  işçisi  bizi 
karıxdırdı:
- Cənablar, siz gecikmisiniz. Sizin yerləriniz artıq başqa sər-
nişinlərə verilib. 
Mənə elə gəldi ki, yanlış eşitdim.
- Siz bizimləsiniz?
- Bəli, mem. Siz gecikmisiniz və biz yerlərinizi gözləyənlərə 
vermək məcburiyyətində qaldıq. 
- Necə yəni vermək? Məgər belə ola bilər? Onda nə üçün əş-

187
Texasda şlyapasız gəzmək mümkün deyil, göydən nəyin düşə-
cəyini bilmək olmaz

188
yalarımızı qeydiyyata aldınız?
- Sizin əşyalarınız Vaşinqtona göndəriləcək və orada sizi göz-
ləyəcək. 
- Necə? Bizim əşyalarımızı bizsiz göndərəcəklər? – mən bütün 
ailəmi şahidliyə çağıraraq və hələ nəyisə başa düşmədiyimi zənn 
edərək , dəqiqləşdirdim.
Ərim dönərək, başqa tərəfə baxdığından, mən Daşadan soruş-
dum.
- Daşa, onlar doğrudan bizim yerlərimizi veriblər? Bu, belədir? 
Və əşyalarımız bizsiz uçacaq?
- Hə, ana, - özünü gözləri önündə cərəyan edən dramın günah-
karı olduğunu hiss edən qızım gözləri yaşarmış halda cavab verdi.
- Bura baxın, mem, - bir dəqiqəlik sükutu aeroportun işçisi poz-
du. – Bu gün artıq Vaşinqtona təyyarə olmayacaq. Siz aeroportun 
yaxınlığındakı mehmanxanada gecələyə bilərsiniz. Siz oraya bizm 
“şattl”da gedərsiniz. Mən indi sizə rahat nömrə düzəldərəm. Sabah 
tezdən isə siz uçacaqsınız.
O, bütün bunları elə bir tonla deyirdi ki, sanki heç nə baş vermə-
mişdi!
- Siz nə danışırsınız?! Bəs əşyalar? – onun gözlərinin içinə baxa-
raq,  kirpiklərimi  qırpmadan  ucadan  səsləndim.  –  Bizim  əşyala-
rımız?! Bəs onlar bu gün axşam mənə lazım olsalar necə? – mən 
amerikalı qadını sual yağmuruna tutmuşdum, amma o, deyəsən 
mövcud vəziyyətin müdhişliyini anlamırdı. 
Bütün Amerika mənim üçün tədricən dəhşətə çevrilirdi! Elə bu 
anda tərtəmiz yuyulmuş böyük pəncərədən qoşqulu balaca maşı-
nın bizim doğma çamadanlarımızı sakitcə təyyarənin yanına apar-
dığını gördüm. 
Yəni əşyalarımızı götürdülər! Onları artıq yükləyirlər! Bizi isə 
oraya buraxmırlar!!!
Sovet  keçmişi  olan  insanın  içində  yeni  və  gözəl  əşyaları  olan 
baqajının  onun  nəzarətindən  kənar,  onun  müşayiəti  olmadan 
məchulluğa uçmasından nə  qədər məyus ola biləcəyini təsəvvür 
edə bilərsiniz. 
- Siz həyəcanlanmayın, - aeroportun işçisi birnəfəsə danışmağa 
davam etdi, - əşyalarınız sizi Vaşinqtonda gözləyəcək. Burada meh-
manxana isə kifayət qədər rahatdır, - “Red Lion”, - deyərək, o, meh-

189
manxana üçün üç vauçeri adi təbəssümlə bizə uzatdı.
Ona qulaq asmağa məndə taqət qalmamışdı. Bir andaca dünya-
nın ən bədbəxt qadınına çevrildim: mənim qəbul paltarlarım, təzə 
əşyalarım, suvenirlər, hamısı-hamısı bir dəfəyə həyatımdan uçub 
getdi!  Yanımızda ancaq içində pasportlarımız və kor Pyunun eynə-
yi olan kiçik yol çantası qalmışdı.
Biz “Red Lion”a gedənə kimi, Aleksey bizi o ki, var danladı. Pa-
rıdayan “Hyatt” parlaq həyatla birgə yuxu kimi uzaq keçmişə uçub 
getdi. Qarşıda isə bizi hansısa “Qırmızı Aslan” və səhər reysinin 
intizarı ilə kədərli axşam gözləyirdi. 
On dəqiqədən sonra, hüznlü əhval-ruhiyyədə biz “Red Lion”a 
daxil olduq. Amma gözlənilmədən başa düşdüm ki, aeroport işçisi 
haqlı imiş. Mehmanxana həqiqətən də yaxşı idi. Üstəlik burada nə 
qədər heyrətli olsa da, basseyn və SPA vardı. Elə nömrənin özü də 
“Hyatt”dakı kimi də olmasa, kifayət qədər rahat idi, yumşaq divan-
lar qoyulmuşdu. Sakitlik və rahatlıq məni həqiqətlə barışdırmağa 
başladı. 
- Alyoşa, bəsdir kədərləndin. Biz sağıq. Salamatıq. Nə olsun ki, 
gecikmişik? Sabah tezdən bizi yola salarlar. Əşyalarımız isə bəlkə 
doğrudan  da  gedib  çatacaq.  Gedək,  içək.  Ya  da  basseyndə  üzək, 
stress ataq.
Bu anda biz çimərlik paltarı və sauna üçün ləvazimatlar olan 
şüşəli vitrinin yanından keçirdik. Qiymətlər gülməli idi. Beş dolla-
ra... yeddi dollara... Moskva, Moskva, axı sən nə vaxt möhtəkirçilik-
dən əl çəkəcəksən?
Amma ərim acıqlı və ac idi və mənim həddini aşmış nikbinli-
yimə reaksiya vermədi. Başa düşürdüm ki, onu təcili olaraq yedirt-
mək lazımdır. 
Şam etməyə əyləşəndə, ofisiantın: “Nə içəcəksiniz” sualına cə-
sarətlə cavab verdim:
- Mənə ikiqat “Macallan” gətirin.
Sonra bir daha ikiqat viski, daha sonra isə təkrarı oldu. Beləcə 
həyatımda ilk dəfə olaraq rus ənənəsinə uyğun hərəkət etdim.Və 
öz dərdimin üstünə üç dəfə spirtli içki səpdim. Amma təəccüblü-
dür: səhər başım ayıq idi. Mən asanlıqla və yaxşı əhval-ruhiyyədə 
oyanmışdım.
Tez səhər yeməyini yeyərək, bir dəqiqə də gecikmədən aeropor-

190
ta yollandıq. 
Bu dəfə biz vaxtından əvvəl gəldik və heç bir hadisə baş ver-
mədən dərhal qeydiyyatdan keçdik. Dünənkinin təkrarlanmasını 
istəmirdik. 
“Neşnl”  Vaşinqton  aeroportunda  saatın  erkən  olmasına  bax-
mayaraq, çox adam vardı. Mən “İtmiş baqaj” duracağını tapmaq 
ümidilə informasiya lövhələrini gözdən keçirirdim. Bizə doğru ae-
roportun sinəsində böyük nişan olan işçisi gəlirdi.
- Gəlin, itmiş əşyaların harada olmasını bu adamdan soruşaq, - 
mən təklif etdim.
Amma adam qəfildən hansısa nəfəsliyə doğru çevrildi və... İlahi! 
Mən gözlərimə inanmadım! Bu işçinin arxasında, əlli metrlik mə-
safədə, düz zalın ortasında bizim üç rəngli çamadanımızı gördüm!
Mən onları intuitiv olaraq tanıdım. Mənim beynim hələlik ça-
madanların  salamat  çatmaları,  açılmamaları  və  elə  burada,  zalın 
mərkəzində, tranportyorun yaxınlığında olmaları haqqında infor-
masiyanı dərk etmirdi.
Ətrafda isə insanlar gəzişir... Şübhəli görkəmli afroamerikalılar 
rəngli  toxunma  beretlərdə,  yay  olmasına  baxmayaraq  başlarında 
papaq, öz yük arabaları ilə ora-bura vurnuxurlar, amma bizim ça-
madanlara heç kim toxunmur! Onlar bütün gecəni beləcə qalıblar. 
Onları hətta tərpətməyib, çevirməyiblər. Amerika!
Bax, beləcə qəfildən öz baqajımızı tapdıq və Alekseyi yola sal-
mağa  yollandıq.  O,  Moskvaya  yola  düşməli  idi,  bizi  isə  Daşa  ilə 
Amerika evlərində gözləyirdilər.
* * *
Əvvəlcə  biz  düz  Potomokun  üstündəki  məşhur  “Waterga-
te”  kompleksinin  nəhəng  apartamentlərində  yaşayırdıq.  Böyük 
ikimərtəbəli mənzil naşir Fil Mürreyə məxsus idi. Mürrey bizə Va-
şinqtondakı boş mənzilində yaşamağı təklif etdi və sadəcə olaraq 
açarı haradan götürməyimizlə bağlı telefonla təlimat verdi. Biz də 
bundan yararlandıq.
İki gün sonra Koloradodan uçan Kris de Muss qızımla məni öz 
evlərinə  apardı.  Onun  ailəsi  Vaşinqton  ətrafındakı  böyük,  gözəl 
evdə yaşayırdı.
Şəhərətrafı  inanılmaz  dərəcədə  yaşıllıq  rayon  idi.  Orada 

191
Hamı elə hesab edir ki, “Forbs” – jurnaldır. Amma bu, həm də 
onu yaradan ailənin soyadıdır. İsveçrə Alpında Robert Forbsla

192
hətta qartallar yaşayırdılar. 
Ev sahibi Amerika Sahibkarlar İnstitutunun prezidenti idi. 
Əvvəlcə  amerikalıların  bizi,  yarıtanış  adamları  öz  evlə-
rinə buraxmaları, orada yaşamalarına imkan vermələri, ye-
dirib, ora-bura aparmaları və əyləndirmələri məni çox hey-
rətləndirdi. 
Amma  sonra  mən  mühüm  bir  şeyi  sezdim:  bütün  zahiri 
demokratizminə  rəğmən,  ABŞ-da  cəmiyyətin  təbəqələşməsi, 
kastalar  mövcuddur.  Düzdür,  o  müxtəlif  sosial    təbəqədən, 
məşğul  olduğu  sənətdən  asılı  olaraq  müxtəlif  insanların  hər 
cür qapalı klublarda birləşdiyi İngiltərədəki kimi aşkar deyil.
Amerikada təbəqələşmə bu qədər hiss olunmasa da, hər 
halda mövcuddur. Əgər hesab edirlərsə ki, insan onlarla bir 
dairədəndir, onu qəbul etməyə şaddırlar. Həm də ona görə 
yox ki, bu qədər xeyirxahdırlar. Bunun arxasında adi hesab-
lama, praqmatizm dayanır.
Amerikalılar  əmindirlər:  əgər  sən  uğur  qazanmış  insan 
təbəqəsinə  mənsubsansa,  öz  uğurluluğunu  dəfələrlə  isbat 
etmisənsə, səninlə dost olmağa dəyər. Axı uğurlu tanış kim 
istəsən ola bilər: nüfuzlu senator, prezidentin köməkçisi, iri 
korporasiyanın rəhbəri, hətta ABŞ-ın dövlət katibi. Və əmin 
ola bilərsən ki, həmin insan zirvəyə çatana qədər ona edilən 
köməyi unutmayacaq. Həmin insanla yüksək vəzifə tutma-
mışdan öncə yaratdığın dostluq, yaxud səmimi münasibət-
lər,  nadir hallarda unudulur və yüksək qiymətləndirilir. 
Buna görə də müəyyən səviyyədə hamı, hətta yüksək sta-
tuslu  şəxs  də  hər  kəsə,  o  cümlədən  də  böyük  ümid  verən 
gənc insanlara – iyirmi və otuz yaşlılara diqqət və iltifatla 
yanaşır. 
Bizdə  isə  amerikalılardan  fərqli  olaraq  hamı  paxıllıq  və 
qısqanclıq girdabına yuvarlanıb. Sənə nəinki hansısa köməyi 
etmirlər, badalaq vurmağa, mane olmağa, dostluq etdiyinlə 
dalaşdırmağa  səy  göstərirlər.  Hələ  sənin  haqqında  qeybət 
edə, olmayanları uydura bilərlər. Mən hesab edirəm ki, bu 
murdar xüsusiyyət bizi amerikalılardan çox fərqləndirir.
Bizim  insanlarımız  öz  paxıllıqlarını  ram  edə  bilmirlər. 
Demək istəmirəm ki, paxıllıq amerikalılara xas deyil. O bu 

193
və ya digər dərəcədə bütün bəşəriyyətə xasdır, lakin Ame-
rika cəmiyyəti meritokratikdir. Belə bir anlayış var – meri-
tokratiya,  mənası  “xidmət”  olan  fransız  sözü  “merit”dən 
götürülüb. ABŞ-da sənin qiymətin xidmətlərinlə müəyyən-
ləşdirilir. Bu, o anlama gəlmir ki, orada əlaqələrdən və tanış-
lıqlardan istifadə etmirlər. Bu, hər yerdə var. Amma orada 
hər halda insan qazandıqlarına daha çox öz xidmətləri sayə-
sində  nail  olur.  Buna  görə  onu  irəli  çəkir,  cəlb  edir,  pulla 
mükafatlandırırlar. Elə də olur ki, böyük pullar insanı korla-
yır, şəxsiyyətini deformasiyaya uğradır, amma mən əminəm 
ki, pul ancaq zəif, formalaşmamış insanı korlaya bilər. 
Mənim  fikrimcə,  müasir  rus  cəmiyyətinə  iki  xüsusiyyət 
xasdır: amerikalılara xas perfeksionizmin və meritokratiya-
nın olmaması. 
Harada  işləmələrindən  asılı  olmayaraq,  perfeksionizm 
amerikalılarda özünü hər şeydə biruzə verir. Onları elə tər-
biyələndirirlər ki, özlərinin ən yaxşı olduqlarını hiss etsinlər 
və məşğul olduqlarını ən yaxşı qaydada yerinə yetirsinlər. 
İnsanın harada işləməsi vacib deyil, istər küçədə ayaqqabı, 
istərsə də müştərilərin hər saniyə toxunduqları giriş qapısı-
nın dəstəyini təmizləsin, elə silməlidir ki, güzgü kimi parıl-
dasın. Və əlbəttə, səy göstərən insanı irəli çəkəcəklər.
ABŞ-da bir çox milyarderlərin bioqrafiyası çox sadə və az 
pul ödənən işlərdən başlanıb. Bizdə isə mənzərə tamamilə 
fərqlidir. 
Mən ərimin sürücüsünü xatırlayıram, bir dəfə o, soruşdu:
- Aleksey Konstantinoviç, bütün bu varlılar necə zəngin-
ləşiblər? Doğrudanmı, hamısı nəsə oğurlayıb? Siz necə fikir-
ləşirsiniz?
- Yox, Seryoja, əlbəttə, hamısı oğurlamayıb. Yaxşı qazan-
maq yolu həmişə var, - Aleksey cavab verdi. – Bax sən, an-
caq maaşla dolanırsan, amma öz biznesini də qura bilərsən. 
Sən  deyirdin  ki,  tanışlarının  maşından  yaxşı  başları  çıxır. 
Üçünüz pul qoyun və belə deyək, özünüzə maşın təkərləri-
nin doldurulması üçün avadanlıq, yaxşı alətlər alın. Başınız 
var, əlləriniz var, başlayın. Yaxud borc pul götür və başqala-
rını özləri üçün işləməyə dəvət et. Öz qarajında balaca ema-

194
latxana  aç.  Sən  ehtiyat  hissələri  tapacaqsan,  kimsə  maşını 
düzəldəcək, kimsə də yağı dəyişəcək. Maşın təmiri ilə bağlı 
bu və ya digər işin firmada neçəyə edildiyini öyrənin, həmin 
işləri daha ucuz edin. Camaat hökmən sizin emalatxananıza 
axışacaq.
Sürücü fikirləşdi və cavab verdi:
- Yox, Aleksey Konstantinoviç. Orada işləmək lazımdır. 
Yenə təkər daşıyacağam? Bəs futbola baxmaq, pivə içmək? 
Yox, belə həyat kimə lazımdır?
- Bilirsən, Sergey, gərgin işləmədən heç nə mümkün de-
yil. Nəyəsə nail olmaq istəyirsənsə, gərgin çalışmağa hazır 
ol. Ancaq belə.
Amma  Sergey,  bir  çox  başqaları  kimi,  gərgin  işləmək 
istəmir. Nə üçün? Çünki işləmək lazımdır. Sonralar o, iş-
dən çıxdı və pizza daşımağa getdi. Yəqin indiyə kimi da-
şıyır. 
Bizim  ərimlə  həyatımızın  böyük  hissəsi  –  gərgin  işdən 
ibarətdir.  Bizim  qızımızın  yetkinlik  həyatı  da  gərgin  iş-
ləməklə başladı, instituta daxil olmazdan öncə, o, gecə və 
gündüz hazırlaşırdı. Əminəm ki, həddindən artıq çox uğur 
qazana  bilmiş  insanların    həyatı  gərgin  işdən  ibarətdir. 
Belə iş hökmən nəticə verir. 
Amma amerikalı evinə qayıdaq. Amerikalı evi və ame-
rikalı üslubu nə deməkdir? Mənim fikrimcə, bu, istənilən 
səbəblərdən, xüsusilə də məişət məsələlərində çətinliklərin 
olmaması, işdən sonra sərbəstləşmək və elə işi də rahatlaş-
dırmaq cəhdidir. Təsadüfü deyil ki, “relax” onların ən çox 
sevdiyi sözlərdəndir. 
Deyək ki, Kris de Mussun evi zəngindir. Milyonçu evi-
dir – adam çox böyük müəssisəyə rəhbərlik edir. Amma bu 
ev “yeni rus”ların evlərinə qətiyyən oxşamır. Amerikalıla-
rın evləri yataq otaqlarının sayı ilə qiymətləndirilir. Yataq 
otağının  balacalığı,  çarpayı,  əşyalar  üçün  dolabın  və  tua-
let masasının oraya zorla yerləşməsi isə vacib deyil.  Vacib 
olanı odur ki, bu yataq otağında sənin şəxsi sahən (ameri-
kalılar bunu “privacy” adlandırırlar) olsun. 
Axşam bizi gətirdikləri de Mussların evində hərəmizə bir yataq 

195
Nyut Qinqriç, Konqresin Nümayəndələr Palatasının spikeri və 
Amerikanın ifadələrinə diqqət etməyən siyasətçisi, üç dəfə evli 
olub. Bütün bunlar onun prezident olmasına maneə törətdi

196
otağı təqdim olundu. Heyrətlənmiş Daşa öz əşyalarını qarşıdakı 
otağa qoyduqdan sonra mənim otağıma daxil oldu və soruşdu:
- Ana, necə bilirsən, ütü xahiş etməyim nəzakətsizlik olmaz? 
Mənim yataq ağlarım ütüsüzdür.
Qeyd  etmək  lazımdır  ki,  mənim  yatağımda  da  ədyal  əzik 
yorğan  ağının  içinə  salınmışdı,  yastıqüzü  də  ütülənməmişdi. 
Daşanın sualından sonra isə ədyalı qaldırıb gördüm ki, döşəka-
ğını da yuyucu maşın “çeynəyib”. 
Yəni hər şey yuyulub, təmizdir, amma ütülənməyib. 
- Eybi yox, Daşa, gəl yataq. Sabah soruşarıq. 
Səhər Syuzan, ev sahibəsi, bizim yataq ağlarını ütüləməyə 
hazır  olduğumuzu  biləndə,  axşam  bizim  təəccübləndiyimiz 
kimi təəccübləndi:
- Ütüləmək nəyə lazımdır? Məgər siz öz evinizdə yataq ağlarını 
ütüləyirsiniz? Axı, bu ziyandır. Bu qayda ilə siz sanki parçanı qay-
naq edir, məsamələri tıxayırsınız. Yataq ağı nəfəs almır və siz də 
onunla bilikdə nəfəs ala bilmirsiniz. Biz onu heç vaxt ütüləmirik.
Bizdə isə hamımızın bildiyimiz kimi, yataq ağlarını nişastala-
yır, bəzən ağardır, bəzi hallarda xlorlayır və əlbəttə ki, ütüləyi-
rik. Bir sözlə, özümüzü yükləyirik.
Yaxud da tutaq ki, ailə naharının və ya ailə şam yeməyinin ha-
zırlanması. Amerikalılar onların hazırlanmasına sərf edilən vaxtı 
minimallaşdırmağa çalışırlar. Evin yaxınlığında folqaya bükül-
müş, yaxud qrildə qızardılmış bir parça balıqdan, suda qaynadıl-
mış spagettidən böyük ailənin şam yeməyi alınır. Həm də bütün-
bunlar  cəmi  iyirmi  dəqiqəyə  hazırlanır.  Əgər  iyirmi  dəqiqəniz 
də yoxdursa, benzin doldurma məntəqəsindən asanlıqla pizza, 
ya da düyü ilə toyuq alaraq, onu gözəl nimçələrə düzmək, bir 
şüşə şərabla aldığınız yeməyi şam işığında axşam yeməyinə çe-
virmək olar.  Amerikasayağı romantika – bütün hallarda masa 
üzərində yandırılan şamların olmasıdır. 
* * *
Bir dəfə Bostonda yaşayan tanışımın evində qonaq idim. Bir 
axşam onu qonaq dəvət etdilər. İki gün evdə tək qalmaq lazım 
gələcəyini düşündüm, amma mənim tanışım rəfiqəsinin ikimizin 
də birlikdə getməyimizə çox şad olacağını bildirdi. 

197
-  Corcinaya  moskvalı  qadınla  tanış  olmaq  maraqlı  gələ-
cək. Gedək, gedək! Heç şübhən olmasın! Yoxsa o, öz kəndin-
də çox darıxır. 
Orit  (rəfiqəmin  adı  belədir)  çox  zəngin  adamların  yaşa-
dığı Atlantik  okeanı  sahilindəki  Nyuport  şəhərciyini  kənd 
adlandırırdı.  Orada  yaşayanların  əksəriyyətinin  okeana  öz 
çıxışları var. Amma məni bu təəccübləndirmədi. Bizdə var-
lı  evlərini  bir  qayda  olaraq  nəhəng  hasarlar  əhatə  edir  və 
mühafizəçilər qoruyur. Orada isə gözəl bir evin qarşısında 
heç  bir  hasar  yoxdur.  Maksimum,  sahənin  perimetri  boyu 
adamın dizinə çatan budanmış sıx kollar əkilib və onlar sə-
nin ərazini, “privacy”ni məhdudlaşdırır. Elektrik dirəyində 
isə poçt qutusu asılıb, hərçənd çox vaxt poçtalyonlar poçtu 
kolluğun  üstündən  düz  çəmənliyə  atmağa  üstünlük  verir-
lər. Həm də bunu dayanmadan, birbaşa velosiped sürə-sürə 
edirlər.
Corcinanın səkkiz yataq otağı olan evi zəngin ev sayılırdı. 
Qeyd etdiyim kimi, evin zənginliyi yataq otaqlarının sayı ilə 
müəyyən edilir. Lakin onların hamısında duş olmaya bilər. 
Məsələn, mənim yeni tanışımın üst mərtəbədə üç otağı duş-
la idi, qalan beşinə isə bir ümumi vanna otağı düşürdü.  
Ümumiyyətlə, bu çox rahat idi. Əgər qonaqlar gecə get-
mək  istəmirlərsə,  mehmanxanadakı  kimi,  evdə  çox  qonaq 
yerləşdirmək  olar.  Onlar  həm  ayrıca  otaqlarda  yatar,  həm 
də hamıya yataq ləvazimatı çatar. Və hər birində doğrudan 
da yataq ağları ütülənməyib.
Evə giriş poçtun atıldığı çəmənliyin qarşısındadır və sa-
dədir. Zənginlik və rahatlıq isə okeana çıxışın olduğu digər 
tərəfdədir. Evin iki girişi var: biri – yoldan, digəri isə - okean 
tərəfdən. Bu, sənin ərazindir. Okean tərəfdən heç kəs evinə 
gəlməyəcək. 
Bostondan  Nyuporta  yol  üç  saat  çəkdi.  Məlum  oldu  ki, 
biz ev sahibəsinin okeanın sahilində dostları üçün təşkil et-
diyi kübar axşam qəbuluna gəlmişik. 
Qonaqlar çox idi. Göz işlədikcə uzanan su dünyasına açı-
lan mənzərə və yaşıl çəmənliyin üstündə şezlonqlar, divan-
lar və digər bağ mebelləri. İstənilən yerdən qüruba tamaşa 

198
etmək olardı. İnsanlar qruplarla dayanmış, divan və kreslo-
larda əyləşmiş, gənclər elə kostyumdaca otun üstündə otur-


Yüklə 2,76 Kb.

Dostları ilə paylaş:
1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   16




Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azkurs.org 2020
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə