Şukin adına teatr məktəbində təhsil alan gənc qızın aktrisa kar



Yüklə 2,76 Kb.
Pdf görüntüsü
səhifə12/16
tarix28.04.2017
ölçüsü2,76 Kb.
1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   16
muşdular.  Çoxlarının  əllərində  bokallar  vardı. Amma  ma-
saların üstü boş idi. Onların üstündə şüşələr, təmiz füjerlər, 
bəzilərində isə içində şərab olan bokallar dururdu.
Mən heç cürə başa düşə bilmirdim ki, masaların üstünə 
yeməklər  nə  vaxt  düzüləcək  və  nə  üçün  qonaqlar  gələnə 
kimi  onlar  düzülməyib.    Düzdür,  ətrafda  ofisiantlar  vur-
nuxurdular, məcməyidə su, şirə və şərab təqdim edirdilər. 
Amma yeməkdən əsər-əlamət yox idi.
Corcinanın  hazırladığı  yeganə  yemək  –  ananaslı  meyvə 
salatı idi. Mən mətbəxdə idim və görürdüm ki, sahibə əlinə 
keçən  bütün  meyvələri  –  apelsinləri,  bananları,  anansları 
necə  həvəslə  böyük  qaba  atır.  Ofisiantlardan  biri  sahibəyə 
yaxınlaşdı və təklif etdi:
- Verin, mən bu salatı düzəldim.
-  Yox,  yox,  siz  necə  etmək  lazım  olduğunu  bilmirsiniz. 
Mənim göstərişlərimi gözləyin.
Qonaqlar gəlməkdə davam edirdi. Corcina onlarla görü-
şür, öpüşür və bağlamaları qəbul edirdi. 
Qadınlardan biri dedi:
- Bura bax, mən fantastik vetçina gətirmişəm!
Başqa  bir  qonaq  deyirdi:  “Biz  servelat  gətirdik”.  Kimsə 
kanape, digəri pizza, üçüncüsü peçenye, başqa biri isə pen-
dir gətirmişdi. Delikates yox idi. Eləcə də kürü. ABŞ-da bu, 
çox bahalı hədiyyədir, mən kürü bankası ilə gələndə, sanki 
padşahlara layiq hədiyyə gətirirəm. 
Masa qonaqların gətirdikləri ilə doldu. Görünür, qəbula 
qədər onlarla zəngləşərkən, hər kəsə nə ilə gəlməli olduğu 
deyilmişdi. 
Mənə  şərab  təklif  edəndə,  ilk  dəfə  olaraq  şüşə  bokalın 
eynilə oxşarı olan plastikdən bokal gördüm, Rusiyada hələ 
beləsi  ilə  rastlaşmamışdım.  Onlar  hələ  bizdə  yox  idi.  Mən 
onların  üstünlüyünü  başa  düşdüm:  bokalları  çəkinmədən 
istənilən yerə qoymaq olardı. İstər kimsə ayağı ilə vursun, 
istərsə də bütün gecəni çəmənlikdə unutsun. 
Ofisiantların işi ondan ibarət idi ki, gətirilənləri masalara 

199
Corcinanın – okeanın bir hissəsinin sahibəsinin qonağı olarkən

200
düzsünlər, sonra isə qalan hər şeyi böyük süfrələrə yığaraq 
evdən çıxarsınlar.
Qəbuldan sonra onlar bütün bu gözəlliyi toplayıb, atdılar: 
müxtəlif  rəngli süfrələri, şux dəsmalları, rəngbərəng qabla-
rı,  bokalları,  butulkaları.  Ev  yenidən  evvəlki  kimi  tərtəmiz 
oldu.
Səhər  ev  sahibəsi  təravətli  və  şən  idi  –  yaxşı  yatıb,  din-
cəlmişdi.  Qonaqlar  getdikdən,  yaxud  gecələdikdən  sonra, 
gecədən keçənə qədər evi təmizləməyinə, bir yığın zibil və 
qalaqlanmış  çirkli  qab-qacaqla  əlləşməsinə  ehtiyac  qalma-
mışdı. Masanın üstündə, qablarda yeyilməmiş meyvə salatı 
və qəhvə üçün qəşəng çini fincanlar qoyulmuşdu. Yaxınlıq-
dan kiçik bardağa süzülən qəhvənin xoş ətri yayılırdı. 
Yadıma düşdü ki, dünən masalara ancaq plastik qab-qa-
caq qoyulmuşdu.   
- Siz qəbullar zamanı şüşə qab-qacaqdan istifadə etmirsi-
niz? – maraqla soruşdum.
- Yox, burada narahatdır. Birdən okeandan külək qalxır və 
bütün qab-qacağı sındırır. 
Mən bəzi suallarımın yersiz görünəcəyindən inciməməyi-
ni xahiş edərək, sorğu-sualı davam etdirirdim.  Onların adət 
və  qaydalarını  başa  düşmək  istəyirdim,  məndən  isə  bizim 
ənənələr haqqında soruşurdular. 
- Rus evlərində qonaqların qəbuluna bəzən bir neçə gün 
hazırlaşırlar.  Sizin  isə  Corcina,  çoxlu  köməkçiləriniz  var. 
Sizə bu qəbulda ancaq meyvə salatı hazırlamaq qalmışdı, elə 
deyil?
Bu  dəfə  ev  sahibəsi  yüngülcə  meydan  oxuyurmuş  kimi 
dilləndi:
- Necə yəni ancaq salat? Qab-qacağı, bokalların gətirilmə-
sini təmin etmişəm, ofisiantların pulunu vermişəm, nəhayət, 
pianoçunun qonorarını mən ödəmişəm, yemək və spirtli iç-
kiləri isə əlbəttə, qonaqlar özləri gətiriblər. 
Daha  doğrusu,  bu,  hazırlanmış  qonaqlıq  idi  və  hər  şey 
nəzərə alınmışdı: ofisiantlar nə qədər pul istəyəcəklər, stul-
ların  çıxarılması,  əlavə  masaların  qoyulması  hansı  qiymətə 
başa gəlir, kağız süfrələr, stəkan və bokallar üçün nə qədər 

201
ödənilməlidir.
Yeri gəlmişkən, ABŞ-da demək olar ki, çiçək bağışlamır-
lar. Bəzi amerikalıların fikrincə, çiçəklər – atılmış pullardır. 
Sən çiçəklə gələndə, sanki özünü göstərmək istəyirsən, çünki 
orada çiçək bizdəkindən xeyli bahadır.
Nyuportdakı  “party”nin  necə  keçdiyini  yığcam  şəkildə 
belə  ifadə  etmək  olar:  cənablar,  siz  yeməyə  yox,  söhbətləş-
məyə gəlmisiniz, əgər doyunca yeməmisinizsə - evdə yeyər-
siniz. Ümumiyyətlə, çox yemək nəyə lazımdır? 
* * *
Bostondakı  tanışımın  evində  mən  demək  olar  ki,  bir  ay 
yaşadım. O, iri konsaltinq firmasının rəhbəri idi. İngilis əri 
Oksfordu Toni Blerlə birgə bitirmişdi, heç yerdə işləmirdi və 
evlə  məşğul  olurdu.  Vaxtilə  restoran  sahibi  olub,  amma  işi 
iflasa uğrayıb və indi evdədir. Qadın işi ilə məşğul olmaqdan 
utanmırdı.  Onların  uşaqları  yox  idi.  İki  it  saxlayırdılar.  O, 
itlərlə məşğul olur, yemək hazırlayır, qabları yuyur, tozso-
ranla evləri təmizləyir, qaçışla məşğul olur və arvadının iş-
dən gəlməsini gözləyirdi. Bundan əlavə, türk dilini öyrənir, 
kurslara gedir və Türkiyə haqqında kitab yazmaq istəyirdi.
Onların  pəncərələri  çəmənliyə  açılan  səciyyəvi  Amerika 
mətbəxi  olan  evlərinin  şüşəli  qapıları  vardı  və  istənilən  ci-
nayətkar onu sındırıb, içəri girə bilər. Bu evin də hasarı yox 
idi.
Onların evləri məndə nəsə tez-tez yığılmış, tələsik düzəl-
dilmiş təəssüratı yaradırdı. Nuf-Nufun evcikləri. Bunun da 
öz məntiqi var. Amerikalılar evlərini tez-tez dəyişirlər. Gə-
lirlərin  çoxalıbsa,  başqa  evə  köçürsən.  Karyeran  sürətlə  və 
uğurla  inkişaf  edir?  Deməli,  səni  daha  qəşəng  ev  gözləyir. 
Onlar üçün köçmək təbii prosesdir. Onlar fotolardakı dün-
yalarını asanlıqla mənzildən-mənzilə, evdən-evə  keçirir və 
yeni evdə ilk növbədə ailə fotolarını qoyurlar. Fotolar ame-
rikalının əsas vizit kartıdır və onları portmanetində gəzdirir. 
Baxın, mən necəyəm və necə gözəl amerikan ailəm var: bu 
arvadımdır, burada isə mən sevimli pişiyim və ya itimləyəm. 
Amerikalı dərhal sənə, az tanıdığı adama öz şəxsi həyatını, 

202
belə deyək, şəxsi işini göstərməyə hazırdır.
Xarici aləmə açıq olmalarına və özlərini səmimi, nəzakət-
li, problemsiz, ətrafdakıları xoşbəxt etməyə çalışan insanlar 
kimi  göstərmələrinə  baxmayaraq,  bu,  əlbəttə  ki,  belə  deyil. 
Hər  birinin  ətraf  aləmin  görmədiyi  göz  yaşları,  həyəcanla-
rı olsa da, ABŞ-da bunu nümayiş etdirməyi lazım bilmirlər. 
Qərb  dünyası  zəifliklərini  göstərməyi  sevmir.  Onlar  üçün 
Hollivud yalnız kino deyil, həyat üçün dərslikdir: hansı pal-
tarları geyinməlisən, saçını necə kəsdirməlisən, ailə münasi-
bətləri necə olmalıdır, orduda necə xidmət etmək gərəkdir. 
Həm də onlar öz filmlərində çox vaxt problemlərini göstərir-
lər – ailədə şiddət, onların üzləşdikləri zorakılıqlar. Kinola-
rına baxın – onlar həmin filmlərində özlərinə çox oxşayırlar.
* * *
...Vaşinqton – Nyu-York – Moskva – çox çətin uçuşdur. 
Və keçmiş dövlət katibi, doxsan yaşlı Henri Kissincer Mos-
kvaya gəlib. 
Hər dəfə Moskvaya səfərində o, əvvəlcədən telefonla ra-
zılaşdırmaqla, ərimlə görüşür. 
Bu səfərində də belə oldu. Söhbətin təfərrüatını danışma-
yacağam, yalnız məni heyrətləndirən bir detalı deyəcəyəm.
Moskva  tıxaclarına  bələd  olduğumdan,  ərimə  əvvəlcə-
dən yola çıxmağı təklif etdim və haqlı oldum: biz vaxtında 
yetişdik, hətta bir qədər vaxtından qabaq. Amma Henri Kis-
sincerin  bizi  gözlədiyini  görəndə  təəccübümün  həddi-hü-
dudu olmadı! O, holldakı kresloda ünsiyyətə hazır olmayan 
adam pozasında, fikrə dalmış halda oturmuşdu. Bəlkə də bu 
anda o, mürgüləyirdi. Mən ancaq onu gördüm ki, o, gözləri 
yarıqapalı vəziyyətdə oturub. Görünür, uçuşdan yorulmuş-
du. Biz yaxınlaşan kimi, Aleksey ona müraciət etdi: “Mister 
Kissinger”, - o, dərhal qəddini düzəltdi, gülümsədi və göz 
önündəcə  dəyişdi.  Vaxtanqov  aktyor  məktəbinin  məzunu 
olduğumdan,  onun  bizə  gülümsəməyinin  səmimi,  yaxud 
qeyri-səmimi olması mənim üçün vacib deyildi. 
Amerikalılar  çox  gülümsəyirlər.  Deyirlər  ki,  böhrandan 
sonra  onlar  az  gülümsəməyə  başlayıblar,  amma  hər  halda 

203
Amerika diplomatiyasının “patriarxı” Henri Kissincerlə 
Moskvada. “Bütün ləyaqətli insanlar kəşfiyyatdan başlayıblar”, - 
bir dəfə o, Vladimir Putinə belə demişdi

204
bizim Rusiyadakı kimi yox. 
Onların  mağazalarına  girirsən  –  sənə  gülümsəyirlər,  ap-
tekdə  də  gülümsəyirlər,  mehmanxanada  da,  sanki  pul  gə-
tirmisən. Digər tərəfdən isə axı, sən doğrudan da pul, gəlir 
gətirirsən. 
Bizdə isə həm sosializmdə, həm də kapitalizmdə müştə-
riyə münasibət az və aşağı sürətlə dəyişir.
Bir sözlə, hətta qeyri-səmimi də olsa, amerikalının gülüm-
səməsi daha xoşdur, nəinki bizimkilərin qaşqabaqlı görkəm-
ləri və əlbəttə bədxahlıqları.

205
BİLLARİ
Bu ailə cütlüyünü hamı tanıyır. Ayris Merdokun “Qara şah-
zadə”  romanında  müəllifin  Hamlet  haqqında  maraqlı  müla-
hizələrini oxumuşam. Merdok Şekspirin bu əsərinin aşiqi olan 
baş qəhrəmanının dili ilə patetik tərzdə bildirir: “Hamleti hamı 
tanıyır! Argentina maldarları, Avstraliya meşəqıranları, Hindis-
tan əkinçiləri, Norveç dənizçiləri, hətta amerikalılar – bir sözlə, 
hamı, bəşəriyyətin bütün qaranlıq və vəhşi nümayəndələrinin 
hamısı heç olmasa, bir dəfə Hamlet haqqında eşidiblər”.
Mən də cəsarətlə deyə bilərəm ki, Klintonları hamı tanıyır. 
Bill  Klinton  ABŞ-ın  qırx  ikinci  prezidenti  olub,  amma  onun 
haqqında yazılan məqalələrin, çəkilən filmlərin və nəşr edilən 
kitabların sayına nəzər salsaq, qətiyyətlə demək olar, o Ağ evin 
ən məşhur sahibidir. 
Hillari və Bill Klintondan danışarkən, Ayris Merdokun ro-
manını təsadüfən xatırlamadım. Roman hələ SSRİ dövründə 
nəşr edilmişdi. Baş qəhrəmanın – yazıçı Bredli Pirsonun məni 
necə heyran etdiyini yaxşı xatırlayıram. Çox yaxşı təhsil almış 
böyük ziyalı biz oxucuların gözləri qarşısında hansı hoqqalar-
dan çıxmırdı. Ən yaxşı dostunun həyat yoldaşı ilə yatır, alt-
mış yaşında elə həmin dostunun 18 yaşlı qızına vurulur (yeri 
gəlmişkən, qızı da özünə aşiq etmək şərti ilə), nümayişkaranə 
tərzdə doğma bacısının dəfninə getmir... Mən, gənc qız idim, 
Merdokun qəhrəmanının bir çox hərəkətlərini şübhə doğur-
mayan əclaflığın, saxtakarlığın, ya da ikiüzlülüyün təzahürü 
kimi görürdüm. Amma roman başqa həyat haqqında səmimi-
liklə,  düzgünlüklə  dolu  idi.  Və  mən  özümü  bu  yad  həyatın 
bir hissəsi kimi hiss edir, romanda baş verən hadisələrə görə 
həyəcanlanır, kədərlənir və acıyırdım.
Etiraf edim ki, Klintonlarla bağlı da oxşar hissləri yaşayı-
ram. Bütün dünya bu cütlüyün həyatını əyləncəli serial kimi 
qəbul edir. Burada xanımın öz həyat yoldaşının ən yaxşı dostu 
ilə çoxillik sevgi münasibətləri də var, prokuror istintaqı da. 

206
Məşuqənin  dövlətin  birinci  şəxsi  tərəfindən  ləkələndirilmiş 
paltarı da... Amma gəlin, ardıcıllığa riayət edək.
Amerikada bu cütlüyü “Billari” adlandırırlar. Bu siam əkiz-
ləri  yalnız  ölkənin  siyasi  olimpinə  qalxmaqla  kifayətlənmə-
dilər,  həm  də  bütün  dünyanın  taleyini  müəyyənləşdirməyə 
başladılar. Kim bilir, bəlkə də son nəticə etibarı ilə Hillari də 
prezident kürsüsündə əyləşəcək. 
1992-ci  ildə  Uilyam  Cefferson  Klintonun  46,  onun  həyat 
yoldaşının isə 45 yaşı var idi. Onlar əl-ələ tutub Ağ evə daxil 
oldular. Amerikalılar ölkənin bu cütlük tərəfindən idarə olu-
nacağını  sezmişdilər.  Hətta  belə  bir  lətifə  vardı:  Bill  Klinton 
prezident olan kimi, öz həyat yoldaşının cangüdənlərinin sa-
yını iki dəfə artırır. Heyrətlənmiş maliyyə nazirinin – “Axı, nə 
üçün”  –  sualına  Klinton  belə  cavab  verir:  “Axı,  Hillariyə  bir 
şey olsa, prezidentliyi mən etməliyəm”.
Doğrudan da, Hillari Klinton həmişə çox və uğurla işləyib. 
O,  ciddi  ənənələrlə  tərbiyə  alıb.  Heç  demə,  atası  hər  axşam 
evin istilik sitemini söndürürmüş. Bu şəxsin qənaətincə soyuq 
insan xarakterini formalaşdırır. Dörd yaşı olanda, qonşu qızı 
ona əl qaldırır. Səs-küyü eşidib özünü yetirən anası nəinki qı-
zını  dəstəkləmir,  əksinə,  onu  tənbeh  edir:  “Bizim  ailəmizdə 
heç  vaxt  qorxaq  olmayıb.  Cavab  verməyi  bacar”.  Yəqin  elə 
buna görə də Hillari döyüşçü xarakterini uşaqlığından nüma-
yiş etdirməli olub. Ölkənin gələcək birinci ledisi onu incidənin 
cavabını lazımınca verməklə, öz küçəsində hamının hörmətini 
qazanmışdı. Bu səriştə sonralar tez-tez onun dadına çatacaq. 
Özünü müdafiə edərkən, ailə şərəfini qoruyarkən, vəfasız əri-
nin tərəfini saxlayarkən.
Mən onu elə bu ampluada gördüm. Davosda. Amerikada 
məşhur  “Monika  Levinskinin  işi”  ətrafında  qalmaqal  yenicə 
səngimişdi. ABŞ prezidentinin prokuror tərəfindən sorğu-su-
al edilməsini, onun  teleekranlardakı çaşqın durumunu hamı 
yaxşı xatırlayırdı. Əri üçün yəqin ki, ən dəhşətli gündə Hil-
lari jurnalistlər qarşısına çıxaraq, inamla dedi: “Bu məsələdə 
həddən artıq çox siyasi intriqalar var. Amma mən öz ərimi bu 
dünyada istənilən adamdan daha yaxşı tanıyıram”. Son ifadə-
ni o, pauzalarla söylədi. Demək olar ki, hecalarla.

207
Bill Klinton, 2009-cu il: artıq prezident deyil, amma əvvəlkitək 
ünsiyyətcildir və insanları məftun edə bilir

208
17  avqust  1998-ci  ildə,  istintaqdan  sonra  bütün  ölkə  öz 
prezidentini həyat yoldaşı və qızı ilə əl-ələ tutub addımlayan 
halda gördü. Hamı başa düşdü, onu öz ailəsi xilas edib. Görü-
nür, məhz bu anda amerikalıların çoxu Klintonu dəstəkləmək 
qərarına  gəldi.  Konqress  də  öz  növbəsində  ona  impiçment 
elan etmədi. 
Sadə amerikalı qadınlar ümumiyyətlə, başqa cür düşünür-
dülər: “Nə olsun ki, and içərək yalan danışıb? Prezidentlik və 
and kişini öz centlmenlik öhdəliyindən  azad etmir. Kişi intim 
həyatı  haqqında  laqqırtı  vurmamalıdır.  Yalnız  zorlama  məh-
kəmə araşdırmasının predmeti ola bilər. Yerdə qalanlar ailənin 
daxili işləridir”. O zaman çoxları məhz belə düşünürdü. 
Və bütün yaşananlardan beş ay sonra Hillari Klinton Av-
ropaya,  İsveçrəyə,  hər  il  keçirilən  Davos  forumuna  gedir. 
Nəhəng zalda yer yox idi. İnsanlar zalın perimetri boyu da-
yanmış,  girişlərdə  sıxlaşmışdılar.  Mən  çox  çətinliklə    konq-
res-hollda yer tutmuşdum. Həmin il Davos forumunun mət-
buat xidmətində çalışan qızımızın köməyilə. 
Hillari Klinton öz çıxışında uşaqların tərbiyəsi, xəstə uşaq-
larını  müalicə  etdirə  bilməyən  ailələrin  problemləri,  ailə 
dəyərləri  və  onların  bütün    insanlar  üçün  əhəmiyyətindən 
danışırdı.  O,  çox  sakit  idi  və  həddindən  artıq  arıqlamışdı. 
Çöhrəsində depressiyadan əlamət də yox idi. Açıq-aşkar hiss 
olunurdu ki, ailə problemlərindən danışarkən, o, öz ailəsin-
dəki problemlərlə bağlı sualı da cavablandırmağa hazır idi. 
Bu sual əlbəttə, verildi və dərhal cavablandırıldı: “Biz 25 ildir 
ki, bir yerdəyik. Əgər kimsə mənə bu müddətin ailə problem-
ləri üçün az olduğunu söyləsə, mən o adamla tanış olmağa 
hazıram. Bu, yalnız bizim problemimizdir. Və biz bu proble-
mi adlatmışıq”. Zal ayaq üstə alqışlayırdı.
“Mən həmişə güclü qadınları sevmişəm. Əgər insanlar hə-
yat yoldaşımın yaxşı prezident ola biləcəyi qənaətinə gəlsələr,  
bu  mənim  xeyrimədir”  –  Klinton  hələ  prezident  olarkən, 
müsahibələrindən birində demişdi. Xatırlayırsınızsa, Hillari 
2008-ci  ildə  demokratik  “praymeriz”də  Obamaya  uduzma-
saydı, prezident ola bilərdi.
Bu qalmaqaldan və nə vaxtsa Klintonla əlaqədə olmuş qa-

209
dınların coşqun açıqlamalarından xeyli əvvəl, ərim Oval ka-
binetdə olması ilə bağlı şəxsi təəssüratlarını mənimlə bölüş-
müşdü. 
Bu elə bir dövr idi ki, Amerika bizi, biz isə Amerikanı kəşf 
edirdik. “Dəmir pərdə” artıq yox idi. Və bu yoxluğun yarat-
dığı  emosiyalar  real  siyasəti  arxa  plana  keçirə  bilmişdi.  Elə 
görünürdü ki, biz sadəcə olaraq anlaşılmazlıq üzündən geo-
siyasi barrikadaların müxtəlif tərəflərinə düşmüş iki xalqıq. 
Aleksey  o  zaman  “Moskovskiye  novosti”  qəzetinin  baş  re-
daktorunun müavini idi. Həmin illər ərzində beş, ya altı dəfə 
ABŞ-da olmuşdu. Həm də yalnız Nyu-York və Vaşinqtonda 
yox. O, Şimali Karolina və Arkanzasda mühazirələr oxumuş, 
Kolorado  və  Texasda  böyük  konfranslarda  çıxış  etmişdi. 
Səfərlərin bəzilərinə biz birlikdə gedirdik. İndi sizə danışaca-
ğım əhvalat onun mənsiz getdiyi səfər zamanı baş verib. 
Səhv etmirəmsə, 1994-cü ilin mayı idi. Bizim köhnə tanışı-
mız, uzun müddət “Yu Es Nyus ənd Uorld Riport” jurnalının 
Moskva bürosuna rəhbərlik etmiş,  ABŞ-a qayıtdıqdan sonra 
jurnalın rəhbərliyinə daxil olan Ceff Trimbl Alekseylə Vaşinq-
tonda görüşür. Və deyir ki, onu Ağ evə dəvət edə bilər. Özü 
də Bill Klintonun Oval kabinetdən xalqa həftəlik radiomüra-
ciəti zamanı. Bunu təşkil etməyi isə Alekseyin tanışı olan, ta-
nınmış Amerika jurnalisti Devid Qerqen öz üzərinə götürüb. 
Cənab Qerqen o zaman Bill Klintonun müşaviri idi.  Klinton 
dövründə belə bir praktika vardı – prezident radio ilə birbaşa 
öz otağından çıxış edirdi, onun administrasiyasında çalışan-
ların tanışlarından və qohumlarından ibarət kiçik auditoriya 
da elə bura toplaşırdı.  Necə deyərlər, “hamısı özününkülər” 
idi. Radiomüraciətdən sonra isə qısa müddət ərzində prezi-
dentlə danışmaq olardı. 
O  zamanlar  terror  aktları  hələ  gündəmi  zəbt  etməmişdi. 
Ağ  evin  qarşısında  banına  partlayıcı  maddə  doldurulmuş 
yük  maşınlarının  içəri  girməsini  əngəlləyə  biləcək  iri  beton 
bloklar hələ qoyulmamışdı. Elə “sekyuriti” də indiki kimi bü-
tün xırdalıqlara fikir vermirdi. İçəri girənlərin çəkmələrini və 
kəmərlərini də heç kim çıxarmırdı. Hətta bir neçə ay sonra elə 
həmin David Qerqenin vasitəsilə Daşa ilə mən Ağ evdə olan-

210
da bizi elə də ciddi yoxlamadılar. Sancaqlı plastik “Visitor” 
buraxılışı  verdilər  və  biz Amerikanın  ürəyinə  ekskursiyaya 
çıxdıq. 
Amma gəlin, Alekseyin Klintonla görüşünə qayıdaq. O za-
man Klinton Haitiyə qoşun göndərilməsi, Yuqoslaviya böhra-
nı kimi məsələlərlə məşğul idi. Haitidəki vəziyyət təxirəsalın-
maz müdaxilə tələb edirdi. Orada yenə hakimiyyət boşluğu 
yaranmışdı.  Silahlı  dəstələr  əhalini  qorxu  içində  saxlayırdı. 
Ölkə  hamının  hamıya  qarşı  aparacağı  amansız  müharibəsi-
nin astanasında idi. Florida sahillərinə isə haitili qaçqınlarla 
dolu bərələr yan alırdı.  Amerikalılar bu əldəqayırma bərələr-
də gələn qaçqınları öz ərazilərində görmək istəmirdilər. Haiti 
barədə düşünən Klinton əslində iki problemi həll etməli idi: 
bu ölkədə minimal qayda-qanunun bərpasını və Amerikanı 
arzuedilməz immiqrantların yeni dalğasından xilas etməyi.
- Elə anlar olurdu ki, gərginlik ABŞ prezidentinin üzündən, 
gözlərindən aydın sezilirdi, - ərim mənə danışırdı. Alekseyi hey-
rətə salan isə çıxış bitdikdən dərhal sonra Klintonun tam dəyiş-
məsi olmuşdu. O, dərhal həmin əfsanəvi, səmimi və diqqətcil, 
çoxları tərəfindən Amerika tarixinin ən güclü prezidentlərindən 
biri hesab edilən Klintona çevrilmişdi. Aleksey bunu Klintonun 
onunla  görüşməsindən,  baxışlarından  hiss  etmişdi.  Prezident 
rusiyalı politoloqun, jurnalistin əlini sıxırdı və bu zaman o, Ha-
iti  haqqında  deyil,  qarşısındakı  insana  yaxşı  təsir  bağışlamaq 
barədə düşünürdü. Özü də Klinton buna nail ola bilmişdi. Alek-
seyin skeptisizminə rəğmən, Amerika prezidenti onun xoşuna 
gəlmişdi.
Qısa söhbətdən sonra Aleksey ona “Moskovskiye novosti”-
nin dəri papkasını bağışlayır. Klinton təəccüblənir və təşəkkür 
edir. İki aydan sonra ərimin adına Amerikadan gerbli, marka-
lı və çoxlu möhürləri olan  zərf gələndə biz çox heyrətləndik. 
Zərfin içində qızılı gerbli kağızda Klinton tərəfindən imzalan-
mış məktub vardı. O, “hədiyyəyə görə” təşəkkür edir və yazır-
dı ki, həmin görüşü səmimiyyətlə xatırlayır.  Biz indi deyildiyi 
kimi, “şokda idik”. İki il sonra Aleksey oxşar məktubu ABŞ-ın 
eks-prezidenti Cerald Forddan da aldı. O, “Moskovskiye novos-
ti”dəki bir səhifəlik müsahibəyə görə minnətdarlığını bildirirdi. 

211
Paolo Koelyonun ovsunlayıcı baxışları var – hisslərin əlkimyası 
ilə məşğuldur

212
Çox illər sonra mən özüm Klintonla görüşəndə, Alekseyin 
sözlərini daha yaxşı anladım. Bu, ikiüzlülük və ya aktyorluq 
deyildi, Klinton həmin anda doğrudan da tam səmimi görü-
nürdü. Sanki Klintonun mənim görüşdüyüm digər görkəmli 
şəxsiyyətlərdən daha çox malik olduğu hansısa insani ünsiy-
yət instinkti işə düşmüşdü.  
Deyilənə görə, o, öz cangüdənlərinin hamısını adı ilə tanı-
yır.
- Ey Stiv, sən ananı xəstəxanaya apardın? – bu da prezi-
dentin cangüdənlərindən birinə verdiyi sual. – Sənə kömək 
lazımdır?
- Con, balacan dünyaya gəlib, səni təbrik edirəm. Adını nə 
qoydunuz? – bu da başqa cangüdənə verilən sualdır.
Onu    mühafizəçilər  də,  aşbazlar  da,  ofisiantlar  da  sevir-
dilər. Bu həqiqətən sevgi seli idi. 
Əlbəttə, bu şəxsin nikahdankənar əlaqələri ola bilərdi. Pre-
zidentliyi dövründə isə...
Monika Levinski müsahibələrində onu kişi kimi dərk et-
mədiyini bildirirdi. Heç demə Klinton onun üçün “ən yüksək 
rəmz” imiş. Yalnız sonralar bu şəxsə vurulub və hədiyyələr 
verməyə başlayıb: siqarlar, onun sevdiyi qurbağa suvenirləri, 
gün eynəkləri, köynəklər. Klinton isə hədiyyə verməyi xoşla-
mırmış. 
Bəlkə də elə buna görə Levinski sonralar “Monika ağ və 
qarada” sənədli filmində iştirakı müqabilində yeddi milyon 
dollar almışdı. Hər müsahibəyə görə isə nə az, nə çox düz iki 
milyon. Özünün “məşhur” paltarını isə ilkin qiyməti iki mil-
yon dollar olmaqla hərraca çıxarmışdı. “Axı, bu gün dünyada 
ikinci belə paltar yoxdur”, - bu da “ulduz”un izahı.
Bütün  bu  hadisələrə  bir  il  qalmış  ABŞ  prezidenti  Davos 
forumunda  gözlənilməz  çıxış  etdi.  Mən  zalda  idim  və  səh-
nədə  olan  Klintonu  böyük  diqqətlə  izləyirdim.  Hündürboy 
Klinton onun üçün alçaq hesab edilə biləcək stulda oturmuş-


Yüklə 2,76 Kb.

Dostları ilə paylaş:
1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   16




Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azkurs.org 2020
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə