Tnd epilepsi rehberi



Yüklə 389,06 Kb.
Pdf görüntüsü
səhifə1/5
tarix15.03.2017
ölçüsü389,06 Kb.
  1   2   3   4   5

TND

EPİLEPSİ REHBERİ

TÜRK NÖROLOJİ DERNEĞİ

EPİLEPSİ ÇALIŞMA GRUBU

Hazırlayanlar

Editör: Canan Aykut Bingöl

Berrin Aktekin

Kadriye Ağan

Fehim Arman

Kezban Aslan

Ebru Aykutlu

Barış Baklan

Betül Baykan

Nerses Bebek

Erhan Bilir

İbrahim Bora

Hacer Bozdemir

Candan Gürses

Nalan Kayrak

Çiğdem Özkara

Serap Saygı

Sibel Velioğlu

2007

1

TND

Bu epilepsi rehberi pratisyen hekimler, aile hekimleri ve nöroloji uzmanlarına yönelik hazırlanmıştır. 

Rehberde epilepsi nöbetlerine yaklaşım ve epilepsili hastaya yaklaşım ele alınacaktır. Ana başlıklar:

Epilepsiye yaklaşım



Karar verme prensipleri

Epilepsi ile birlikte yaşamak



Genel Bilgiler

İlk Nöbet



Tanı


İnceleme yöntemleri

Sınıflama



Epilepsili Hastaya Yaklaşım

Sık tekrarlayan ya da uzamış nöbetler



Status epileptikus tedavisi

Gençlerde epilepsi



Yaşlılarda epilepsi

Olarak sıralanmıştır.

GENEL BİLGİLER:

Epilepsiye Yaklaşım:

Epilepsi hemen her yaşta görülebilen ve uzun süreli tedavi ve izleme gerektiren bir hastalık 

olup yaşam kalitesini önemli ölçüde etkiler. Epilepsi konusunda sağlık hizmeti veren tüm doktorların, 

epilepsili bireyler ve onların aileleri ile hastalıkla ilgili tüm kararlara ortak katılımlarını sağlayabilecek 

şekilde ve onların tüm sosyo-kültürel ve özel ihtiyaçlarını gözeten bir iletişim kurma bilgi ve becerisine 

sahip olmalı ve bunları gözetmelidir. 

Epilepsi ile Birlikte Yaşamak:

Epilepsili bireyler ve onların aileleri ve/veya bakımlarını üstlenen kişiler bu durumla baş 



edebilecek şekilde cesaretlendirilmelidirler.

Erişkin bireylere epilepsinin tüm yönleriyle ilgili olarak uygun bilgi ve eğitim verilmelidir. 



Doktorlar, kendi durumu hakkında daha fazla bilgiye ulaşmak isteyen bireyleri hastalara 

yönelik hazırlanmış güncel internet sitelerine yönlendirmelidirler (Türk Epilepsi ile Savaş 

Derneğinin web sitesi vb).

Epilepsili hasta ve yakınlarına verilmesi gereken bilgiler:

Genel olarak epilepsi



Tanı ve tedavi seçenekleri

İlaçlar ve yan etkileri



Nöbet tipi (tipleri), nöbet tetikleyicileri ve nöbet kontrolu

Tedavi ve kendi kendine bakım



Risklerle başa çıkma

İlk yardım, evde, okulda veya işyerinde güvenlik ve yaralanmaktan korunma



Psikolojik konular

Sosyal güvenlik ve sosyal hizmetlerden yararlanım



Sigortayla ilgili konular

Okulda eğitim ve sağlık bakımı



Erişkinler için iş bulma ve bağımsız yaşama

Koşullar uygunsa hastanın epilepsisi olduğunu işyerine bildirmesi (eğer daha fazla bilgi ya da 



açıklamaya gereksinim varsa gönüllü örganizasyonlarla bağlantıya geçilmelidir)

Yol güvenliği ve araç kullanma



Prognoz


Epilepside ani ölüm 

Status epileptikus



Yaşam biçimi, boş zaman ve sosyal konular (alkol, destekleyici ilaçlar, cinsel aktivite ve uyku 

yoksunluğu)

Aile planlaması ve gebelik



2

TND

Destekleyici gruplar ve hayırsever kuruluşlar gibi gönüllü organizasyonlar ve bunlarla nasıl 



bağlantıya geçilebileceği

Bu bilgilerin verileceği zamanlama tanının kesinliğine ve tanıyı kesinleştirmeye yarayacak 

incelemelere olan gereksinime bağlıdır. Bu bilgiler bireyin taleplerine uygun bir yapıda, dilde ve yolda 

anlatılmalıdır. Bireyin gelişimsel yaşı, cinsiyeti, kültürel düzeyi ve yaşamın hangi aşamasında 

bulunduğu göz önünde tutulmalıdır.  

Hasta ile yapılan görüşmede bilgi vermek için uygun bir zaman ayırılmalı, daha sonraki 

görüşmelerde de bu bilgiler tekrarlanmalıdır. Görüşmeler sırasında tartışılacak konuların hem bireyler 

hem de sağlık profesyoneli tarafından hatırlanabilmesi için kontrol listeleri kullanılmalıdır. Epilepsili 

bireylerin bakımını ya da tedavisini sağlayan herkes verilmesi zorunlu olan tüm bilgiyi 

sağlayabilmelidir. Epilepsisi olan birey ve ailesi bilgiye gereksinimleri olduğunda kime ulaşacaklarını 

bilmelidirler. Bu kişi sağlık ekibinin bir üyesi olmalıdır ve epilepsili birey ve ailesi bilgi ihtiyacını 

karşılamaktan sorumlu olmalıdır. 

Nöbet geçirme olasılığı tartışılmalı ve nöbet geçirme riski yüksek olan kişilerde (ağır beyin hasarı 

geçirmiş olanlardaki gibi),  öğrenme güçlüğü olanlarda ya da ailesinde yaygın epilepsi öyküsü 

olanlarda nöbet oluşmadan önce epilepsiyle ilgili bilgi verilmelidir. Epilepsili kişilere kendileriyle ilgili 

önemli kararlar almalarından önce uygun bilgiler verilmelidir (örneğin, gebelik ya da bir işe girme). 

Bir neden bulunamayan ve nedeni açıklanamayan ani ölüm (sudden unexplained death) 

(SUDEP) insidansı normal populasyonda yılda 1000 kişide 0.35’tir. Epilepsisi olan kişilerde daha sık 

görülebilmektedir; kontrol edilemeyen nöbetler ve ilaca dirençli epilepsilerde daha çok görülmektedir. 

Uygun medikal tedaviye yanıt vermeyen hastalar zaman kaybedilmeden cerrahi tedavi için 

yönlendirilmelidirler. Aileler ve/veya bakıcıların başına SUDEP geldiyse sağlık profesyonelleri ailelerle 

temas kurmalı, başsağlığı dilemeli, ölüm olayını tartışmak için onları davet etmelidir. 



İLK NÖBETE YAKLAŞIM:

İlk kez nöbet kuşkusu olan bir hastanın ilk değerlendirmesi acil ya da poliklinik servisde bir 

hekim tarafından yapılmalıdır ve hastanın bir nöroloji uzmanına yönlendirilmesi sağlanmalıdır. 

Hastaların acil ve nöroloji polikliniğinde gereken şekilde değerlendirilmesi için kesin veya 

kuşkulu epileptik nöbete yaklaşım protokolleri hazır bulunmalıdır (ALGORİTMA 1, 2, 3). Hastanın 

hem kendisinden, hem de olaya tanıklık eden aile bireyleri, bakıcı ya da arkadaşlarından ayrıntılı bilgi 

alınmalıdır. Epileptik bir atak olduğu konusundaki klinik karar atağın tarifine ve semptomlarına bağlı 

olarak verilmelidir. Tanı tek bir özelliğin varlığı veya yokluğu temel alınarak konulmamalıdır. 

İlk kez nöbet geçiren her hastanın (ya da ilk kez afebril nöbet geçiren her çocuğun) en kısa 

zamanda (bu süre ilk 1-2 hafta, tercihan olay günü) bir nöroloji uzmanı tarafından görülmesi 

sağlanmalıdır. Bu yaklaşımın amacı erken ve doğru tanı konmasının yanı sıra hastaya uygun şekilde 

tedavinin gerekliliğinin belirlenmesi ve doğru tedavinin seçilmesidir. Yakın zamanda gerçekleşmiş bir 

nöbet için ilk değerlendirmede uzmanın gereken incelemeleri elde etmesi gereklidir.

Bir atak öyküsü ile gelen hasta için ayrıntılı bir fizik muayene yapılmalıdır. Bu muayene 

hastanın kardiyak, nörolojik ve mental muayenesini de içermelidir. Ayrıca gereğinde gelişimsel 

değerlendirme de yapılmalıdır (ALGORİTMA 2).

Bir nöbetin nasıl tanınacağı konusunda temel bilgiler, ilk yardım ve sonraki atakları 

bildirmenin önemi ilk nöbet olasılığı olan kişi ve ailesi/bakıcısı gibi ilgili kişilere uygun şekilde 

anlatılmalıdır. 

Eğer kesin epilepsi tanısı konulamıyorsa, ileri incelemeler için bir epilepsi kliniğine (EK-1) 

sevk planlanmalıdır. Hastanın takibi mutlaka organize edilmelidir. Eğer nonepileptik bir atak kuşkusu 

varsa, uygun psikolojik veya psikiyatrik servise sevk sağlanmalıdır (ALGORİTMA 3).



TANI: 

Epilepsi tanısı, bir nöroloji uzmanı tarafından konulmalıdır. Birey ve atağın görgü tanığından 

bir epileptik nöbetin olup olmadığını belirlemeyi mümkün kılacak ayrıntılı bir öykü alınmalıdır. Kişinin 

bir epileptik nöbet geçirip geçirmediğine dair  bilgi, atağın tarifi ve farklı semptomların birlikteliği 

temeline dayanmalıdır. Kesin bir epilepsi tanısının mümkün olamayabileceğini anlamak önemlidir. 

Eğer tanı net olarak konulamamışsa, yanlış tanı koymaktansa araştırmalara devam etmek veya bir 

epilepsi kliniğine göndermek en iyisidir. Bu tip vakalarda takip her zaman çok önemlidir. Tanıya 

varmada, hastaların video kayıtlarını ve yazılı açıklamalarını istemek yararlı olabilir. 



3

TND

İNCELEMELER:

Bireylere ve yakınlarına, testlerin nedenleri, sonuçları ve anlamları, özel inceleme 

gereksinimleri ve onlara ulaşma konularında bilgi sağlanmalıdır. 

EEG


Epilepsi tanısı için klinik bilgiler yanında en önemli yardımcı tanı yöntemi EEG’dir ve nöbet 

düşünülen her hastada EEG çekilmelidir. İlk tanı konulurken ilk 1 hafta içinde, diğer durumlarda EEG 

istenildikten EN GEÇ 4 hafta içinde yapmalıdırlar. EEG epilepsi tanısını koymada tek başına 

kullanılamaz. EEG, epilepsi olduğundan şüphelenilen bireylerde nöbet tipini ve epilepsi sendromunun 

prognozunu belirlemede yardımcı olarak kullanılabilir. Bu bireylerde prognozun doğru tahminini 

sağlayabilir. İlk kez tetikleyici bir neden olmaksızın ortaya çıkan nöbeti olan bireylerin EEG’lerinde 

epileptiform bir aktivite görülmesi, yüksek oranda nöbet tekrarlama olasılığını göstermede 

kullanılabilir. Tanısal güçlükleri olan bireylerde özel  araştırmalar  gereklidir. Epilepsi veya sendrom 

tanısının belirsiz olduğu durumlarda tekrar EEG çekimleri yararlı olabilir. (4’DEN FAZLASININ 

KATKISI YOKTUR) Fakat eğer tanı konulmuşsa EEG tekrarlarının katkısı olmaz. Uyku veya uyku 

deprivasyonlu EEG’ler, tekrar EEG’lere tercih edilmelidir. Eğer standard EEG tanı veya 

sınıflandırmaya katkıda bulunmamışsa uyku EEG’si çekilmelidir. Bu en iyi uyku deprivasyonuyla 

yapılan uyku EEG’sidir. Uyku deprivasyonu tüm gece uykusuzluk ya da tercihan parsiyel uyku 

deprivasyonu olarak yapılabilir. Nöbetlerin artması düşünülerek karar verilmeli ve hasta ve yakınları 

bilgilendirilmelidir. Klinik değerlendirme ve standard EEG sonrası tanısal güçlükler olan hastalarda 

uzun dönem video-EEG’nin önemli bir rolü vardır. Nonepileptik psikojen atak bozukluklarını 

değerlendirmede ”telkinle provakasyon” yönteminin rolü sınırlı olup, bazı bireylerde yanlış pozitifliğe 

neden olabilir. Fotik stimülasyon ve hiperventilasyon standard EEG değerlendirmesinin  parçası 

olarak kalmalıdır. Birey ve yakını, bu tür aktivasyon prosedürlerinin bir nöbeti tetikleyebileceği 

hakkında bilgilendirilmeli ve her nöbetin birey açısından bir risk taşıdığından eğer isterlerse reddetme 

haklarının olduğundan haberdar edilmelidirler. 

EEG


 

  STANDARTLARI 

 

 

Uluslararası 10-20 sistemine göre en az 21 elektrot kafa üzerine simetrik yerleştirerek EEG 



çekilmelidir. EEG çekim süresi en az 30 dakika olmalıdır. Analog EEG aletlerinde en az 16 kanallı 

çekim yapılmalıdır, çekimlerde longitudinal, transvers ve referans montajlar bulunmalıdır, kağıt hızı 

15-30 mm/s olmalıdır. Her bir montaj ile en 2 dakika çekim yapılmalıdır. Çocuklarda elektrot sayısı 

azaltılabilir ve en az 9 elektrot ile çekim yapılmalıdır (Fp1, Fp2, C3, Cz, C4, T3, T4, O1, O2). 

Aktivasyon yöntemlerinden göz açma kapama, hiperventilasyon ve fotik stimulasyon yapılmalıdır 

(RESİM 1). 

Hiperventilasyon en az 3 dakika yapılmalı ve çekim hiperventilasyon sonrası en az 2 dakika 

devam etmelidir. Fotik stimülasyon hiperventilasyon sırasında ya da hiperventilasyon sonrası ilk 3 

dakika içinde yapılmamalıdır. 

Resim 1: Rutin EEG incelemesinde aktivasyon yöntemleri ve süreleri.



4

TND

Fotik stimülasyonda kullanılacak frekanslar için önerilen Avrupa standartları şu şekildedir: 

1,2,4,6,8,10,12,14,16,18,20 şeklinde artarak ,

60,50,40,30,25 şeklinde azalarak. Bu frekanslar için 



en büyük sorun bazı fotik stimülatörlerin 40 Hz’in üzerine çıkamaması olarak belirtilebilir. Standart 

uygulamalar içinde 1, 2, 5, 10,15, 20, 25, 30, 35 Hz olarak da program yapılabilir. Belli bir frekansta 

çıkan anomalinin frekans aralığını belirlemek için alt ve üst sınır frekansında fotik stimülasyon 

uygulanır. Her uyarı 10 saniye boyunca uygulanmalı ve en az 7 saniye ara verildikten sonra diğer 

uyarı tekrarlanmalıdır (RESİM 2). On saniye sürenin ilk 5 saniyesi gözler açık uyarı verilmeli, 

izleyerek hastanın gözleri kapattırılmalı ve 5 saniye boyunca göz kapalı şekilde ışık uyarı devam 

etmelidir. Çünkü bazı hastalar sadece göz açıkken, bazıları sadece göz kapalı iken ya da tam göz 

kapatma anında duyarlılık gösterebilirler. Sadece gözler kapalı uygulama ile bazı hastaların 

duyarlılığı atlanmış olur.

Resim 2: Rutin EEG incelemesinde fotik stimülasyon uygulaması, süreler, frekans ve göz açma-

kapama ilişkisinin şematik görünümü.

5

İstirahatte, en az  6-7 kez, 10 sn 

süreli göz açma-kapama 

uygulanmalı

3-5 dk süreli. 

çekimi 


sonlandırmadan 

en az 3 dk 

devam 

5 sn göz açık başla-5 



sn sonra kapalı. 5 sn 

sonra FS’u sonlandır. 

Bir sonraki frekansa 

geçmeden en az 5 sn 

bekle. Yeniden GA 

başla.


HV 

sonu


HV

EEG çekimine 

başlayış

EEG 


sonu

FS 


25. 

0. 


20. dk.

15. 


30. dk.

TND

Uyku EEG’si spontan uyku sırasında çekilmeye çalışılmalıdır. Bazı ilaçlar ile uyku EEG’si 

sağlanmaya çalışılabilir.Uykuda en az 40 dakikalık çekim yapılmalıdır; uyanıklık, uykuya geçiş ve 

uyku evresi 2 ve 3 içermelidir. Uyku deprivasyonu, nöbetleri tetikleyeceğinden dikkatli yapılmalıdır. 12 

yaş altında çocuklarda tümüyle uykusuz bırakılmamalıdır ve olabildiğince az uyutulmalıdır. 

Nörogörüntüleme

Nörogörüntüleme, bazı epilepsilerin nedeni olabilecek yapısal anormallikleri ortaya 

koyabilmek için kullanılabilir. Manyetik rezonans görüntüleme (MRG), epilepsili bireylerde tercih 

edilen görüntüleme incelemesidir. 

MRG özellikle şunlarda önemlidir:

Öykü, muayene veya EEG herhangi bir şekilde fokal başlangıcı gösteren hastalarda 



Birinci basamak tedaviye rağmen nöbetleri devam eden hastalarda.

MRG olmadığında, kontrendike olduğunda veya genel anestezi veya sedasyon gerektiren 

çocuklarda, altta yatan patolojiyi belirlemede Bilgisayarlı Beyin Tomografisi (BBT) kullanılabilir. Akut 

durumlarda BBT, nöbetin akut nörolojik bir lezyon veya hastalığa bağlı olup olmadığını saptamada 

kullanılabilir. MRG çekiminin gerekli olduğu bireylerde, bu test istenildikten sonraki 4 hafta içinde 

yaptırılmalıdır. 

MR

   G STANDARTLARI



 

 

Rutin MRG T1, T2 ve FLAIR çekim yöntemlerini içermelidir. Kesitler koronal ve transvers 3-5 



mm’lik kesitlerle olmalıdır. Temporal loba yönelik koronal kesitler 1-1.5 mm’lik kestlerde alınmalıdır. 

Temporal loba yönelik MR volumetik inceleme, T2 relaksasyon zamanı, supresyon yöntemleri 

(double inversion recovery); ekstratemporal yapılarda  3D ile ileri incelemeler gerekebilir. 

Diğer Testler 

Erişkinlerde potansiyel sebepleri ve/veya ciddi bir ko-morbid hastalığı belirlemede uygun kan 

testleri (örneğin plazma elektrolitleri, glukoz, kalsiyum) dikkate alınmalıdır. Çocuklarda kan ve idrar 

biyokimyasını içeren diğer incelemeler uzmanın görüşüne göre epilepsi dışı bir tanıyı dışlamak ve 

epilepsiye yol açabilecek bir nedeni belirlemek amacıyla çalışılmalıdır. Fakat kan testleri istenirken 

çocuk ve yakınının stres düzeyi dikkate alınmalıdır. Tanısal güçlüğü bulunan vakalarda, kardiyoloji 

konsültasyonu istenmelidir. 



6

5 Hz FS’a  

başlama

GA

GK



10. sn

0. sn


5. sn

15. sn


Burada yalnızca 5 Hz frekans uyaranı örnek olarak verimiştir. Diğer frekanslarda aynı uygulama yapılmaktadır.

FS: Fotik stimülasyon

GA: Göz açma

GK: Göz kapama

5 Hz FS 

sonlandırma

Diğer 

frekanslarda  



FS’a devam

TND

SINIFLAMA

Bireylerde epileptik nöbetler ve epilepsi sendromları çok eksenli tanısal şema kullanılarak 

sınıflandırılmalıdır. Dikkate alınması gereken eksenler: nöbet tanımlanması (iktal fenomenoloji); nöbet 

tipi; sendrom ve etiyoloji.olmalıdır. Nöbet tipi (tipleri) ve epilepsi sendromu, etiyoloji ve komorbidite 

belirlenmelidir; çünkü epilepsi sendromunu doğru sınıflandırmadaki başarısızlık uygun olmayan 

tedaviye ve nöbetlerin devam etmesine neden olabilir. Epilepsili bireylere nöbet tipi (tipleri) ve 

sendromu ve olası prognozuna dair bilgi verilmelidir. 

Nöbet sınıflaması nöbetin oluş biçimine göre fokal ve jeneralize olarak ayrılabilir. 

(ALGORİTMA 4) Fokal ve jeneralize nöbet özellikleri ve tanımlar Tablo 1, 2, 3 ve 4’de belirtilmiştir. 

Bu özellikler ve EEG özellikleri ile nöbetler sınıflanabilir (Tablo 5) . Daha sonra etyolojide yer alan 

durumlar (lezyon varlığı, aile öyküsü, başlangıç yaşı,nöbet tipleri) ile epilepsi sendrom sınıflaması 

yapılır (Tablo 6). Bu sınıflama halen ILAE 1989 Epilepsi Sendrom sınıflaması olarak kabul edilmiştir 

ve yeni sınıflamalar için çalışmalar devam etmektedir (Tablo 7). 

TEDAVİ


Epilepsili insanlar, epilepside uzmanlaşmış hizmetlere ulaşabilmelidirler. Epilepsili tüm 

bireylerin, hasta ile birincil ve ikincil sağlık hizmetlerinin uyumunu içeren kapsamlı bir takip planı 

olmalıdır. Bu, medikal konuları olduğu kadar yaşam biçimini de içermelidir.  Epilepside uzmanlaşmış 

hemşireler, epilepsili bireylerin hizmet ağının ayrılmaz bir parçası olmalıdır. Epilepsi hemşirelerinin 

anahtar rolü, bireylere, ailelere bilgi, eğitim ve destek sağlamak olmalıdır. 

EPİLEPSİLİ HASTAYA YAKLAŞIM:

Epilepsili hasta Nöroloji Bölümü tarafından izlenmeli ve gerektiğinde  temas kurabileceği bir 

Nöroloji uzmanı olmalıdır. Epilepsili tüm hastaların, hayat tarzları ve tıbbi durumları ile uygun; 

hastanın ve ailenin de uzlaştığı bir tedavi planı olmalıdır.Epilepsi konusunda uzmanlaşmış 

hemşirelerin yetiştirilmesi ve hasta-aile bakım ve eğitiminde doktorları destekleyecek şekilde rol 

almaları sağlanmalıdır. Sağlık çalışanlarının, toplumu ve epilepsili hastalarla birlikte yaşayanları 

epilepsi konusunda bilgilendirerek, bu konudaki önyargı ve yanlış inançlarla mücadele etme 

sorumlulukları da vardır. 

İLAÇLARLA (FARMAKOLOJIK) TEDAVİ

Antiepileptik ilaçlarla ilgili, endikasyonları ve yan etkileri gibi bilgiler hastaya 

verilmelidir.Tedavi planı stratejisinde kişiye özgü yaklaşım benimsenmeli ve hastanın nöbet tipi, 

epilepsi sendromu, başka aldığı ilaçlar ve hastalıkları-varsa-, hayat tarzı ve tercihleri gözönünde 

bulundurularak ilaç tedavi planı yapılmalıdır (ALGORİTMA 5). İlk seçenek antiepileptik ilaç optimal 

dozlarda kullanılırken nöbetler devam ediyorsa epilepsi tanısı ciddi olarak yeniden gözden 

geçirilmelidir. 

Mümkünse monoterapi tercih edilmeli ve eğer ilk ilaç etkili olmazsa ikinci monoterapi 

uygulanabilir. Eğer başlanan antiepileptik ilaç yan etki yapar ya da nöbetler devam ederse ikinci ilaç 

başlanmalı (ilk seçeneklerden bir başka ilaç veya ikinci seçeneklerden biri); maksimum tolere 

edilebilen doza yavaşca çıkıldıktan sonra ilk ilaç yavaşca kesilebilir. 

Eğer ikinci ilaç da yardımcı olmazsa, yan etki ve etkiler gözetilerek , bir başka ilaç 

başlanmadan, ya ilk başlanan ya da ikinci başlanan ilaç kesilebilir. Kombine ilaç tedavisi, yalnızca, 

monoterapi denemesinde nöbetsizlik durumu sağlanamazsa tavsiye edilmektedir (ALGORİTMA 6). 

Kombine tedavi de tatmin edici sonuç vermezse , ilaç rejimi, mono veya kombine tedavi şeklinde, 

etkinlik ve yan etkiler hasta tarafından kabul edilebilir halde olacak şekilde yeniden değiştirilir.

ANTİEPİLEPTİK İLAÇ SEÇİMİ:

Uluslararası Epilepsi Topluluğunun yeni yayınlanan bir rehberine göre yeni başlamış 

epilepside tedavi için kanıta dayalı veriler çok sınırlı durumdadır. Başlanacak ilk monoterapi için 

etkinlik konusunda yeterli bilgi bulunan ilaçlar şunlar olarak özetlenmiştir: parsiyel başlangıçlı 

nöbetlerde erişkinler için üst düzey kanıt karbamazepin ve fenitoin, orta düzey kanıt valproik asid için; 

parsiyel başlangıçlı nöbetlerde çocuklar için üst düzey kanıt sadece okskarbazepin ve yine parsiyel 

başlangıçlı nöbetlerde yaşlılar için üst düzey kanıt gabapentin ve lamotrigin ile bulunmaktadır. 

Özellikle yan etkiler açısından ve jeneralize epilepsilerde ciddi boyutta bilgi eksikliği vardır. Yapılmış 

çalışmaların da çoğu ciddi metodolojik sorunlar içermektedir. Sonuçta hastanın özelliklerine göre 

ilacın etkisi kadar diğer boyutlar da değerlendirilerek seçim yapılmalıdır.

7


TND

Yeni antiepileptik ilaçlar (AEİ) (lamotrijin, topiramat, levatirasetam,gabapentin gibi) daha eski 

AEİ lara (karbamazepin, fenitoin, Valproat sodyum gibi) cevap olmadığı veya bu ilaçların aşağıdaki 

nedenlerle kullanılamadığı durumlarda tavsiye edilir: (Tablo 8, 9) 

Uygun ilacın kullanımı kontrendikasyon varsa



Diğer ilaçlarla etkileşim söz konusu olduğunda (özellikle oral kontraseptifler)

Tolerasyonlarının düşük olduğu bilinenler



Doğurganlık potansiyeli olanlar veya doğurganlık yıllarında tedavi gereksinimi olasılığı 

olanlar 

Vigabatrin, infantil spazmların tedavisinde ilk basamak tedavi olarak önerilmektedir. 



AEİ’lara başlanması (ALGORİTMA 5):

AEİ lar, epilepsi tanısından emin olunduğunda başlanmalıdır. AEİ tedavisine başlama kararı, 

eğer uygunsa birey, ebeveynler ve/veya yakınları ve uzman doktor arasında tedavinin risk ve 

yararları tam olarak tartışılarak alınmalıdır. AEİ’lar, erişkinlerde ve çocuklarda nöroloji uzmanı doktor 

tarafından başlanmalıdır. 

AEİ başlanma kararı, hasta kişi, ailesi, ve doktoru arasında, risk ve faydalar ayrıntılı 

tartışıldıktan sonra alınmalı ve tartışmada epilepsi nöbet tipi , epilepsi sendromu , prognozu ve hayat 

tarzı da gözönüne alınmalıdır. Genel eğilim AEİ tedavisinin 2. nöbetten sonra başlanması yönündedir. 

AEİ ların ilk nöbetten sonra başlanması aşağıdaki durumlarda düşünülmelidir:

Hastada nörolojik defisit varsa



EEG’de patolojik bulgular varsa

Hasta ve/veya ailesi ikinci nöbet riskini göze almayı kaldıramıyorlarsa



MRI da yapısal lezyon varsa

AEİ başlanmasına doktor-hasta- aile arasında bilgilendirme yapıldıktan sonra karar verilmelidir. 

Bazen, risk-fayda oranı tam olarak bilgilendirildikten sonra bile bazı hasta ve ailelerin  AEİ almayı 

kabul etmeyebilecekleri de bilinmelidir.

İlk nöbet sonrası hastanın tedavi başlansa da başlanmasa da takibi organize edilmelidir. 




Yüklə 389,06 Kb.

Dostları ilə paylaş:
  1   2   3   4   5




Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azkurs.org 2020
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə