To jednak Luciano Pavarotti śpiewał je najlepiej! Jego wysokie „C



Yüklə 317,04 Kb.
Pdf görüntüsü
tarix18.05.2017
ölçüsü317,04 Kb.

Luciano Pavarotti

 

Chociaż wielu tenorów na świecie śpiewało wysokie „C”, to jednak Luciano Pavarotti 



śpiewał  je  najlepiej!  Jego  wysokie  „C”  lśniło  właściwym  blaskiem,  ujmowało  lekkością,  na 

dodatek  śpiewane było zawsze z niebywałą swobodą i kulturą. Można się spokojnie pokusić o 

stwierdzenie, że niebotycznie wysokie nuty to była jego specjalność. Wysokie „C”  Rudolfa z 

Cyganerii, oraz Manrica  z Trubadura, „B” Radamesa z Aidy, oraz „des” w arii Artura z Purytanów

w jego wykonaniu budzą entuzjazm i zachwyt pod każdą szerokością geograficzną. Podobnie jak 

słynne arie Kalafa „Nessun dorma” z Turandot oraz „La donna e mobile” z Rigoletta. Pavarotti 

jest pierwszym, jak dotąd jedynym tenorem, który zaśpiewał wszystkie dziewięć wysokich „C” 

umieszczonych przez Donizettiego w arii Tonia „Ah, mes amis” w Córce pułku. Dokonał tego 

wyczynu w 1972 roku na scenie londyńskiej Covent Garden i nowojorskiej Metropolitan, co stało 

się sensacją i przyniosło mu zaszczytne miano „króla wysokiego C”. Wielu znawców twierdzi, 

że Pavarotti jest ostatnim mistrzem włoskiego belcanta, w jego najlepszym wydaniu. Stoi za nim 

bogaty, dźwięczny głos o pięknym szlachetnym brzmieniu i niepowtarzalnej srebrzystej barwie. 

1


 

Ponad  czterdzieści  lat  spędzał  życie  w  nieustannych  podróżach.  Przemieszczając  się 

odrzutowymi samolotami z kontynentu na kontynent, z jednego miasta do drugiego. Kariera 

Pavarottiego związana była z największymi teatrami operowymi i salami koncertowymi. Jego 

sztukę znają w obu Amerykach, Chinach, Korei, Japonii, dalekiej Azji oraz Australii.  Zapowiedź 

występów tego śpiewaka każdorazowo elektryzowała publiczność tak samo na całym świecie. 

Sam  kilka  razy  byłem  świadkiem  jak  pod  Operą  Wiedeńską,  berlińską  Deutsche  Oper  czy 

Festspielhausem w Salzburgu chętni do obejrzenia Pavarottiego na scenie, mimo, że mieli w 

perspektywie jedynie bilety na miejsca stojące lub nieliczne zwroty, ustawiali się w kolejce już 

przed północą. Czemu trudno się dziwić, do historii opery przeszło wiele jego niezapomnianych 

kreacji, by wspomnieć tylko: Riccarda w Balu maskowym, Manrica w Trubadurze, Verdiego, 

Edgara, w Łucji z Lammermoor, Nemorina w Napoju miłosnym Donizettiego, czy Pinkertona 

Madame Butterfly, Rudolfa w Cyganerii i Cavaradossiego w Tosce Pucciniego. To jednak 

nie wszystko, bo Pavarotti ma w artystycznym dorobku  blisko pięćdziesiąt partii tenorowych. I 

tutaj pojawia się pierwszy zarzut, ten znany śpiewak ograniczył swój repertuar niemal wyłącznie 

do  opery  włoskiej:  Bellini,  Donizetti, Verdi,  Puccini,  Leoncavallo,  zupełnie  pomijając  opery 

niemieckie  (Mozart  stanowi  wyjątek),  francuskie  traktując  jedynie  marginesowo.  Drugim, 

często  pojawiającym  się  zarzutem  jest  nieporadność  aktorska,  wręcz  mówiono  wiele  razy  o 

„prowincjonalizmie w działaniach scenicznych”. Ale w jego przypadku można zastosować starą 

maksymę głoszoną przez potężnych wymiarów śpiewaczki – „nas nie przychodzi się oglądać, 

nas się słucha.”

 

Na  szczęście  uroda  i  fantastyczne  młodzieńcze  brzmienie  głosu  Pavarottiego  w  pełni 



rekompensuje jego słabe aktorstwo. Zresztą jest rzeczą zupełnie oczywistą, że tusza i potężna 

postura przeszkadzały mu w kreowaniu postaci delikatnych romantycznych bohaterów operowych 

i  niejako  z  góry  narzucają  statyczny  sposób  traktowania  roli.  Ktoś  kiedyś  złośliwie  napisał: 

„barokowa szafa przebrana za tenora”.  Sam kiedyś szczerze wyznał, że  nie może śpiewać na 

scenie partii płomiennych kochanków bo nie ma do tego odpowiedniego wyglądu. Rekompensuje 

to  sobie  i  wielbiącej  go  publiczności  w  nagraniach  płytowych.  Od  lat  wierny  znanej  firmie 

Decca jest rekordzistą w dokonaniu nagrań kompletnych oper, wiele z nich nagrywał po kilka 

razy. W tym względzie rywalizuje z Placido Domingo, który bije go na głowę jeżeli chodzi o 

aktorstwo sceniczne i umiejętność tworzenia kreacji wokalno – aktorskich. Waga, a raczej jej 

nadmiar, od wielu lat stanowią największy problem genialnego tenora, którego tusza wywołuje 

od lat mnóstwo plotek i złośliwych komentarzy. Z radością obwieszcza światu każdy zgubiony 

kilogram,  i  ze  smutkiem  czasami  przyznaje,  że  znowu  przytył.  Na  pytanie  ile  obecnie  waży 

niezmiennie opowiada: mniej niż poprzednio. Ma swoje własnego dietetyka, profesora Andrea 

Stratę, który zafundował mu kilka kuracji odchudzających i stale trzyma go na diecie, co jak 

widać na niewiele się zdaje. Otyłość stała się przyczyną kolejnych chorób, które nieustannie 

trapią artystę. Ale za to jest, zdaje się, gwarantem piękna jego głosu i wokalnej formy. Wypada 

w tym miejscu wspomnieć Marię Callas i jej nagłe schudnięcie, co najprawdopodobniej było 

powodem szybkiej utraty głosu. Czego, jak ognia, boi się Pavarotti więc twierdzi, że musi jeść 

żeby śpiewać.   

 

Ważną  rolę  w  budowaniu  kariery  Luciano  Pavarottiego  odegrały  kobiety.  Najpierw 



zakochana w nim bez pamięci Auda, dzielnie wspierająca go w pierwszych latach występów, 

i którą po trzydziestu latach małżeństwa porzucił, by 3 grudnia 2003 wziąć ślub z Nicolettą 

2


3

Mantovani, swoją byłą sekretarką. Uroczystość zaślubin odbyła się w teatrze w Modenie, rodzinnej 

miejscowości śpiewaka. Pavarotti świętował już 68 urodziny, panna młoda była od niego młodsza 

o 35 lat. Pomogła mu również Joan Ingpen, której decyzja by młody szerzej nieznany tenor 

zastąpił chorego Giuseppe di Stefano na scenie londyńskiej Covent Garden, otworzyła mu drzwi 

do wielkiej międzynarodowej kariery. W jej dalszym budowaniu pomogła Pavarottiemu wielka 

operowa diva dame Joan Sutherland i jej mąż dyrygent Richard Bonynge, którzy poznawszy jego 

wybitny talent zabrali go na wspólne występy do Australii, a później promowali go wszędzie 

gdzie tylko było to możliwe. Nie trwało zbyt długo bo operowa publiczność urzeczona jego 

głosem szybko okrzyknęła go swoim idolem, a krytycy zgodnym chórem podnosili piękno jego 

wspaniałe brzmiącego głosu. 

 

I pomyśleć, że życie Luciano Pavarottiego mogło się potoczyć zupełnie inaczej, z dala od 



muzyki i śpiewu. Urodził się 12 października 1935 roku w Modenie. W latach szkolnych przejawiał 

duże  zdolności  matematyczne  i  zainteresowania  sportowe,  był  wielbicielem  piłki  nożnej. 

Zamierzał zostać nauczycielem lub instruktorem sportowym. Na szczęście jego ojciec, piekarz 

z zawodu, utalentowany tenor amator i właściciel ogromnej kolekcji płyt powoli zainteresował 

syna  muzyką  i  śpiewem,  a  kiedy  spostrzegł  wokalny  talent  Luciana  nie  szczędził  mu  słów 

zachęty do nauki śpiewu. I tak zamiast pierwotnie planowanych studiów uniwersyteckich młody 

Pavarotti rozpoczął studia wokalne w Arriga Pola, następnie Ettore Campogallianiego. W 1961 

roku wygrał konkurs wokalny im. Achille Perriego. Nagrodą była możliwość zaśpiewania partii 

Rudolfa w Cyganerii  na scenie teatru w  Reggio Emilia, co stało się wieczorem 29 kwietnia 1961 

roku pod batutą znanego dyrygenta Francesco Molinari – Pradellego. Sukces jaki wtedy odniósł 

zaowocował wieloma zaproszeniami na kolejne występy. Najpierw zdecydował się na Operę w 

Lukce gdzie powtórzył sukces jako Rudolf. Następnie zaśpiewał partię Księcia w Rigoletcie w 

słynnym Teatro Massimo w Palermo. 

 

I to był początek kariery, która z roku na rok nabierała co raz większego pędu i rozgłosu. 



W  kalendarzu  młodego  artysty  pojawiają  się  propozycje  nie  tylko  z  włoskich  teatrów  Regio 

Calabria,  ponownie  Palermo,  San  Carlo  w  Neapolu,  ale  również  z  Amsterdamu,  Wiednia, 

Barcelony, Belfastu, Hamburga, Glynderbourne. Wyjątkowo bogaty w jego karierze okazał się 

rok 1965. Najpierw, w lutym, u boku dame Joan Sutherland, debiutuje jako Edgar w Łucji z 



Lammermoor  w USA na scenie opery w Miami na Florydzie. Później 28 kwietnia, pod batutą 

Herberta von Karajana debiutuje partią Rudolfa na scenie mediolańskiej La Scali. W lipcu wspólnie 

z Sutherland występuje w teatrach operowych w Sydney, Melbourne i Adelajdzie. Wreszcie w 

grudniu La Scala zaprasza go ponownie. Tym razem proponują mu partię Księcia, rzuca nią na 

kolana wybredną publiczność tego legendarnego teatru.

 

Zdobywanie Ameryki, jak już wspomniałem, rozpoczyna od występów w Miami. Rok 



później występy w Lyric Opera w San Francisco otwierają mu drzwi do Metropolitan Opera w 

Nowym Jorku, gdzie debiutuje jako Rudolf w listopadzie 1968 roku u boku Mirelli Freni, która 

również pochodzi z Modeny. Debiut w MET nie jest wielką sensacją, Pavarotti wystąpił nie w 

pełni sił, bezpośrednio po ciężkiej chorobie. Wróci do MET dopiero w październiku 1970 roku 

jako Edgar w Łucji i Alfred w Traviacie. Od tego momentu jest już stałym gościem tej sceny, a 

swój największy sukces odnosi w 1972 roku podczas premiery wspomnianej już Córki pułku

Nowy Jork staje się szybko drugim domem Pavartottiego, ma mieszkanie w centrum Manhattanu, 

a popularnością bije burmistrza tego miasta.  Publiczność MET ma okazję podziwiania niemal 

4


wszystkich jego scenicznych kreacji, z Teresą Żylis – Garą śpiewa w Balu maskowym, z Joan 

Sutherland    w  Córce  pułku  i  Trubadurze,  Montserrat  Caballe  jest  jego  partnerką  w  Tosce

Idomeneo spotyka się z Hildegard Behrens i Fredericą von Stade, a w Andrea Chenier z 

Aprile  Millo.  Zresztą  przejrzyjmy  szybko  nowojorskie  dokonania  Pavartottiego.  Już  w  1984 

roku rozpoczął zabiegi by wyprowadzić operę na szersze wody, wystąpił wtedy przed ponad 

dwudziestotysięczną  publicznością  w  Madison  Square  Garden.  27  września  1993  roku  ma 

miejsce galowy koncert w Mertopolitan Opera, w którym razem z Placido Domingo święcił 

na scenie MET 25 rocznicę debiutu na tej scenie. Do tego należy dodać kilka recitali w słynnej 

Carnegie Hall. W nowojorskiej telewizji prowadził też własny program łączący sztukę operową 

z kulinarną. W Central Parku słucha go blisko pół miliona ludzi.  

 

W lipcu 1990 roku, z okazji inauguracji mistrzostw świata w piłce nożnej, w rzymskich 



Termach Caracali miał miejsce głośny koncert trzech tenorów. Jose Carreras, Placido Domingo 

i Luciano Pavarotti, stanęli na jednej scenie by pod batutą maestro Zubina Mehtę zaśpiewać 

największe operowe przeboje. Dzięki telewizyjnej transmisji  koncert, który okazał się wielkim 

wydarzeniem. Obejrzało kilkadziesiąt milionów ludzi na całym świecie. To stało się początkiem 

ery trzech tenorów, którzy nie tylko, że nie są dla siebie źle pojętą konkurencją, ale potrafią 

ramię w ramie stanąć na jednej scenie i wspólnie śpiewać. Niemal z dnia na dzień tenorzy stali 

się najbardziej znanymi na świecie artystami opery, ich sława dorównała sławie gwiazd muzyki 

pop, o to by ich obejrzeć na scenie toczono autentyczne boje. Dyrekcje największych teatrów 

5


operowych zacierały z radość ręce, czegoś takiego nikt nie przewidział, dzięki nim opera nagle 

zaczęła przeżywać kolejny swój wielki renesans, a sława panów zataczała coraz szersze kręgi. 

Zaczęto  się  interesować  nie  tylko  ich  dokonaniami  artystycznymi,  ale  również  ich  życiem 

prywatnym. Płyty z ich nagraniami sprzedawały się jak nigdy dotąd. Ugruntowaniem sławy  trzech 

panów były wielkie koncert plenerowe przybliżające szerokiej publiczności elitarną dotychczas 

operę. Szczególną ich gwiazdą był właśnie Luciano Pavartotti. W nowojorskim Central Parku 

jego  recital  zgromadził  się  ponad  500  tysięcy  osób,  w  Buenos Aires  słuchało  go  ponad  280 

tysięcy, Pola Marsowe w Paryżu to ponad 120 tysięczna widownia. Przy tych gigantycznych 

widowniach  portowa  Revenna  z  kilkunastoma  tysiącami  widzów  wydaje  się  karzełkiem.  W 

londyńskim  Hayde Parku  w 1991 roku z okazji obchodów30 – lecia debiutu, mimo ulewnego 

deszczu, słuchało ponad sto tysięcy widzów na czele z księciem Karolem i księżną Dianą, którzy 

zaliczali się do jego gorących wielbicieli. Po latach kiedy księżna Diana zginie tragiczną śmiercią 

Pavarotti daje dowód  swojej wielkiej przyjaźni uczestnicząc w jej ostatniej drodze. Kolejnym 

spektakularnym wydarzeniem medialnym stał się drugi koncert trzech tenorów odbył się on w 

1994 r. z tej samej okazji co poprzedni, tym razem na stadionie Dodger w Los Angeles. Wreszcie 

29 czerwca 1996 roku od Tokio rozpoczyna się światowe tournee tenorów. Jego trasa wiodła 

przez cztery kontynenty, wszędzie kończyła się entuzjastycznym przyjęciem artystów.  

 

Czy zawsze i wszędzie występ Pavarottiego kończył się owacyjnym przyjęciem? Ależ 



skąd! Kilka razy zebrał zaledwie grzecznościowe brawa, W 1977 roku został wygwizdany jako 

Edgar w Łucji z Lammermoor, drugi raz zdarzyło się to podczas otwarcia sezonu 1992 /1993 w 

mediolańskiej La Scali, kiedy wygwizdano i wybuczano jego kreację tytułowego Don Carlosa

Kilka tygodni później poniósł pełną porażkę podczas recitalu w Düsseldorfie, ostatnio  nie najlepiej 

przyjęto go w  Nowym Jorku. Wszystko to jednak nie zmienia faktu, że  Luciano Pavarotti jest w 

historii opery zjawiskiem wyjątkowym i dziękujmy losowi, że właśnie mam przypadła w udziale 

możliwość jego podziwiania.

 

10 i 13 marca 2004 roku Pavarotti żegna się oficjalnie ze sceną śpiewając w nowojorskiej 



Metropolitan  Opera  partię  Cavaradossiego  w  Tosce.  Kariera  tego  wspaniałego  tenora  trwała 

nieprzerwanie 43 lata, z czego ponad 36 podarował publiczności tego renomowanego teatru, 

gdzie zaśpiewał 380 przedstawień. 10 lutego 2006 roku zaśpiewał, podczas otwarcia Zimowych 

Igrzysk Olimpijskich w Turynie.



6

Kataloq: document
document -> Исследование диагностических моделей по Пону и Коркхаузу
document -> 3 пародонтологическая хирургия
document -> Buklet Azərbaycan Respublikası Prezidentinin 2011-ci il 7 iyul tarixli
document -> Hemoglobinin yenidoğanda yapim azliğina bağli anemiler
document -> Q ə r a r Azərbaycan Respublikası adından
document -> Ubutumire uniib iratumiye abantu, imigwi y'abantu canke amashirahamwe bose bipfuza gushikiriza inkuru hamwe/canke ivyandiko bijanye n'ihonyangwa ry'agateka ka zina muntu hamwe n'ayandi mabi yose vyakozwe I Burundi guhera mu kwezi kwa Ndamukiza
document -> Videotherapy Video: Cool Runnings Sixth Grade
document -> Guidelines on methods for calculating contributions to dgs
document -> Document Outline form monthly ret cont
document -> Şİrvan şƏHƏr məRKƏZLƏŞDİRİLMİŞ Kİtabxana sistemi

Yüklə 317,04 Kb.

Dostları ilə paylaş:




Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azkurs.org 2020
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə