Yazışma Adresi: Uz. Dr. İbrahim Karagöz; Düzce Üniversitesi, Tıp Fakültesi



Yüklə 0,5 Mb.
Pdf görüntüsü
tarix21.01.2017
ölçüsü0,5 Mb.
növüYazı

Şakar M ve ark. 

Konuralp Tıp Dergisi 2014;6(2):34-41

 

34 


ARAŞTIRMA 

 

 



Mustafa Şakar



İbrahim Karagöz



Abdulkadir İskender



Yavuz Demiraran

 

 



 

 

1



Sinop 

Boyabat 


Devlet 

Hastanesi,  Anestezi  Servisi, 

Sinop. 

2

Düzce 



Üniversitesi, 

Tıp 


Fakültesi,  Anesteziyoloji  AD, 

Düzce. 


 

 

 

 

 

 

 

 

Yazışma Adresi: 

Uz.  Dr.  İbrahim  Karagöz;  Düzce 

Üniversitesi, 

Tıp 

Fakültesi, 

Anesteziyoloji 

AD, 

Konuralp/Düzce 81620 

GSM: 0533 352 65 61 

Tel: 0380 542 13 90–5233 

Faks: 0380 542 13 87 

E-mail: 

dr.ikar@hotmail.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Konuralp Tıp Dergisi  

e-ISSN1309–3878 

konuralptipdergi@duzce.edu.tr 

konuralpgeneltip@gmail.com

 

www.konuralptipdergi.duzce.edu.tr



 

Yüksek  ve  Düşük  Akımlı  Desfluran  Anestezisinin 

Hemodinami,  Derlenme  ve  Maliyet  Açısından 

Karşılaştırılması 

 

 

ÖZET 

Amaç: Çalışmada, yüksek ve düşük akımlı desfluran anestezisinin hemodinami, 

derlenme ve maliyet açısından karşılaştırılması amaçlandı.   



Yöntem:  Çalışmaya  submukozal  rezeksiyon  ve  septorinoplasti  operasyonu 

planlanan  ASA  I-II,  18–65  yaş,  40  hasta  dahil  edildi.  Grup  D  (düşük),  grup  Y 

(yüksek)  akımlı  grup  olarak  belirlendi.  Grup 

Y’de


  anestezi  uygulaması  3L/dk 

oksijen,  3L/dk  hava  karışımı  ile  6  L/dakikadan  sağlandı.  Grup  D’  de  ise  10. 

dk’dan  sonra  akım  1  L/dakikaya  (0.5L/dk  oksijen,  0,5  L/dk  hava)  indirildi. 

Çalışmada  FiDES,  ETDES,  FiO

2

,  FiCO


2

,  ETO


2

,  ETCO


2

,  MAK  entübasyon 

sonrası  10,  15,  30,  45,  60,  75  dakikalarda  ölçüldü.  Grup  D’de  anestezi 

sonlandırılmadan 10 dk önce yeniden yüksek akımlı anesteziye (6 L/dk) geçildi.  



Bulgular:  İntraoperatif  15  dakikadaki  OKB  grup  D  de  istatiksel  olarak  daha 

düşük  bulundu.  FİO

2

,  grup  D  de  taze  gaz  akımı 



1  L/dk’ya

  indirildikten  sonra 

%35’e  kadar  düşmüş,  ancak  kritik  değer  olan 

%30’un


  altına  hiçbir  zaman 

inmemiştir. ETDES 30 dk, MAK ve FİDES 15 ve 30 dk da grup D de grup Y ye 

göre  düşük  bulunmuş.  Ancak  vaporizatör  ayarlarında  bir  değişiklik  ihtiyacı 

olmadı. Oksijen ve desfluran tüketimi anlamlı olarak grup D de grup Y ye göre 

düşüktü. Desfluran tüketiminde düşme grup D de Grup Y ye göre %66 oranında 

daha düşük olarak gerçekleşti.  



Sonuç:  Düşük  akımlı  anestezinin  hemodinami  ve  derlenme  yönünden  yüksek 

akımlı anestezi kadar güvenli olduğu ve maliyeti azalttığı gözlendi. 



Anahtar Kelimeler: Düşük Akım, Desfluran, Maliyet, Derlenme, Hemodinami. 

 

 



The Comparison Effects of Desflurane Low Flow and 

High Flow Anaesthesia Techniques on Hemodynamy, 

Recovery and Cost 

 

 

ABSTRACT

 

Objective:  We  are  in  this  study,  the  high-and  low-flow  anesthesia, 

hemodynamics, recovery, and we aimed to compare in terms of cost. 



Methods:  Submucosal  resection  and  septorhinoplasty  operation  is  planned  in 

the study group, ASA I-II, the operation will last for 1–3 hours, between 18–65 

years of age, 40 patients were included. Group D low-flow, high-flow group was 

determined  as  the  Y  group.  Hemodynamic  changes  was  measured  preop.  In 

Group D of the 10th from the current 1 min after L / min (0.5L/dk oxygen,  0,5 

L/min  air)  downloads.  Study,  FIDES,  ETDES, 

FiO

2

,  FiCO



2

,  ETO


2

,  ETCO


2

MAK  measurement  after  intubation,  10,  15,  30,  45,  60,  75  minutes  was 



measured.  Group  D,  high-flow  anesthesia  is  terminated  10  minutes  before  re-

anesthetized 6 L/min was started.  



Results:  Intra-operative  group  D  in  15  minutes  mean  blood  pressure  was 

statistically  lower. 

FiO

2

,  Group  D  in  the  fresh  gas  flow  1  L/min  or  after 



deduction  of  up  to  35%  of  the  fallen,  but  never  below  the  30%  critical  value. 

ETDES 30 min, MAK, and FIDES 15 and 30  min in  group A to  group D also 

found  relatively  low.  Oxygen  and  desflurane  consumption  was  significantly 

lower  in  group  D  according  to  the  group  H.  Desflurane  consumption  falls  by 

66%, according to group D than in Group A was lower

.

 



Conclusion:  We  observed  that  low-flow  anesthesia  is  more  cost-effective  than 

high-flow anesthesia and it’s as safe as high-flow anesthesia on hemodynamics 

and recovery time

.

  



Key Words: Low Flow, Desflurane, Cost, Recovery, Hemodynamics.

Şakar M ve ark. 

Konuralp Tıp Dergisi 2014;6(2):34-41

 

35 


GİRİŞ 

Düşük  akım  anestezisinde  anestezi  cihazının  hasta 

dolanım kısmındaki  halka  sistemine  taze gaz  girişi 

hızı 0,5 veya 1 L/dk’dır. Rutin uygulamalarda taze 

gaz  girişi  hızı  4–6  L/dk’dır.  Oysa  düşük  akımlı 

anestezi 

uygulaması, 

genel 


anestezi 

uygulamalarının 

neredeyse 

başından 

beri 

mevcuttur.  Waters  ilk  olarak  to  and  fro  sistemini 



uygulamaya  koymuş,  Alman  jinekolog  Carl  J. 

Gauss  ve  kimyacı  Hermann  D.  Wieland  ise  halka 

sistemini  kullanmışlardır.  1933  yılında  son  derece 

yanıcı  anestezik  gaz  olan  siklopropanın  yanlışlıkla 

patlama  riskini  en  aza  indirmek,  ameliyathane 

kirliliğini  azaltmak  için  mümkün  olduğu  kadar 

düşük  akım  kullanılmaya  başlanmıştır.  1954 

yılında, yüksek anestezik etki dar terapötik genişliği 

ile karakterize yeni bir uçucu anestezik olan halotan 

tanıtıldı.  Mevcut  buharlaştırıcılar,  düşük  akım 

aralığında  güvenilir  ve  hassas  olarak  halotan  ile 

yeterince verim alınamadı. Yeniden yüksek taze gaz 

akımı  kullanıldı  ve  geri  solunma  oranı  oldukça 

düşük  tutuldu.  Gelişen  teknoloji  ile  birlikte  tüm 

anestezi  makineleri  halka  sistemi  ile  donatılmış 

olmasına rağmen; geri soluma ihmal edilerek 4 ila 6 

L/dk  gibi  yüksek  taze  gaz  akımı  kullanımı  klinik 

rutin haline geldi (1). 

Günümüzde  kullanılan  tıbbi  araç  ve  gereçlerin 

yüksek  standartlara  sahip  olması,  anestezik  gaz 

karışımına yönelik sürekli ve ayrıntılı izlem olanağı 

anestezi  cihazlarına  yönelik  zorunlu  güvenlik 

standartları, 

inhalasyon 

anesteziklerinin 

farmakokinetik  ve  farmakodinamikleri  konusunda 

bilgi  artışına  rağmen,  anestezistlerin 

%85-90'ı


inhalasyon  anestezisi  sırasında,  neredeyse  ekshale 

edilen  havanın  tamamen  dışlanmasına  yol  açan 

yüksek taze gaz akımların tercih etmektedir (2,3). 

Azaltılmış taze gaz akımlı anestezi uygulandığında; 

maliyetin düşürülmesi,  çevre  kirliliğinin önlenmesi 

gibi  avantajların  yanı  sıra  gazların  nem  oranları 

yüksek taze gaz akımı tekniklere göre daha yüksek 

değerlere ulaşmakta ısı kaybı minimale inmektedir. 

Sonuçta trakeobronşiyal ortamın fizyolojisi daha iyi 

korunmaktadır.  Azaltılmış  taze  gaz  akımlı 

anestezinin  önemli  bir  başka  avantajı  da  hastanın 

daha  yakından  izlenme  zorunluluğu  olması 

nedeniyle 

anestezi 

uygulamaları 

sırasında 

oluşabilecek  komplikasyonların  daha  erken  fark 

edilmesi  ve  dolayısıyla  hasta  yönünden  anestezi 

güvenliğinin  artmasıdır.  Atık  gazlar  azaldığı  için 

atmosferik  kirlenme  daha  az  olmakta,  bunun 

sonucu  olarak  ameliyathane  personelinin  sağlık  ile 

ilgili 

riskleri 



azalırken 

ekolojik 

dengeler 

korunmaktadır (4,5). 

Çalışmamızda, yüksek ve düşük akımlı anestezinin 

hemodinami,  derlenme  ve  maliyet  açısından 

karşılaştırılması amaçlandı.  

GEREÇ ve YÖNTEM 

Bu  çalışma,  Düzce  Üniversitesi  Tıp  Fakültesi 

Araştırma  ve  Uygulama  Hastanesi  Etik  Kurul 

Komitesi  onayı  (26.  08.  2010,  Toplantı  karar  no: 

2010/54) ve hasta onamları alınarak, Anesteziyoloji 

ve Reanimasyon 

AD’de

 gerçekleştirildi. 



Çalışmaya  elektif  submukozal  rezeksiyon  ve 

septorinoplasti  operasyonu  planlanan  ASA  I-II 

grubunda, operasyon süresi 1–3 saat sürecek, 18–65 

yaş  arası  40  hasta  dahil  edildi.  Grup  D  düşük 

akımlı,  grup  Y  yüksek  akımlı  grup  olarak 

belirlendi.  Hastalar  randomize  olarak  belirlendi. 

Çalışma  dışı  bırakılacak  hastalar:  Kişiye  veya 

aileye  ait  malign  hipertermi  hikâyesi  olan,  morbid 

obezite, 

opioid


  duyarlılığı,  alkol  ya  da  ilaç 

bağımlılığı,  kronik  obstrüktif  akciğer  hastalığı, 

koroner  arter  hastalığı,  konjestif  kalp  yetmezliği, 

belirgin  anemi,  karaciğer  ya  da  böbrek  hastalığı 

öyküsü  olan,  hipovolemi,  hipotansiyon,  sistemik 

inflamatuvar  yanıt  sendromu,  sepsis,  dekompanse 

diyabetik  hastalar,  gebelik  ya  da  laktasyon 

dönemindeki  kadınlar  ve  çalışma  ilaçlarına  karşı 

alerjisi olan hastalar olarak belirlendi.  

Her operasyondan önce, anestezi devrelerinin kaçak 

kontrolü  ve  gaz  monitörlerinin  kalibrasyonu 

yapıldı.  CO

2

  absorbanı  günlük  değiştirildi.  Tüm 



olgulara  gaz  analizörü  monitörü  bağlandı.  CO

2

 



absorbanı 

olarak 


sodalaym 

(Sorbo-Lime®) 

kullanıldı.  Tüm  hastalara  operasyondan  önce  1–2 

mg İV midazolam (dormicum®) ile premedikasyon 

yapıldı.  EKG,  Kalp  atım  hızı  (KAH),  NIBP  (non-

invazif  kan  basıncı),  periferik  oksijen  saturasyonu 

(SpO

2

)



  monitörize  edildi.  İntravenöz  damar  yolu, 

18G  (gauge)  ya  da  20  G’lık  intravenöz  kanül  ile 

açılarak 

%0,9


 sodyum klorür infüzyonuna başlandı. 

Olgulara 3 dk süreyle yüz maskesi ile %100  O

2

 ile 


preoksijenizasyon  sağlandı.  KAH,  ortalama  kan 

basıncı  (OKB), 

SpO

2

  değerleri  indüksiyon  öncesi 



ölçüldü. Anestezi indüksiyonu için 1 

µg/kg.


 fentanil 

(Fentanyl Citrate®), 2 mg/kg. propofol (propofol®) 

ve  0,1  mg/kg  vekuronyum  bromür  (Norcuron)  İV 

uygulandı.  Endotrakeal  entübasyondan  sonra  tüm 

olgular  (Datex  Ohmeda®  S/5  avance)  anestezi 

cihazı  ile  tidal  volüm  8 

mL

/kg  ve  solunum  sayısı 



12/dk

  olacak  şekilde  solutuldu.  Taze  gaz  akımı 

denitrojenizasyonunu  sağlamak  ve  anesteziyi  hızla 

derinleştirmek  amacıyla  anestezi  indüksiyonu 

sonrası ilk 10 dakika 6 L/dk (3 L/dk oksijen, 3L/dk 

hava) ile devam edildi. İçinde yaşa ve kiloya göre 1 

minimum alveolar konsantrasyon (MAK) desfluran 

şeklinde ayarlandı. 

Anestezi  uygulamasının  sürdürülmesi  sırasında 

Grup Y’de 

3 L

/dk oksijen, 



3 L

/dk hava karışımı ile 

taze  gaz  akımı  6  L/dk  sağlandı.  Grup  D’de  ise  10 

dakikadan  sonra  akım  1  L/dk’ya  (0.5L/dk  O

2

,  0.5 


L/dk  hava)  indirildi.  OKB,  kontrol  değerine  göre 

%20’den  fazla  arttığında  0,5-1 

µg/kg

  fentanil 



İV

 

bolus,  %20’den  fazla  düştüğünde  ise  5-10  mg 



efedrin İV, KAH değeri 45 atım/dk altına indiğinde 

atropin  0,5  mg  İV  verilmesi  planlandı.  Entidal 

karbondioksit  (ETCO

2

)’in  45  mmHg  üzerine 



çıkması,  inspire  edilen  oksijen  yüzdesi  (FiO

2

)’in 



%30’un altına inmesi ya da SPO

2



nin

 %95’in altına 



Şakar M ve ark. 

Konuralp Tıp Dergisi 2014;6(2):34-41

 

36 


inmesi  durumunda  taze  gaz  akımının  6  L/dk 

düzeyine yükseltilmesi planlandı. Çalışmada KAH, 

OKB,  SPO

2

,  (inspire  edilen  desfluran  yüzdesi) 



FİDES, ekspire edilen desfluran yüzdesi (ETDES), 

FiO


2,

  Entidal  oksijen  (ETO

2)

,  ETCO


2

,  MAC 


değerleri entübasyon sonrası 10., 15., 30., 45., 60., 

75.dakikalarda ölçüldü. KAH, OKB, SpO

2

 değerleri 



ekstübasyon  öncesi  ve  sonrası  1.,  5.,  10. 

dakikalarda 

ölçüldü. 

Grup 


D’de 

anestezi 

sonlandırılmadan  10  dakika  önce  anestezik  gaz  ve 

buharların  akciğerlerden  hızla  elimine  olmasını 

sağlamak amacıyla yeniden yüksek taze gaz akımlı 

anestezi  uygulamasına  6 

L/dk

  (3  L/dk  oksijen, 



3L/dk  hava)  geçildi.  Tüm  olgularda  son  cilt 

süturundan  sonra  anestezik  gazlar  kesildi.  Oksijen 

akımı 6 

L/dk


  ile  %100  O

2

  ile  manuel  ventilasyona 



geçildi.  Neostigmin  0.05  mg/kg  ve  atropin  0.01 

mg/kg  ile  dekürarizasyon  sonrası  yeterli  spontan 

solunumu  olan  olgular  ekstübe  edildi.  Ameliyat 

bitiminde  toplam  tüketilen  volatil  ajan  ve  oksijen 

miktarları kaydedildi. Ayrıca her olgu için tüketilen 

fentanil miktarları da kaydedildi. Volatil ajan kesme 

ile  ekstübasyon  arası  süre;  ekstübasyon  zamanı 

olarak,  volatil  ajan  kesme  ile  dil  çıkarma;  dil 

çıkarma zamanı olarak, burası neresi, doğum tarihin 

ne? gibi sorulara cevap verme; oryantasyon zamanı 

olarak,  Aldrete  derlenme  puanı  9  olduğu  zaman; 

Aldrete derlenme zamanı olarak kayıt edildi. 



İstatistiksel  Analizler:  çalışmada  elde  edilen 

verilerin  değerlendirilmesinde  PASW  (sürüm  18) 

programı  kullanılmıştır.  İstatistiksel  anlamlılık 

düzeyi 


0.05 

olarak 


alınmıştır. 

Veriler 


değerlendirilirken  tanımlayıcı  istatistik  olarak  sayı 

ve  %  değerleri  ile  ortalama  ve  standart  sapma 

değerleri verilmiş, sayısal değişkenlerin analizi için 

student  t  testi,  kategorik  verilerin  analizi  için  ki-

kare testi kullanılmıştır. 

BULGULAR  

Çalışmamızda  düşük  akımlı  grubuna  grup  D, 

yüksek  akımlı  grubuna  grup  Y  olarak  sembolize 

edildi.  Grup  D  20,  grup

  Y’de

  20  kişilik  hastada 



çalışıldı.  ASA  ve  cinsiyet  açısından  gruplar 

incelendiğinde,  gruplar  arasında  anlamlı  fark 

bulunmamıştır.  Ağırlık,  boy,  yaş  ve  anestezi 

süreleri  bakımından  iki  grup  ortalaması  arasında 

farka  bakıldığında,  ortalamalar  arasında  anlamlı 

fark bulunmamıştır (Tablo 1). 

Peroperatif  ölçümler  bakımından  iki  grup  arasında 

OKB  ortalamalarına  bakıldığında,  preoperatif, 

peroperatif  10.  dk,  peroperatif  30.  dk,  peroperatif 

45. dk, peroperatif 60. dk ve peroperatif 75. dakika 

değerlerinin 

hiç 


birinde 

anlamlı 


farklılık 

bulunmamıştır.  Peroperatif  15.  dk  ölçümüne 

bakıldığında  ise,  iki  grup  ortalamaları  arasında 

anlamlı bir fark bulunmuştur (p=0.043) (Şekil 1). 

Peroperatif  ölçümler  bakımından  iki  grup  arasında 

kalp  tepe  atımı  ortalamalarına  bakıldığında, 

preoperatif,  peroperatif  10.  dk,  peroperatif  15.  dk, 

peroperatif  30.  dk,  peroperatif  45.  dk,  peroperatif 

60. dk ve peroperatif 75. dakika ölçüm değerlerinin 

hiç  birinde  anlamlı  farklılık  bulunmamıştır. 

Peroperatif  ölçümler  bakımından  iki  grup  arasında 

SPO


2

  ortalamalarına  bakıldığında,  preoperatif, 

peroperatif  10.  dk,  peroperatif  15.  dk,  değerlerinin 

hiç  birinde  anlamlı  farklılık  bulunmamıştır  (p 

değerleri  sırasıyla

;

  0.379,  0.213 



ve

  0.211). 

Peroperatif  30.  dk,  peroperatif  45.  dk,  peroperatif 

60.  dk  ve  peroperatif  75. 

dakika

  ölçümlerine 



bakıldığında  ise,  iki  grup  SPO

2

  ortalamaları 



arasında  anlamlı  bir  fark  bulunmuştur  (p  değerleri 

sırasıyla

;

 0.050, 0.027, 0.050 



ve

 0.026


). 

 

 



 

0

10



20

30

40



50

60

70



80

90

100



Preop preop

10

preop



15

preop


30

perop


45

perop


60

perop


75

Grup D


 Grup Y

75

80



85

90

95



100

105


ekst önce

ekst son 1

 ekst son5

eks son 10

grup D

grup Y


Şekil 1. Preoperatif, peropoperatif, ekstübasyon öncesi ve 

sonrası 


o

rtalama 


k

an 


b

asıncı  ölçümlerinin  gruplara  göre 

dağılımı 

 

 



Ekstübasyon  bakımından  iki  grup  arasında  OKB 

ortalamalarına  bakıldığında,  ekstübasyon  öncesi, 

ekstübasyon sonrası 1.dk, ekstübasyon sonrası 5.dk, 

ekstübasyon  sonrası  10.dk  ölçüm  değerlerinin  hiç 

birinde anlamlı farklılık bulunmamıştır (Şekil 1). 

Peroperatif  ölçümler  bakımından  iki  grup  arasında 

FİO

2

 ortalamalarına bakıldığında, peroperatif 10. dk 



ölçümünde  anlamlı  fark  bulunamazken  (p=0.422), 

peroperatif  15.  dk,  peroperatif  30.  dk,  peroperatif 

45. dk, peroperatif 60. dk ve peroperatif 75. dakika 

ölçümlerinde  iki  grup  arasında  anlamlı  fark 

bulunmuştur (p< 0.001) (Tablo 2)

.

 



Şakar M ve ark. 

Konuralp Tıp Dergisi 2014;6(2):34-41

 

37 


Peroperatif  ölçümler  bakımından  iki  grup  arasında 

ETCO


2

 ortalamalarına bakıldığında, peroperatif 10. 

dk,  peroperatif  15.  dk,  peroperatif  30.  dk, 

peroperatif 45. dk, peroperatif 60. dk ve peroperatif 

75.  dakika  ölçümlerinin  hiç  birinde  iki  grup 

arasında  anlamlı  fark  bulunamamıştır  (p  değerleri 

sırasıyla

;

  0.355,  0.487,  0.377,  0.688,  0.206  ve 



0.140). 

Peroperatif  ölçümler  bakımından  iki  grup  arasında 

FİDES  ortalamalarına  bakıldığında,  peroperatif  10. 

dk,  peroperatif  15.  dk,  peroperatif  45.  dk, 

peroperatif  60.  dk  ve  peroperatif  75.  dakika  ölçüm 

değerlerinde  iki  grup  ortalamaları  arasında  anlamlı 

fark  bulunamamıştır  (p  değerleri  sırasıyla

;

  0.579, 



0.067,  0.222,  0.560 

ve

  0.807).  Peroperatif  30. 



dk

 

ölçümünde  ise,  iki  grup  FİDES  ortalamaları 



arasında anlamlı fark bulunmuştur (p=0.013) (Tablo 

3).  Peroperatif  ölçümler  bakımından  iki  grup 

arasında  ETDES  ortalamalarına  bakıldığında, 

peroperatif  10.  dk,  peroperatif  15.  dk,  peroperatif 

45. dk, peroperatif 60. dk ve peroperatif 75. dakika 

ölçüm  değerlerinde  iki  grup  ortalamaları  arasında 

anlamlı  fark  bulunamamıştır  (p  değerleri  sırasıyla

;

 



0.438,  0.159,  0.161,  0.542 

ve

  0.876).  Peroperatif 



30. 

dk

 ölçümünde ise, iki grup ETDES ortalamaları 



arasında anlamlı fark bulunmuştur (p=0.012) (Tablo 

4).  Peroperatif  ölçümler  bakımından  iki  grup 

arasında 

MAC 


ortalamalarına 

bakıldığında, 

peroperatif  10.  dk,  peroperatif  45.  dk,  peroperatif 

60.  dk  ve  peroperatif  75.  dakika  ölçümlerinde  iki 

grup 

ortalamaları 



arasında 

anlamlı 


fark 

bulunamazken  (p  değerleri  sırasıyla  0.475,  0.109, 

0.531, 0.769), peroperatif 15. dk, ve peroperatif 30. 

dk.  ölçümlerinde  iki  grup  ortalaması  arasında 

anlamlı  fark  bulunmuştur  (p  değerleri  sırasıyla

;

 



0.041 

ve

 0.001). 



Gaz  ve  oksijen  tüketimleri  bakımından  iki  grup 

ortalaması  arasında  anlamlı  fark  bulunmuştur 

(p=0.001). Fentanil tüketimleri bakımından iki grup 

ortalaması arasındaki farka bakıldığında ortalamalar 

arasında  anlamalı  fark  bulunamamıştır  (p>0,05) 

(Şekil 2).  

 

 

0



50

100


150

200


250

300


350

Gaz


Fentanil

Oksijen


Grup D

Grup Y


*

Şekil  2.  Gaz  (desfluran),  fentanil  ve  oksijen 

tüketimlerinin gruplara göre dağılımı * p<0.001 

 

 

Ekstübasyon  zamanı,  dil  çıkarma  zamanı, 



oryantasyon  zamanı,  Aldrete  derlenme  zamanı 

olarak  iki  grup  ortalaması  atasındaki  farka 

balıldığında  ortalamalar  arasında  anlamlı  fark 

bulunamamıştır (p=0.283, 0.371, 0.602, 0,799). 



 

 

 

 

 

Tablo 1. Ağırlık, boy, yaş anestezi süreleri, ASA ve cinsiyet türleri (Ortalama Değer±Standart Sapma). 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parametreler 

Grup D 

(n=20) 

Grup Y 

(n=20) 



ASA (I/II) 

5/15 


8/12 

0,311 


Cinsiyet E/K 

13/7 


11/9 

0,519 


Yaş 

(yıl)

 

29,1 ± 7,8

 

26,9 ± 8,1 



0,399 

Ağırlık 

(kg)

 

68,9 ± 10,1 

67,2 ± 12,4 

0,648 


Boy 

(cm)

 

171,6 ± 6,8 

170,2 ± 7,0 

0,527 


Anestezi Süresi 

(dk)

 

114,4 ± 29,1 

114,6 ± 27,7 

0,982 


Şakar M ve ark. 

Konuralp Tıp Dergisi 2014;6(2):34-41

 

38 


 

Tablo 2. Perop (fraksiyone inspiratuar oksijen miktarı) FİO

2

 ölçümleri değerlendirilmesi (Ort.±SD). 



 

 

 



 

 

 



 

 

 



 

 

 



 

 

 

Tablo  3.  Peroperatif  (perop)  fraksiyone  inspiratuar  desfluran  konsantrasyonu  (FİDES)  ölçümleri 

değerlendirilmesi (Ort.±SD). 

 

 

 



 

 

 



 

 

 



 

 

 

 

 

Tablo 4. Peroperatif (perop) entidal desfluran konsantrasyonu (ETDES) ölçümleri değerlendirilmesi (Ort.±SD). 

 

 



 

 

 



 

 

 



 

 

 

 

 

 

TARTIŞMA  

Çalışmamızda  düşük  akımlı  anestezi  (DAA) 

uygulanan grupta  FİO

değerleri 15., 30., 45., 60., 



75.,  dakikalarda,  inspiratuar  desfluran  (FİDES)  ve 

ekspiratuar  desfluran  (ETDES)  miktarı  30. 

dakikada, 15. ve 30. dakikalarda desfluranın MAK 

değeri,  intraoperatif  15.  dakikadaki  OKB  anlamlı 

olarak düşük bulundu. Toplam desfluran ve oksijen 

tüketimleri de azalmış olarak bulundu. Günümüzde 

kullanılan  ve  giderek  yaygınlaşan  DAA  tekrar 

solutma  yöntemiyle  anestezik  gaz  tüketimini 

azaltarak  maliyeti  düşürmekte  ve  çevre  kirliliğini 

önleyerek  olumlu  sonuçlara  yol  açmaktadır. 

Özellikle  çözünürlüğü  ve  anestezik  potensleri 

düşük  olan  yeni  inhalasyon  anesteziklerinin  düşük 

akım  ile  kullanılmaları  daha  anlamlıdır  (6,7).  Kan 

gaz  partisyon  katsayısının  düşük  (0,42)  olması 

nedeniyle  desfluran  yüksek  akımlı  anestezide 

(YAA)  hızlı  indüksiyon  ve  derlenme  sağlar  (8). 

Desfluranın  DAA  uygulamasında  sistemin  ajan  ile 

doldurulma  ve  boşaltma  işlemi  kısa  sürmekte  ve 

klinik  deneyimler  indüksiyon  ve  derlenmenin  hızlı 

olduğunu  ve  konsantrasyonların  daha  çabuk  ve 



FİO

2

 

Grup D 

(n=20) 

Grup Y 

(n=20) 



Perop 10.dk 

45,3 ± 1,6

 

45,7 ± 1,0 



0,422 

Perop 15.dk 

41,7 ± 2,0 

45,0 ± 1,7 



<0,001 

Perop 30.dk 

36,2 ± 1,7 

45,7 ±  1,7 



<0,001 

Perop 45.dk 

35,3 ± 1,7 

45,7 ± 1,2 



<0,001 

Perop 60.dk 

35,3 ± 1,7 

45,7 ± 1,2 



<0,001 

Perop 75.dk 

35,2 ± 1,7 

45,6 ± 1,5 



<0,001 

FİDES 

Grup D 

(n=20) 

Grup Y 

(n=20) 



Perop 10.dk 

5,9 ± 0,6 

5,9 ± 0,9 

0,579 


Perop 15.dk 

5,7 ± 0,6 

5,9 ± 0,6 

0,067 


Perop 30.dk 

5,4 ± 0,7 

6,0 ±  0,4 

0,013 

Perop 45.dk 

5,5 ± 0,8 

6,0 ± 0,3 

0,222 


Perop 60.dk 

5,7 ± 0,8 

6,0 ± 0,5 

0,560 


Perop 75.dk 

5,6 ± 0,7 

5,9 ± 0,4 

0,807 


ETDES 

Grup D 

(n=20) 

Grup Y 

(n=20) 



Perop 10.dk 

5,2 ± 0,6 

5,1 ± 0,34 

0,438 


Perop 15.dk 

5,0 ± 0,6 

5,2 ± 0,4 

0,159 


Perop 30.dk 

5,0 ± 0,7 

5,5 ±  0,5 

0,012 

Perop 45.dk 

5,4 ± 0,7 

5,7 ± 0,4 

0,161 


Perop 60.dk 

5,6 ± 0,7 

5,7 ± 0,5 

0,542 


Perop 75.dk 

5,7 ± 0,7 

5,7 ± 0,5 

0,876 


Şakar M ve ark. 

Konuralp Tıp Dergisi 2014;6(2):34-41

 

39 


kolayca  ayarlanabildiğini  doğrulamaktadır  (9). 

Desflurane  vaporizötörü  geniş  bir  doz  aralığında 

ayarlanabildiği  için  taze  gaz  akımı  düşük  iken, 

solutulan  gazların  desfluran  konsantrasyonu  kısa 

sürede değiştirilebilir. Bu da DAA’de görülebilecek 

inhalasyon  ajan  azlığına  bağlı  yetersiz  anestezi 

derinliğini  önlemeye  veya  tam  tersi  derin  anestezi 

durumlarında  hızlı  müdahaleye  imkan  sağlar 

(10,11).  

Desfluranın  diğer  inhalasyon  ajanlarına  göre 

kan/gaz  partisyon  katsayısı  çok  düşüktür  ve  daha 

kısa sürede doygunluğa ulaşmaktadır (12). Baum J. 

düşük  ve  minimal  akımlı  desfluran  anestezisinde 

inspiratuar  desfluran  konsantrasyonunu  1  ve  1,5 

minimum alveoler konsantrasyon (MAK) arasında, 

%3,4  ile  %8,7  arasında  uygulamış,  minimal 

akımlıda desfluran konsantasyonunu %1-2 artırmak 

gerekirken,  düşük  akımlıda  vaporizatör  ayarında 

değişim  yapmaya  gerek  duymamıştır.  (13).  Toğal 

ve  ark.  yaptığı  çalışmada  10  m

L

/kg/dk  taze  gaz 



akımı  uygulandığında  inspire  edilen  izofluran 

(FİİZO)  konsantrasyonunda  15-90.  dk  arasında, 

FİDES’te  15-30.  dk  arasında  azalma  olduğunu 

görmüşler (14). Bu desfluranın kan / gaz partisyon 

katsayısının  çok  düşük  olması  ve  daha  kısa  sürede 

doygunluğa ulaşmasıyla açıklanabilir (15). DAA (1 

L

/dk) 


kullanılarak 

yapılan 


bir 

çalışmada, 

desfluranın  düşük  akım  döneminde  vaporizatör 

ayarlarının 

değiştirilmeden 

yeterli 


alveolar 

konsantrasyona  ulaşarak  devam  ettiği  ve  düşük 

akım  uygulamasında  güvenle  kullanılabileceği 

bildirilmiştir  (6,10).  Hargasser  ve  ark.  yüksek 

akımın 

30. 


dk’sında 

vaporizatör 

ayarını 

değiştirmeden 1 

L

/dk düşük akıma geçerek izlediği 



gruplarda  FA’nın  düşmesi  üzerine  izofluran, 

enfluran  ve  halotan  gruplarında  konsantrasyonu 

anlamlı 

miktarda 

arttırırken, 

desfluran 

konsantrasyonunda 

minimal  bir  artış 

FA/Fi

 

oranlarını  korumakta  yeterli  olmuştur.  Çalışmada 



desfluran 

konsantrasyonlarının 

aslında 

hiç 


değişmeden  kalabileceği,  izofluranın  ise  düşük 

akıma  geçildiğinde 

%30

  oranında  arttırılması 



gerektiği  yorumu  yapılmıştır.  Yüksek  akıma 

geçilmesi 

gerektiğinde 

tekrar 


verilen 

konsantrasyonun  düşürülmesi  gerektiği,  çünkü  doz 

aşımı  olabileceği  belirtilmektedir  (10).  Lee  ve  ark. 

desfluran  ve  izofluranı  500  m

L

/dk’lık  minimal 



akımda 

kullanmışlar 

ve 

izofluran 



konsantrasyonunun  anestezi  sırasında  düşmeye 

devam  ettiğini,  desfluranın  ise  başlangıçtaki 

düşüşten  sonra  düzelme  gösterdiğini,  desfluranın 

çok  düşük  akımlarda  bile  klinik  problem 

oluşturmadığını  göstermişlerdir  (16).  Johansson  ve 

ark.  (6),  desfluran  vaporizatör  ayarını  %5 

konsantrasyonda 

sabit 


tutarak 

1-2 


L/dk’lık 

akımlarda ve 120 dk’yı aşan operasyon sürelerinde 

çalışmışlardır.  120  dk  sonra  1  L/dk  grubunda  end 

tidal  konsantrasyon  %4.54,  2  L/dk  grubunda  ise 

%4.76’dır.  FA/Fi  oranı  her  iki  grupta  da  120. 

dakikada  %96  olarak  bulunmuştur.  FA  ve  Fi 

düzeylerinin  desfluranın  düşük  kan/gaz  partisyon 

katsayısına,  taze  gaz  akımından  daha  çok  bağımlı 

olduğu, bu ajanın tahmin edilebilir ve güvenilir bir 

dengeyi  uzun  süreli  operasyonlarda  da  sağladığı 

gözlenmişti  Biz  çalışmamızda  vaporizatör  ayarını 

%6  civarında  sabit  olarak  tuttuk.  Çalışmamızda 

DAA  grubunda  MAK,  FİDES  ve  ETDES 

değerlerinde  15-30.  dakikada  azalma  görüldü 

(p<0,05). Ancak anestezi derinliği ve hemodinamik 

parametrelerde  her  iki 

grupta  da 

bir  değişim 

gözlenmedi.  Desfluranın  her  iki  grupta  %6 

konsantrasyonda yeterli olduğu ve diğer inhalasyon 

ajanlarının 

aksine 


vaporizatör 

ayarlarının 

değiştirilmesine gerek olmadığı görüldü. 

Düşük  akımlı  tekniklerde,  taze  gaz  akımı 

azaltıldıkça, taze  gaz akımı  içerisindeki  O

2

  miktarı 



ile  inspire  edilen  gaz  kompozisyonundaki  O

2

 



konsantrasyonu  arasındaki  fark  artar.  Düşük  FiO

2

 



miktarı  hipoksi  riskini  arttırır.  Bu  nedenle 

hipokseminin  kesin  olarak  önlenmesi  ve  sürekli 

yeterli  oranda  O

2

  sunumunun  sağlanabilmesi  için 



FiO

2

  konsantrasyonu  en  az  %30  olmalıdır  (17,18). 



Düşük  akımda  FiO

2

’nin



  temel  belirleyicisi  hastaya 

özgün  oksijen  tüketimi  (VO

2

)

’dir.



  Genç,  yapılı  ve 

atletik olgulardaki FiO

2,

 yaşlı ve kas dokusu az olan 



astenik  olgulara  göre  belirgin  şekilde  daha  az  olur 

(19). Kızıltepe ve ark. yaptıkları bir çalışmada %50 

O

2

,  %50  hava  karışımı  kullanarak  FiO



2

 

konsantrasyonunu  izlemişler  ve  60.  dakikada 



inspire  edilen  O

2

  konsantrasyonunu  sevofluran 



grubunda 

%33.60±4.56

  ve  desfluran  grubunda 

%35±1.41  olarak  bulmuşlar.  Operasyon  süresince 

inspire  ve  ekspire  edilen  O

2

  konsantrasyonunda 



azalmalar  olduğu

,

  ancak  bu  azalmanın 



%30’un

 

altına  inmeyerek  hipoksi  oluşturabilecek  FiO



2

 

konsantrasyonuna hiç düşmediğini ve arter kan gazı 



analizinde hipoksi bulgularına hiç rastlamadıklarını 

belirtmişlerdir  (20).  Çalışmamızda  ilk  10  dakikada 

FiO

2

  değerleri



 

DAA  grubunda  45,3±1,6,  YAA 

grubunda 45,7±1,0 idi. 10. dakikadan sonra taze gaz 

akımının  azaltılmasıyla  DAA  grubunda  anlamlı 

olarak  düşme  görüldü.  15.  dakikada  41,7±2,0,  30. 

dakikada  36,2±1,7,  45.dakikada  35,3±1,7  olarak 

ölçüldü.  Sonraki  takiplerde  FiO

2

  deki  düşme 



durarak 75. dakikada 35,2±1,7 olarak ölçüldü. YAA 

grubunda  ise  değişme  olmadı..  DAA  grubunda 

anlamlı düşme olmasına rağmen FİO

alt sınırı 



%30

 

değerine inmedi. Hastalarda hipoksi gözlenmedi. 



DAA  ile  yapılmış  çalışmalarda  ETCO

2

:  30-35 



mmHg  arasında  tutulmuştur  (21).  Kaymak  ve  ark. 

yaptıkları  çalışmada,  DAA  grubunda;  ETCO

2



33.25±6.10 ile 36.10±5.76 arasında, YAA grubunda 



ise; ETCO

2

, 32.58±5.10 ile 34±5.16 arasında tespit 



edildi.  Her  iki  gruptaki  ETCO

2

  değerleri  arasında 



istatistiksel  olarak  farklılık  tespit  edilmedi  (22). 

Bizim çalışmamızda da ETCO

2

  değerleri  açısından 



her  iki  grup  arasında  anlamlı  fark  bulunmadı. 

Ayrıca  inspiratuvar  CO

2

  konsantrasyonu  (FiCO



2

takipleri de yapıldı ve her iki grupta sıfırın üzerine 



çıkmadığı görüldü.  

Şakar M ve ark. 

Konuralp Tıp Dergisi 2014;6(2):34-41

 

40 


Weiskopf ve ark. yüksek akımlı desfluran anestezisi 

altında  yapılan  nonkardiyak  cerrahi  vakalarında, 

0.83,  1.24  ve  1.66  MAK  desfluran  anestezisinin, 

hemodinamik  etkilerini  incelemişler,  0.83  MAK 

desfluran  ile  kalp  hızının  değişmediğini,  ancak 

desfluran  konsantrasyonundaki  hızlı  artış  ve  1 

MAK  üzerindeki  desfluran  konsantrasyonlarında 

taşikardinin  belirgin  hale  geldiğini  tespit  etmişler 

(15).  Gormley  ve  ark.  desfluranın  %6  üzerindeki 

vaporizatör  ayarlarının  kullanılması  ile  geçici  bir 

süre  (1-4  dk)  sempatik  aktivite  artışı  ile,  kalp  hızı 

ve  kan  basıncı  artışına  neden  olduğunu 

bildirmişlerdir  (23).  Ebert  ve  ark.  da,  1  MAK 

desfluran  ile  kalp  atım  hızı  etkilenmezken,  1.5-2 

MAK 

desfluran 



uygulandığında 

veya 


konsantrasyon 

arttırıldığında 

taşikardi 

ve 


hipertansiyonla  sonuçlanan  sempatik  stimulasyon 

olduğunu  bildirmişlerdir  (24).  Bennett  ve  ark.  3 

L/dk taze gaz akımının kullanıldığı ve desfluran ile 

oluşan  anestezi  derinliğindeki  değişikliklerin 

incelendiği  randomize  bir  çalışmada,  cerrahi  uyarı 

tarafından  oluşturulan  hipertansiyon  ataklarının, 

desfluran  ile  4.6  dk  sonra  kontrol  değerlerine 

döndüğünü 

bildirilmiştir 

(25). 


Bu 

durum, 


desfluranın  düşük  çözünürlüğü  ile  end-tidal 

anestetik 

konsantrasyonlarının, 

inspiratuar 

anestezik  konsantrasyonlara  hızlı  ulaşılmasıyla 

açıklanmıştır.  Nathanson  ve  ark.  (8)  hemodinamik 

değerleri  %20  sınırları  içinde  tutmuşlar,  gerek 

duyulduğunda  fentanil  0.5-0.75  μg/kg 

İV

  veya 


inhalasyon anesteziğinde %50'lik artış yapmışlardır. 

Dupont  ve  ark.  (104)  çalışmasında,  ortalama  kan 

basıncı  ve  kalp  atım  hızını  başlangıç  değerlerine 

göre  ±  20  sınırları  içinde  tutmaya  çalışmış  ve 

belirtilen  değerlerin  üzerine  çıkıldığında  sufentanil 

0.15  μg/kg 

İV

,  yeterli  gelmezse,  inhalasyon 



anesteziğinde  %50'lik  artış  uygulamıştır.  Biz  de 

indüksiyonda  ve  anestezinin  idamesinde  1  µg/kg 

fentanil  kullandık.  İnhalasyon  anesteziğinde 

değişiklik 

yapmadık.  Her  iki 

grupta 


da

 

hemodinamik veriler stabil seyretti. 



Yıldız ve ark.’nın düşük akımlı desfluran anestezisi 

sonrası  postoperatif  titreme  oranı  ve  klonidinin 

titreme  üzerine  etkisini  inceledeği  çalışmada 

anestezi  sonrası  erken  derlenme  açısından  gruplar 

arasında  anlamlı  fark  yoktu  (21).  İnhalasyon 

anesteziklerinde  derlenme;  ajanın  yağda  erirliğine, 

konsantrasyonuna,  kullanım  süresine  ve  hastanın 

alveolar  ventilasyon  düzeyine  bağlıdır.  İnhalasyon 

ajanları  kullanılarak  uygulanan  yaklaşık  iki  saatlik 

anesteziden sonra erken derlenme dönemi, yaklaşık 

15  dk.  içinde  gerçekleşir  (26).  İnhale  ilaçlar, 

dengeli 


anestezinin 

sadece 


bir 

kısmını 


oluşturduğundan,  uyanma  ve  derlenme  süreci 

inhalasyon  dışı  faktörlere  de  bağlıdır  (27). 

Çalışmamızda DAA  grubunda ekstübasyon zamanı 

10.3±1.6, dil çıkarma zamanı 12.2±1.6, oryantasyon 

zamanı 

14.2±1.7 



dakika, 

YAA 


grubunda 

ekstübasyon  zamanı  9.85±0.9,  dil  çıkarma  zamanı 

11.9±1,  oryantasyon  zamanı  14±1.3  dakika  olarak 

bulundu.  Bu  derlenme  özellikleri  açısından  her  iki 

grup arasında (p>0.05) fark yoktu. Yine her iki grup 

arasında  ekstübasyon  öncesi  ve  sonrasında 

hemodinamik  parametreler  açısından  da  (p>0.05) 

anlamlı bir fark yoktu.  

İnhalasyon  ajanlarının  tüketimi  ve  maliyeti,  taze 

gaz  akım  hızına,  vaporizatör  ayarına  ve  anestezi 

süresine bağlıdır. Desfluranın 1 MAK/saat anestezi 

maliyeti 

karşılaştırıldığında, 

sevofluran 

ve 

izoflurandan güncel piyasa fiyatlarında daha  pahalı 



olduğu  bilinmektedir.  Ancak  düşük  gaz  akımı 

kullanıldığında 1 MAK/saat için hemen hemen aynı 

düzeye  geldiği  görülmüştür.  Dolk  ve  ark.’nın 

yaptığı çalışmada; elektif diz artroskopisi yapılacak 

bir  gruba  propofol  infüzyonu,  diğer  iki  gruba  da 

desfluran ve sevofluran anestezisi ile beraber LMA 

uygulandı.  Gruplar  arasında  anestezi  süresi, 

postoperatif  ağrı  ve  derlenme  zamanları  açısından 

fark  yoktu.  Ancak  propofol  grubuna  göre  volatil 

ajan  grupları  %45-55  arasında  maliyet  açısından 

daha düşük bulundu (28). Yıldırım ve ark yaptıkları 

çalışmada toplam 8061 dk. uygulanan düşük akımlı 

anestezide,  312  m

L

  izofluran,  574  m



L

  sevofluran, 

1130  m

L

  desfluran  kullanmışlar.  Akım  hızının  4 



L

/dk’ya  çıkarılması  durumunda  889 

mL

  izofluran, 



1697 

mL

 



sevofluran, 

3320 


mL

 

desfluran 



harcandığını  hesaplamışlardır.  Buna  göre  akımın  4 

L

/dk’dan  1 



L

/dk’ya  düşürülmesi  ile  gazların 

tüketiminde  izofluran  için 

%65


,  sevofluran  için 

%67


,  desfluran  için 

%66


  azalma  olduğunu 

belirlemişlerdir  (29).  Baxter  anestezik  ajan 

maliyetlerinin  akım  hızları  ile  ilişkili  olduğunu 

belirtmiştir.  Taze  gaz  akımlarının  1.5 

L

/dk’ya 


düşürülmesi ile volatil anestezik ajan maliyetlerinde 

%25


  oranında  azalma  olduğunu  bildirmiştir  (3). 

Rosenberg  ve  ark.  Desfluran  anestezisi  veya  100-

200  mcg/kg/dk  hızında  propofol  infüzyonu 

vermişler  ve  desfluranın  propofole  göre  daha 

ekonomik olduğunu belirtmişlerdir (30). Coetzee ve 

ark.  302  hasta  ile  yaptıkları  çalışmalarında 

desfluran,  halotan  ve  enfluran  tüketimini  taze  gaz 

akımına  göre  (0.5-1-3 

L

/dk)  değerlendirmişler, 



desfluran  tüketiminde  taze  gaz  akımı  ile  orantılı 

azalma olduğunu tespit etmişlerdir (31). 

Çalışmamızda  desfluran  tüketimi;  DAA  grubunda 

70,2±2,3  mL,  YAA  grubunda  208,0±4,3  mL’dir. 

P=0 olarak her iki grup arasında anlamlı fark vardır. 

DAA  grubunda  desfluran  tüketimi  %66  oranında 

azalmıştır.  Oksijen  tüketimleri;  DAA  grubunda 

156,2±44,3 

L

,  YAA  grubunda  338,9±62,1  L’dir. 



P=0 olarak her iki grup arasında anlamlı fark vardır.   

Düşük  potensi  ve  yüksek  fiyatı  ile  anestezide 

kullanımı  oldukça  pahalı  olan  desfluranın  düşük 

taze  gaz  akımlarında  ideal  bir  inhalasyon  ajanı 

olduğunu  gözlemledik.  Düşük  akımlı  anestezinin 

hemodinami  ve  derlenme  yönünden  yüksek  akımlı 

anestezi  kadar  güvenli  olduğu  ve  maliyeti  azalttığı 

sonucuna varıldı. 



 

Şakar M ve ark. 

Konuralp Tıp Dergisi 2014;6(2):34-41

 

41 


KAYNAKLAR 

1.

 



Baum  J.  Low-flow  anaesthesia:  Theory,  practice,  technical  preconditions,  advantages,  and  foreign  gas 

accumulation. Journal of Anaesthesia 1999;13(3):166-74. 

2.

 

Vecil M, Di Stefano C, Zorzi F. Low flow, minimal flow and closed circuit system inhalational anesthesia in 



modern clinical practice. SignaVitae 2008;3 (suppl 1):33–6. 

3.

 



Baxter AD. Low and minimal flow inhalational anaesthesia. Can J Anaesth 1997;44(6):643-52. 

4.

 



Baum J. Low flow anesthesia Anaesthesist 1994;43(3):194–210. 

5.

 



Patel  SS,  Goa  KL.  Desflurane.  A  review  of  its  pharmacodynamic  and  pharmacokinetic  properties  and  its 

efficacy in general anaesthesia. Drugs 1995;50(4):742–67. 

6.

 

Johansonn  A,  Lundberg  D,  Luttropp  HH,  et  al.  Low-flow  anaesthesia  with  desflurane:  Kinetics  during 



clinical procedures. Eur J Anaesth. 2001;18(8):499-504.  

7.

 



Baum J, Stanke HG. Low Flow-und Minimal Flow-Anästhesie mit Sevofluran. Anaesthesist 1998;[Suppl 1] 

47:70–6. 

8.

 

Nathanson  MH,  Fredman  B,  Smith  I,  et  al.  Sevoflurane  versus  desflurane  for  outpatient  anaesthesia:  a 



comparison of maintenance and recovery profiles. A & A 1995;81(6):1186–90.  

9.

 



Hargasser  SH,  Mielke  LL,  Entholzner  EK.  Experiences  with  the  new  inhalational  agents  in  low-flow 

anaesthesia  and  closed-circuit  technique.  Monitoring  and  technical  equipment.  Appl  Cardiopulm 

Pathophysiol. 1995;5 (Suppl 2):47–57. 

10.


 

Hargasser  S,  Hipp  R,  Breinbauer  B.  A  lower  solubility  recommends  the  use  of  desflurane  more  than 

isoflurane, halothane, and enflurane under low-flow conditions. J Clin Anesth 1995;7(1):49–53. 

11.


 

Saraiva  RA.  Desflurane:  Physicochemical  Properties,  Pharmacology  and  Clinic  Use.  Rev  Bras  Anestesiol 

2003;53(2):214–26.  

12.


 

Eger  EI  II.  Desflurane  animal  and  human  pharmacology:  aspects  of  kinetics,  safety,  and  MAC.  Anesth 

Analg 1992;75:4(Suppl): 3–9. 

13.


 

Baum J, Berghoff M, Stanke HG, et al. Low-flow anesthesia with desflurane. Anaesthesist 1997;46(4):287–

93. 

14.


 

Toğal  T,  Ayas  A,  Demirbilek  S  ve  ark.  Düşük  Akımlı  Anestezide  İzofluran  ve  Desfluran  İle  Vücut 

Ağırlığına  Göre  Uygulanan  Taze  Gaz  Akımlarının  Karşılaştırılması.  Türk  Anest  Rean  Der  Dergisi. 

2004;32(2):91–9.  

15.

 

Weiskopf RB, Cahalan MK, Eger EI, et al. Cardiovascular actions of desflurane in normocarbic volunteers. 



Anesth Analg 1991;73(2):143–56. 

16.


 

Lee  DJH,  Robinson  DL,  Soni  N.    Efficiency  of  a  circle  system  for  short  surgical  cases:  comparision  of 

desflurane with isoflurane. BJ Anaesth 1996;76(6):780-2. 

17.


 

Baum  JA.  Clinical  applications  of  low  flow  and  closed  circuit  anaesthesia.  Acta  Anaesthesiol  Belg 

1990;41(3):239-47.  

18.


 

Hendrickx  JFA,  Cooman  DS,  Vandeput  DM,  et  al.  Air-oxygen  mixtures  in  circle  systems.  Journal  of 

Clinical Anaesthesia 2001;13:461–4.  

19.


 

Baum JA. Düşük Akımlı Anestezi (Çev. Ed. Tomatır E). Klinik uygulamada düşük akımlı anestezi, İstanbul: 

Nobel Tıp Kitabevi; 2002; 220–68. 

20.


 

Kızıltepe  H.  Düşük  Akım  Anestezisinde  Sevofluran  ve  Desfluranın  nefrotoksisitelerinin  karşılaştırılması. 

Uzmanlık Tezi, İstanbul–2006.  

21.


 

Yıldız  K.  Laparoskopik  kolesistektomilerde  düşük  akım  anestezisinin  değerlendirilmesi.  Uzmanlık  Tezi. 

İstanbul–2007. 

22.


 

Kaymak  Ç,  Başar  H,  Tekin  Ö.  Düşük  Akım  ve  Yüksek  Akımla  Uygulanan  Desfluran  Anestezisinde 

Hemodinamik  Etkilerin  Torasik  Elektriksel  Biyoempedans  Monitorizasyon  ile  Karşılaştırılması.  TARD 

Dergisi 2007;35(1):29-37.  

23.

 

Gormley WP, Muyıray JM.  Intravenous lidocaine does not atenuate the cardiovasculer and catecholamine 



response to a rapid increase in desflurane concentration. Anesth Analg 1996;82:358–61. 

24.


 

Ebert  TJ,  Muzi  M.  Sympathetic  hyperactivity  during  desflurane  anesthesia  in  healthy  volunteers.  A 

comparison with isoflurane. Anesthesiology 1993;79(3):444–53.  

25.


 

Bennett  JA,  Mahadeviah  A,  Stewart  J,  et  al.  Desflurane  controls  the  hemodynamic  response  to  surgical 

stimulation more than isoflurane. J Clin Anesth 1995;7(4):288-91. 

26.


 

Aitkenhead AR, Smith G. Inhalation anesthetic agents. Textbook of Anaesthesia 2nd Edition. 1990;160. 

27.

 

Tarazi EM, Philip BK. A Comparison of recovery after sevoflurane or desflurane in ambulatory anaesthesia. 



J Clin Anesth 1998;10(4):272–7. 

28.


 

Dolk  A,  Cannerfelt  R,  Anderson  RE.  Inhalation  anaesthesia  is  cost-effective  for  ambulatory  surgery:  a 

clinical comparison with propofol during elective knee arthroscopy. Eur J Anaesthesiol 2002;19(2):88–92. 

29.


 

Yıldırım A, Göksu H, Toprak Ç. İzofluran, desfluran ve sevofluran ile uygulanan düşük akımlı anestezinin, 

anestezi kalitesi ve güvenirliliğinin karşılaştırılması. Fırat Tıp Dergisi 2006;11(3):170–4.   

30.


 

Rosenberg  MK,  Bridge  P,  Brown  M.  Cost  Comparision:  A  desflurane-versus  a  propofol-based  general 

anesthetic technique. Anesth Analg 1994;79(5):852–5. 

31.


 

Coetzee JF, Stewart LJ. Fresh gas flow is not the only determinant of volatile agent consumption: a multi-



centre study of low-flow anaesthesia. Br J Anaesth 2002;88(1):46–55. 


Yüklə 0,5 Mb.

Dostları ilə paylaş:




Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azkurs.org 2020
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə