Zestawienie uwag



Yüklə 265,35 Kb.
səhifə1/12
tarix28.04.2017
ölçüsü265,35 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12
ZESTAWIENIE UWAG

zgłoszonych przez organizacje pozarządowe do założeń konkursu pn. „Kurs na samodzielność – zwiększenie aktywności osób niepełnosprawnych w życiu społecznym” (konkurs o zlecenie realizacji zadań w formie wsparcia nr 2/2016)




L.p.

Część dokumentu do którego odnosi się uwaga

Zgłaszający uwagi

Treść uwagi (propozycja rozwiązania/ usunięcie zapisu / dodanie zapisu)

Uzasadnienie uwagi

Stanowisko PFRON


1.

Rozdział II


Fundacja Vis Maior

utrzymanie psów asystujących” (§ 1 pkt 7a rozporządzenia).

Proponowane rozwiązanie jest niezwykle potrzebne. Od kilku lat osoby korzystające z pomocy psów asystujących nie mają możliwości starania się o wsparcie w utrzymaniu psów. Ważne, by w ogłoszeniu o konkursie pojawił się zapis o konieczności posiadania wpisu do Rejestru Podmiotów Uprawnionych do Wydawania Certyfikatów Potwierdzających Status Psa Asystującego, prowadzonego przy Ministerstwie Rodziny Pracy i Polityki Społecznej.



Wymóg dot. Wpisu do Rejestru pozwoli na uzyskanie większej pewności, że środki przeznaczone na to działanie trafią do organizacji, które specjalizują się w szkoleniu psów asystujących. Ważne, by Wnioskodawca, który ubiega się o środki na wsparcie utrzymania psów asystujących przedstawił konkretne zasady przyznawania dofinansowań, tak, by pieniądze były przeznaczane na konkretne potrzeby, a nie jedynie redystrybuowane.

Uwaga nieuwzględniona. W przypadku zadania „utrzymanie psów asystujących” NGO występuje de facto w imieniu osoby niepełnosprawnej, która korzysta z pomocy psa asystującego. Decyzja w zakresie wyboru NGO, która wystąpi o dofinansowanie kosztów utrzymania psa powinna należeć do osoby niepełnosprawnej.

W warunkach konkursu wprowadzona zostanie natomiast konieczność posiadania przez psa asystującego certyfikatu, o którym mowa w art. 20b ustawy o rehabilitacji.




















2.

Rozdział III

Dolnośląskie Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom i Młodzieży z MPDz OSTOJA

Wątpliwości budzi zasadność zaproponowanego łączenia zadań w ramach projektu. Zapisy wymagają urealnienia w zakresie faktycznych potrzeb wspierania osób z niepełnosprawnościami w prowadzonych placówkach, uwzględniających podstawowe zasady – kompleksowości, wieloprofilowości i ciągłości oddziaływań. Proponowane sposoby łączenia zadań powodują, że wiele wypracowanych w organizacjach skutecznych i zgodnych z wysokim standardem rehabilitacji społecznej metod pracy z beneficjentem będzie musiała ulec zmianie (pogorszeniu) aby sprostać wymaganiom proponowanych procedur.

Z przygotowanej propozycji i opisu podziału „typu placówek” w odniesieniu do realizowanych przez nie „zadań” wynika, że nie będzie możliwości prowadzenia w ramach placówki działań kompleksowych i wieloprofilowych, np. sugeruje, że prowadzony proces rehabilitacji w placówce nie niesie za sobą konieczności jednoczesnego korzystania z takiej formy wsparcia jak np. „asystentura osobista”. Wielu beneficjentów realizowanych przez nas dotychczas projektów może aktywnie uczestniczyć w zajęciach tylko dlatego, że wspierani są przez asystentów osoby niepełnosprawnej w czasie realizacji zajęć. W przeciwnym razie byłyby to osoby wykluczone społecznie, zamknięte w czterech ścianach swoich domów. Udział asystentów w terapii jest niezwykle istotny, również wtedy gdy beneficjenci realizują zadania podczas terapii grupowej. Podobnie treningi sportowe realizowane w sposób ciągły lub cykliczny z całą pewnością wpływają pozytywnie na kondycję czy umiejętności motoryczne beneficjentów i powinny jednak stanowić uzupełnienie dla pozostałych form realizowanej terapii wpływających na usamodzielnienie osób niepełnosprawnych. Tworzenie placówek łączących wszystkie proponowane” typy” daje możliwość całościowego podejścia do terapii z uwzględnieniem podmiotowości każdego beneficjenta. Pozwala też na jego wieloaspektowe poznanie, dokonanie kompleksowej i trafnej diagnozy jego potrzeb, możliwości czy deficytów. Samemu beneficjentowi oraz jego rodzinie pozwala na korzystania z różnorodnych form wsparcia w jednym miejscu, z udziałem zespołu specjalistów. Wyklucza również ryzyko braku możliwości korzystania z jednego z typu zadań np. uwagi na nakładające się na siebie terminy ich realizowania przez różne placówki.

Zadanie pn. „prowadzenie rehabilitacji osób niepełnosprawnych w różnych typach placówek” (§ 1 pkt 1 rozporządzenia MPiPS), które może zostać zgłoszone, w typie projektu „prowadzenie rehabilitacji w placówce”, nie określa jakie formy wsparcia mogą być poprzez to zadanie realizowane. Wskazuje natomiast miejsce realizacji działań podejmowanych na rzecz osób niepełnosprawnych. Zatem, zakres działań możliwych do zgłoszenia w ramach tego typu projektu jest nieograniczony – warunkiem jest iż wsparcie realizowane będzie w placówce i na rzecz podopiecznych tej placówki. Należy jednocześnie podkreślić, iż „Zasady” wprowadzają możliwość zgłoszenia w projekcie (dodatkowo) form wsparcia realizowanych poza placówką, o ile udział w tych formach wsparcia stanowić będzie dla podopiecznych placówki uzupełnienie rehabilitacji prowadzonej w placówce.




















3.

Rozdział III ust. 1 i 2

Polskie Stowarzyszenie na rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną

W przypadku typu projektu 1) prowadzenie rehabilitacji w placówce (rehabilitacja ciągła) (ust. 1 pkt 1), wybór zadania 2) prowadzenie poradnictwa (ust. 2 pkt 1) wyklucza możliwość świadczenia poradnictwa dla osób niepełnosprawnych i ich otoczenia z kilku placówek wnioskodawcy oraz zupełnie eliminuje świadczenie poradnictwa dla osób nie będących uczestnikami placówki.

Propozycja:

Zadanie „prowadzenie poradnictwa psychologicznego, społeczno-prawnego oraz udzielanie informacji” przenieść do ust. 1 jako odrębny typ projektu, dopisując pkt 4.



Specjalistyczne poradnictwo skierowane do osób z określoną niepełnosprawnością oraz ich najbliższego otoczenia nie jest świadczone w żadnych publicznych ośrodkach poradnictwa, ponieważ osoby tam zatrudniane nie znają specyfiki danej niepełnosprawności. Mogą udzielać podstawowych informacji społeczno-prawnych, wspólnych dla wszystkich osób z niepełnosprawnościami, ale nie potrafią np. przygotować i przedstawić informacji w formacie łatwym do czytania i zrozumienia bądź z użyciem sposobów komunikacji alternatywnej. Tym bardziej nie są w stanie prowadzić takiego poradnictwa i wsparcia psychologicznego. Taki jak obecnie proponowany zapis, przypisujący specjalistyczne poradnictwo do jednej placówki całkowicie wykluczy możliwość skorzystania z niego przez osoby z niepełnosprawnością nie będące uczestnikami placówki, poszukujące np. doradztwa zawodowego czy specjalistycznego wsparcia w znalezieniu zatrudnienia lub mające problemy wymagające interwencji psychologicznej – co może przynieść chęć zmiany swojego życia, podjęcie aktywności. W tej chwili zostaną tego całkowicie pozbawieni, a świadczenie poradnictwa zostanie skierowane na osoby już aktywizowane w placówkach.

Uwaga uwzględniona częściowo. W treści „Zasad” wprowadzona zostanie zmiana w zakresie wyłączenia konieczności przygotowania IPD oraz uzyskiwania aktualnych orzeczeń o niepełnosprawności – w odniesieniu do beneficjentów ostatecznych, którzy korzystają w projekcie wyłącznie ze wsparcia w ramach zadania pn. „prowadzenie poradnictwa (…)”. Jednocześnie w treści ogłoszenia o konkursie wskazane zostaną warunki funkcjonowania „placówki” w której prowadzone jest poradnictwo lub udzielane są informacje.




















4.

Rozdział III, ust. 2

Wrocławski Sejmik Osób Niepełnosprawnych

W związku z zapisem:

W przypadku typu projektu „Prowadzenie rehabilitacji w placówce (rehabilitacja ciągła) projekt musi dotyczyć co najmniej jednego z następujących dwóch rodzajów zadań: 1) prowadzenie rehabilitacji osób niepełnosprawnych w różnych typach placówek (§ 1 pkt 1 rozporządzenia); 2) prowadzenie poradnictwa psychologicznego, społeczno-prawnego oraz udzielanie informacji (§ 1 pkt 4 rozporządzenia)”

należy umożliwić realizację projektów obejmujących działania wymienione w punkcie 2 jako samodzielną specjalistyczną placówkę informacyjno-poradniczą realizującą zadania 5 dni w tygodniu i co najmniej 10 m-cy w roku, posiadającą odpowiednie zaplecze kadrowe, lokalowe i sprzętowe do realizacji zadania.


Uzasadnieniem dla opisanego rozwiązania jest przykład placówki prowadzonej przez WSON. W 2015 roku w ramach realizacji projektu informacyjno-poradniczego zespół specjalistów ośrodka informacji i poradnictwa prowadzonego przez WSON udzielił 3485 porad społeczno-obywatelskich i socjalnych, 669 porad prawnych oraz 571 porad psychologiczno-pedagogicznych.

Dostęp do informacji przez osoby niepełnosprawne jest wciąż wysoce niedostateczny, a potrzeby i oczekiwania w tym zakresie bardzo duże. Z badań ISP wynika także, że zdecydowanie preferowaną przez osoby niepełnosprawne i najbardziej efektywną formą pozyskiwania informacji i porad stanowi kontakt bezpośredni (dotyczy to zwłaszcza możliwości stałego dostępu do bezpłatnej informacji w postaci specjalistycznego poradnictwa prawnego, psychopedagogicznego czy socjalnego).

Takiego kontaktu nie jesteśmy w stanie zastąpić wydawnictwami. Dla większości zgłaszających się do placówki osób istotna jest interpretacja konkretnych zapisów przez doświadczonego radcę prawnego z uwzględnieniem specyficznych potrzeb tych osób w zakresie sposobu komunikowania się.

Ponadto rozproszenie legislacyjne (przepisy dot. osób niepełnosprawnych regulują różne ustawy) powoduje powstawanie szumu informacyjnego i powoduje istotny problem w docieraniu informacji do osób zainteresowanych. Natomiast ogromna zmienność zapisów prawa powoduje, że wszelkie wydawnictwa dość szybko stają się nieaktualne.

Działalność placówki o profilu informacyjno-poradniczym jest więc także odpowiedzią na opisane problemy z dostępem do rzetelnej informacji istniejące w środowisku osób niepełnosprawnych. A przecież taka informacja to podstawowy warunek dla wzrostu zaradności w życiu i aktywności osoby niepełnosprawnej i jej najbliższego otoczenia.

Każde ograniczenie, np. możliwość prowadzenia opisanej działalności jedynie w placówkach łącznie z zadaniem 1 jest nieuzasadnione patrząc na potrzeby środowiska i fakt, że nie wszyscy będą mogli z przyczyn obiektywnych być uczestnikami takich placówek.


Uwaga uwzględniona. W treści „Zasad” wprowadzona zostanie zmiana w zakresie wyłączenia konieczności przygotowania IPD oraz uzyskiwania aktualnych orzeczeń o niepełnosprawności – w odniesieniu do beneficjentów ostatecznych, którzy korzystają w projekcie wyłącznie ze wsparcia w ramach zadania pn. „prowadzenie poradnictwa (…)”. Jednocześnie w treści ogłoszenia o konkursie wskazane zostaną warunki funkcjonowania „placówki” w której prowadzone jest poradnictwo lub udzielane są informacje.




















5.

Rozdział III ust. 2 pkt 2

Krajowe Towarzystwo Autyzmu Oddział w Szczecinie

Czy można prowadzenie poradnictwa psychologicznego rozumieć szeroko, iż jest to wsparcie udzielane nie tylko przez psychologa, ale i przez pedagoga?

Osoby z autyzmem poza poradnictwem psychologicznym potrzebują wparcia / poradnictwa pedagogicznego. Tak jak niezbędna jest wiedza osobom niepełnosprawnym ruchowo na temat przysługującego im sprzętu rehabilitacyjnego potrzebnego do poruszania się czy innego sprzętu do rehabilitacji, tak osobom z autyzmem potrzebne są specjalistycznie opracowane programy terapeutyczne -edukacyjno -rehabilitacyjne, opracowywane/aktualizowane przez specjalistów pedagogów, niezbędne do procesu terapii i rehabilitacji osób niepełnosprawnych z autyzmem.

Pytanie:

Czy poradnictwo pedagogiczne (m.in. obserwacja, diagnoza, opracowywanie specjalistycznych programów i ich aktualizacja, opracowywanie strategii postępowania) można zaliczyć do formy wsparcia, czy też należy traktować je jako element realizowanych form wsparcia i ujmować tylko w pozycji budżetowej?


W przypadku zadania pn. „prowadzenie poradnictwa psychologicznego, społeczno-prawnego oraz udzielanie informacji na temat przysługujących uprawnień, dostępnych usług, sprzętu rehabilitacyjnego i pomocy technicznej dla osób niepełnosprawnych” (§ 1 pkt 4 rozporządzenia), realizacja projektu może obejmować wsparcie psychologicznie. Wsparcie pedagoga może mieć w tego rodzaju projektach charakter uzupełniający (może być częścią wsparcia psychologicznego).




















6.

Rozdział III ust. 3

Stowarzyszenie Integracji Społecznej "DROGA”

(…) dla osób niepełnosprawnych-aktywizujących zawodowo i społecznie lub tylko społecznie (dotyczy to osób zależnych)”

Nasze Stowarzyszenie prowadzi dwie placówki oświatowe, na których prowadzenie otrzymuje dotację z budżetu państwa. Natomiast absolwenci po ukończeniu 25 roku życia z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim (wg PPP) – zupełnie zależne są pozbawione jakiejkolwiek aktywności społecznej, bo o aktywizacji zawodowo-społecznej nie ma co w tej sytuacji rozmawiać, gdyż byłaby to fikcja.

Zgłoszona uwaga odnosi się do zacytowanej treści rozporządzenia MPiPS. Nie może zatem zostać przez Fundusz uwzględniona.




















7.

Rozdział III ust. 3 pkt 2

Stowarzyszenie na Rzecz Zrównoważonego Rozwoju Społeczno-Gospodarczego „KLUCZ”

Nieprecyzyjnie określone zajęcia dotyczące realizacji zadania 2 „prowadzenia grupowych i indywidualnych zajęć”.

Brak informacji czy wymienione 3 rodzaje zajęć – a,b,c – muszą być realizowane łącznie, czy można skupić się tylko na jednym z nich. W związku z czym trudno jest określić precyzyjnie grupę docelową beneficjentów i jednocześnie ustalić rodzaj wskaźników efektywności, ich poziom oraz sposób pomiaru.

Decyzja co do zakresu projektu należy do Wnioskodawcy. Nie jest wymagana przez Fundusz łączna realizacja wszystkich działań wskazanych w zadaniu o którym mowa w § 1 pkt 5 rozporządzenia MPiPS. Wnioskodawca może dokonać wyboru, które z działań będą realizowane w projekcie.




















8.

Rozdział III ust. 3 pkt 4

Polskie Stowarzyszenie na rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowy Koło w Stargardzie

4) świadczenie usług wspierających w miejscu zamieszkania w mieszkalnictwie wspomaganym (wspieranym), w których liczba miejsc nie jest większa od 30, zamieszkanie ma charakter stały,które mają na celu umożliwienie lub wspomaganie niezależnego życia osób niepełnosprawnych w społeczności lokalnej, w szczególności usług asystencji osobistej” (§ 1 pkt 13 rozporządzenia). Charakter zamieszkania nie będzie zobowiązywał do mieszkania w szczególnych warunkach.

(zmiany zaznaczone wytłuszczonym drukiem)

Przedstawiona propozycja jest odpowiedzią na ratyfikowaną w 2012 r. i wdrażaną przez Polskę Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych (z przedstawionym poniżej Art. 19 Konwencji)

„Artykuł 19 Niezależne życie



Państwa Strony niniejszej konwencji uznają równe prawo wszystkich osób niepełnosprawnych do życia w społeczeństwie, wraz z prawem dokonywania wyborów, na równi z innymi osobami, oraz podejmą skuteczne i odpowiednie środki w celu ułatwienia pełnego korzystania przez osoby niepełnosprawne z tego prawa oraz ich pełnego włączenia i udziału w społeczeństwie, w tym poprzez zapewnienie, że:

(a) osoby niepełnosprawne będą miały możliwość wyboru miejsca zamieszkania i podjęcia decyzji co do tego, gdzie i z kim będą mieszkać, na zasadzie równości z innymi osobami, a także, że nie będą zobowiązywane do mieszkania w szczególnych warunkach,

(b) osoby niepełnosprawne będą miały dostęp do szerokiego zakresu usług wspierających świadczonych w domu lub w placówkach zapewniających zakwaterowanie oraz do innych usług wspierających, świadczonych w społeczności lokalnej, w tym do pomocy osobistej niezbędnej do życia i włączenia w społeczność oraz zapobiegającej izolacji i segregacji społecznej,

(c) świadczone w społeczności lokalnej usługi i urządzenia dla ogółu ludności będą dostępne dla osób niepełnosprawnych, na zasadzie równości z innymi osobami oraz będą odpowiadać ich potrzebom.”.

Celem przedstawionych zmian założeń konkursu jest zwrócenie uwagi na wieloletni problem marginalizacji praw osób niepełnosprawnych do samodzielnego życia i zamieszkania w otwartym społeczeństwie. Jednocześnie zmiany te umożliwiają finansowanie usług asystenckich na rzecz osób niepełnosprawnych w miejscu ich zamieszkania oraz które to osoby mają prawo i prowadzą samodzielne życie w społeczności lokalnej. Wymóg zmian systemowych w zakresie rehabilitacji społecznej osób niepełnosprawnych, a szczególnie tworzenie się nowych form możliwości dla ON – mieszkania wspomagane (wspierane) wymusza odejście od instytucjonalnych form opieki (np. Domy Pomocy Społecznej). Niebagatelne znaczenie ma również kwestia finansowa usług asystenckich (koszt pobytu w DPS śr. 4.400zł/m-c) przy orientacyjnych kosztach usług asystenckich na poziomie 1.500-1.800 zł/m-c. Wdrożenie instrumentów finansowych zezwalających na usługi asystenckie wspomagające (wspierające) niezależne życie osób niepełnosprawnych w mieszkaniach wspomaganych (wspieranych) pozwoli na realizację Art. 19 Konwencji, rozwój samodzielności ON, a świadczone w społeczności lokalnej usługi i urządzenia dla ogółu ludności będą dostępne dla osób niepełnosprawnych, na zasadzie równości z innymi osobami. Przedstawione zmiany odpowiadają zapotrzebowaniu społeczności osób niepełnosprawnych na umożliwienie samodzielnego zamieszkania i wsparcia ON w prawach równości z innymi. Limit 30 miejsc nie dotyczy beneficjenta (nie jest to liczba miejsc we wszystkich mieszkaniach, które prowadzi dany beneficjent), ale właśnie liczby miejsc w obiekcie (w budynku, w jego skrzydle, klatce itp.), w którym znajdują się mieszkania wspomagane. Ponadto należy zwrócić szczególną uwagę, żeby mieszkania były jak najbardziej zakorzenione w lokalnych społecznościach i nie tworzyły rozwiązań na zasadzie gett w postaci oddzielnych bloków, dzielnic, wyodrębnionych skupisk mieszkań dla osób np. z niepełnosprawnościami, co ma uniemożliwić dalsze wykluczanie ich mieszkańców z życia lokalnej społeczności. Warunki życia w mieszkaniach wspomaganych winny być jak najbardziej zbliżone do normalnych warunków domowych.

Zgłoszona uwaga odnosi się do zacytowanej treści rozporządzenia MPiPS. Nie może zatem zostać przez Fundusz uwzględniona. Fundusz przekaże zgłoszony przez NGO postulat do Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych.




















9.

Rozdział IV ust. 2 pkt 3

Polskie Stowarzyszenie NASZE SPRAWY

Proponujemy usunięcie zapisu lub zapis „co najmniej 0,5 roku lub sześć miesięcy”.

W poprzednich edycjach było wiele zapisów, które eliminowały szeroki krąg organizacji z możliwości składania wniosków. Przecież w kilku punktach wniosku organizacja powinna wymienić swoje dotychczasowe działania oraz potencjał kadrowy i techniczny, a więc eksperci będą mogli ocenić możliwość realizacji zamierzeń. Nasza organizacja powstała w kwietniu 2016 roku, ale została założona przez osoby niepełnosprawne oraz specjalistów, którzy od wielu lat realizują i rozliczają zadania będące przedmiotem tego konkursu. Ponadto od samego powstania i rejestracji organizacji, początkowo społecznie, a teraz – w ramach realizowanego projektu działamy z ramach zespołu aktywności społecznej i dysponujemy już wyposażeniem, które można wykorzystać kontynuując zajęcia tego typu. Sądzimy, że automatyczne wykluczenie nowych organizacji z szansy pozyskiwania dofinansowań na tak długo jest krzywdzące, a potencjał prawidłowej realizacji powinien być po prostu oceniany przez ekspertów.

Uwaga nieuwzględniona. Wsparcie w ramach konkursu ukierunkowane jest przede wszystkim na zapewnienie prowadzenia ciągłej rehabilitacji osób niepełnosprawnych, w szczególności w specjalistycznych placówkach kierowanych przez organizacje pozarządowe.



Yüklə 265,35 Kb.

Dostları ilə paylaş:
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12




Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azkurs.org 2020
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə