Avestoning o’rta osiyo viloyatlari qadimgi tarixi, ijtimoiy tuzumi, iqtisodiy hayoti va madaniy hayotni o’rganishdagi muhum ahamyati. Reja



Yüklə 20,62 Kb.
tarix18.04.2023
ölçüsü20,62 Kb.
#99576
Avestoning mustaqil ish


Avestoning o’rta osiyo viloyatlari qadimgi tarixi, ijtimoiy tuzumi, iqtisodiy hayoti va madaniy hayotni o’rganishdagi muhum ahamyati.
Reja;

  1. ,,Avesto” qadimgi manba sifatidagi o’rni.

  2. ,,Avesto”da qadimgi xalqlar hayotidagi ijtimoiy tuzum haqida ma’lumot.

Avestoning asosiy g’oyalari olamdagi barcha tartiblar, ezgulik (yaxshilik) va yomonlikdagi, ziyo va zulmat, hayot va o’lim o’rtasidagi kurashga bog’liq, dunyodagi barcha ezguliklarni Ahuramazda, yomonliklarni Ahriman ifodalaydi, bu kurashda odam oliy kuchlar ihtiyoridagi o’yinchoq emas, u tanlash erkinligiga ega, u o’z g’ayrati bilan bu dunyoda adolat topishiga ta’sir eta oladigan kishidir.
Demak, hozir ham kimki, o’zini ilohiy kuch qo’lidagi qo’g’irchoq hisoblamasa, o’ziga biror kasbni tanlab olsa, g’ayratli bo’lsa, adolatsizlikka duch kelsa unga qarshi kurasha oladigan inson bo’lib etishishlari shart.
Avestoda u zamonlarda keng tarqalgan ko’chmanchilik qoralanib, dehqonchilik ezgulik sifatida rag’batlantirilgan. Bundan xulosa chiqarib, hozir ham har bir odam hech bo’lmasa bir tup mevali daraxt, gul, sabzavot eksin, o’ziga mevasi nasib etmasa farzandlariga, bechoralarga nasib etadi, savob bo’ladi. El rahmatlar aytadi.
Avestoda to’rt element suv, olov, tuproq, havo g’oyat ulug’langan; bularni asrash, avaylashga da’vat etilgan. Uning tarbiyaviy ahamiyati hozir ham katta. Bunga amal qilib, har bir ongli, aqlli vatanparvar, xalqparvar, yoshu-qari tomchi suvni ham isrof qilmasligi, energiya, hayot manbai olovini, demak gazni, ko’mirni, neftni, o’tinni asrashi; tuproqni iflos qilmasligi, erroziyaga ya’ni nurash, sho’rlanishga yo’l qo’ymasligi; havoni esa pokiza saqlashi, ekologik xalokatga uchratmasligi ham qarz, ham farz.
"Avesto" va qadimiy dehqonchilik an’analari xususida ayrim mulohazalar.
Tarixdan ma’lumki, insoniyat sivilizatsiyasining qadimgi markazlari paydo bulishi va rivojlanishida dehqonchilik madaniyati muhim omil bo’lgan. Dunyo sivilizatsiyasining qadimiy markazlaridan biri bo’lgan Sharqda dehqonchilik madaniyatining shakllanishi va rivojlanishi sug’orma dehqonchilikka asoslanganligi bilan ajralib turadi. Bu borada aytish joizki O’rta Osiyo zaminidagi eng qadimgi dehqonchilik madaniyati Joytun madaniyati bo’lib melodgacha bo’lgan 6-4 ming yilliklarda shakllanganligidan dalolat beradi.
Dehqonchilik tarixini o’rganish tarixning turli boskichlarida halqlarning ijtimoiy-iktisodiy tizimini va ishlab chikarish kuchlari rivojlanishini xujalik-madaniy tiplar tarixi muammolarini ilmiy tahlil qilishda royat muhimdir. Qadimga dehqonchilik madaniyati, an’anaviy dehqonchilik xujaligi va u bilan bog’liq marosimlar hamda agrar kultlar tarixchi, arxeolog va etnolog olimlar uchun doimo dolzarb va qiziqarli muammolardan biri bo’lib kelgan va bu borada mutaxassislarning olib borgan ilmiy tadqiqotlari natijasida ma’lum amaliy natijalarga ham erishilgan.
Ayniqsa bu borada O’zbekiston xududidagi dexqonchilik va dehqonchilik madaniyati tarixi, sug’orma dexqonchilikning shakllanishi va rivojlanish bosqichlari hamda u bilan borliq bo’lgan urbanistik jarayonlar doimo dolzarb muammolardan xisoblangan. Inchunun Vatanimiz xududidagi eng qadimgi dsxqonchilik madaniyati tarixi, dexqonchilik marosimlari va ularning genezisini tadqiq qilishda o’tmish ajdodlarimiz turmush tarzini o’rganixda, tarixiy jarayonlarni rekonstruksiya kilishda hamda halqimizning qadimgi davlatchilik an’analari va mintakadagi qadimgi urbanistik jarayonlarni ilmiy-asosli tarzda o’rganixda muhim ahamiyatga ega.
Bu borada jaxon fanida boy tajriba tuplangan bo’lib nemis folklorshunosi V. Mannxardt tomonidan ilk bora dehqonchilik bilan turli afsonalar va obrazlarda usimliklar olamining jonlaniish sirlari namoyon bulishi muammosi ilgari surilgan. V. Mannxardtning ta’kidlashicha, marosimlar va kultlar asosida inson tabiatdagi barcha boshka mavjudotlar kabi usimliklarda yashaydi degan qarash mujassamlashgan. Olimning fikricha, ruxning usimlikka evrilishi tug’risidagi mifologiya quyi mifologiya yukori iloxdar tug’risidagi mifologiyaga asos bo’lgan va aynan quyi mifologiya o’ziga xos yashovchan bo’lgan hamda uning izlari dehqonchilik marosimlarida yaxshi saqlanib qolgan.
Mashxur ingliz tadkikotchisi J. Frezer Mannxardt materiallariga suyangan xolda qadimiy agrar diniy dunyoqarashga oid manzarani qayta tiklagan va uning rivojlanish boskichlarini kursatgan hamda antik kultlar madaniyatning turli rivojlanish boskichlarida oralik bug’in tarzida ahamiyatta ega deb ta’kidlagan. Qolaversa etnolog olim tarixiy-taqqoslash usuli asosida ilk mifologik qarashlar va rituallar bilan Evropa halqlarining dehqonchilik marosimlarining o’zaro bog’liqligini kursatib berishga xarakat kilgan.
Darhaqiqat dehqonchilik an’analari qadimiy ildizlarga bog’lanishi bilan birga o’ziga xos marosimlarga ham ega bo’lgan. Har bir dehqonchilik mavsumida aynan bir vakt takrorlanuvchi ish jarayoni turli an’ana va urf-odatlarni shakllanishiga sabab bo’lgan.
Biz quyida mintakamizdagi dehkonchilik madaniyatining ilk ko’rinishlari va rasm-rusumlarini yozma manbalar, jumladan, zardushtiylarning mukaddas kitobi "Avesto" malumotlari asosida taxlil kilishga hamda ularning o’zbek halqi an’anaviy dehqonchilik marosimlari bilan uyrunligini kursatishga xarakat kilamiz.
Ma’lumki, "Avesto"da ilk dehkonchilik va chorvachilik madaniyati bilan bog’liq ijtimoiy tartib qoidalarga oid qarashlar va turli-tuman marosimlarga ham keng urin berilgan. Jumladan, mazkur manbada dehqonchilik bilan chorvachilikni yaratgan zot Axura Mazda nazdida eng ma’kul ish tarzida madx kilinadi. Ayniksa, dehqonchilikka oid mexnatni xurmat kilish, sevish va kadrlash ta’kidlangan. Shundan kelib chikib zardushtiylik axlokiy qarashlari bevosita dehqonchilik dehqonlar va chorvadorlar axlokiy dunyoqarashini aks ettiradi.
Dehqonchilikning yaxshi tomonlari Zardushtning ikkinchi farzandi Arvatatnara obrazida mujassamlashgan. Unga xos xususiyatlarga konunga va ijtimoiy tartibga itoat kilishlik hamda sabr-bardoshlilik kirgan. Shuningdeq mazdaparastlar tasavvuriga kura olamdagi birinchi dehqon Arvatatnara xisoblanadi. "Vendidod"ning 2-fargard, 42-bandida qayd etilishicha, Yimaxshayati (Jamshid) bunyod etgan var axli orasida Zardusht va Arvatatnara eng buyuk va eng donodir. "Bundaxishn"da keladi: "Arvatatnara dehqonlarning ulug’i edi, endi Jamshid bunyod kilgan varning buyugiga aylandi5. Shu urinda aytib utish joizki, zardushtiylik an’anasiga kura Arvatatnara abadiy zotlar sirasiga kirgan.
"Avesto"ning juda kup urinlarida xosildorlikni oshirishdagi asosiy omillardan biri erning zaxini qochirish, shurini yuvish deb maslaxat beriladi. Zardushtiylarda yaxlit bir agromadaniyat yaratish uchun maxsus irrigatsiya tizimi va er maydonlarini jamoa a’zolari o’rtasida tartibli taksimlanishiga amal kilingan. Shu urinda aytib ugish kerakki jinoyat uchun odamlarga beriladigan jazo turlari ichida suv inshootlari kurishda majburan ishlatish chorasi ham bo’lgan (bu og’ir jismoniy mexnat xisoblangan). Bu davrda er jamoa mulki bo’lgan bulsa-da chorva xususiy mulk bo’lganligini "Avesto"dan kurishimiz mumkin.
"Avesto"da dehqonlarni vastriofishuyant deyilgan. Bu so’zning etimologiyasiga nazar tashlasak zardushtiylar ajdodlarining an’anaviy kuchmanchi mashg’uloti — chorvachilik bilan bog’lik juda qiziq bir manzaraning guvoxi bulamiz. Avestoshunos olim A. O. Makovelskiyning yozishicha, "vastriofishuyant" iborasi yasalishiga kura murakkab so’z bo’lib uning birinchi tarkibiy kismi yirik shoxli koramol chuponi, ikkinchi qismi esa mayda shoxli chorva chuponi ma’nolarini bildirgan. Ushbu ikki so’zning kushilishidan keyinchalik dehqon so’zi paydo bo’lgan"6.
"Vendidod" va "Visperad"ning aloxida qismlarida erga ishlov berish, ekin ekish, erning meliorativ xolatini yaxshilashga oid qator yul-yurikdar bayon qilingan. Jumladan, "Vandidod"ning uchinchi fargardi, 4-bandida Zardushtning Axura Mazdaga qarata "zamini hammadan kura baxtiyorrok bo’lgan dunyodagi uchinchi joy qayr?" — degan savoliga javob tariqasida Axura Mazda: "Ey Sipiytmon Zardusht! Bunday joy bir Ashavan hammadan kura kuprok bug’doy, yog’ va mevali daraxtlar ekkan, odamlar kuruk erlarga suv chikargan, suvli erlarni shudgor kilgan zamindir"7 deb javob bergan. Shuningdek "Vendidod"da ta’kidlanishicha, o’zok vakt ekilmagan va omoch tegmagan zamin baxtsizdir. U omochni orzu kiladi. Bunday zamin balog’at pallasiga kirgan sohibjamol qizdir. Bu oila kurish, kiz farzand kurishni xoxlagani singari, xaydalmagan er ham kushchini kutadi".
Halqimiz dunyoqarashi va dehqonchilikka oid an’anaviy xujalik mashg’ulotida xozirgacha ushbu qarashlar bilan bog’liq ayrim ko’rinishlar saqlanib qolgan bo’lib buni bevosita etnografik ma’lumotlar ham tasdiklaydi. Jumladan, o’zbeklarda erni xaydash, uni ekishga tayyorlash, suv keltirish, zamin bag’rida etishtirilgan xosilni yigib olish savob, dehqonchilik eng sharafli mashg’ulot hisoblanadi. Ayniksa, dehqonchilik mavsumini boshlanishi o’ziga xos tantana tarzda nishonlangan bo’lib, XX asrning birinchi choragigacha respublikamizning kator mintakalarida baxorgi shudgor oldidan "is chikarish" marosimi utkazilgan. Xar bir oilada ayollar bug’irsoq cho’zma ("is") pishirishgan. Qozonda moy yaxshi kizitilib, sungra unga hamir tashlangan. Guyoki, marxumlar shu moy kizishini eshitib, ruxdari shod bulishib, karindosh-urug’larga omad tilashadi. Erni xaydashdan oldin xukizlarning shoxlari va buynturig’ini yog’ bilan moylaganlar.
Xukizlarni yomon ko’zdan asrasin, deb tumorlar taqilgan. Keksalarning ta’kidlashlaricha, mazkur odat zaminida uning shoxlari moylanib, bakuvvat bo’lgan xukiz yil buyi xormay-tolmay ishlasin, - degan magik niyat mujassamlashgan. Dastlabki egat olish yoki urug’ sepishni oila yoki qishloqdagi xurmatli keksalar boshlab berishgan.
"Avesto"da yozilishicha, "kimda-kim bug’doy eksa, u Ashaxni (Haqiqat) ekadi. U Mazda dinini yana va yana kukartiradi. U Mazda dinini yuzlab hamdu sano, nazru niyoz va o’n minglab kurbonliklar kuvvatlantirgandek kudratli kiladi. Qachonki egatlarda urug’ etilsa, devlar urinlaridan ko’chadilar. Qachonki bug’doy gurkirab kukarsa devlar dahshatlardan titray boshlaydilar. Qachonki bug’doy un bulsa, devlar nola chekadilar. Qachonki bug’doy xirmonga uyulsa, devlar nobud buladilar. Qay bir xonadonda bug’doy bosh chikarsa u xonadonga devlar yakinlasha olmaydilar. Qay bir xonadonda bug’doy ombori bulsa guyo qizdirilgan temir devlar buynini chirmab tashlaydi"9. Ko’rinadiki, "Avesto" paydo bo’lgan davrda g’alla ekish, don etishtirish, umuman, dehqonchilik madaniyati etarli darajada rivojlangan ekan.
Biz o’zbek halqining an’anaviy turmush tarzi bilan bog’liq qarashlar va marosimlarni ko’zatar ekanmiz, er, don va nonga bo’lgan o’ziga xos xurmat-extiromni turli-tuman udumlar va marosimlarda hozirgacha saklanib kelayotganligini kurishimiz mumkin. Farg’ona vodiysi o’zbeklari orasidagi halqona qarashga kura bug’doy, olma, kovun, anjir va rayxon dastlab jannatda o’sgan. Shu bois ushbu usimliklar va mevalar doimo e’zozlangan. Ayniksa halq orasida erga bug’doy sepish eng xayrli amallardan biri sanalgan va bug’doy ekilgan maydonlarni oyoq osti kilish gunoh xisoblangan. Kolaversa bug’doydan tayyorlanadigan taomlar ham aloxida kadrlangan. Jumladan, baxorda iliko’zildi paytida ayollar tomonidan namlangan bug’doyni kuklatib sumalak tayyorlash va qolaversa bir marta sumalak tayyorlangan uyda etti yil mobaynida xar yili bir marta sumalak pishirish udumlari xozirgacha davom etib kelmokda. Shu urinda halqimizning nonga bo’lgan xurmat e’tiborini aloxida ta’kidlab utishimiz lozim. Asosiy xujalik mashg’ulotlaridan biri dehqonchilik bo’lgan o’zbek halqida non azaldan asosiy va tansik iste’mol mahsulotlaridan bulishi bilan birga non bilan bog’liq kator marosimlar va urf-odatlar shakllangan. Jumladan, non hech qachon oyok ostiga tashlanmagan. Nonni bosish og’ir gunox xisoblangan. Bundan tashkari kelinni kuyovnikiga ko’zatishda boshiga non quyish odati bo’lgan. Farg’ona vodiysi o’zbeklari qadimiy odatga kura g’alla somonini xech qachon o’choq va tandirga yoqishmagan. Chunki donni-nonni yokish og’ir gunoh deyiladi 10. Axborotchilarimizning ta’kidlashlaricha, non bor joyga turli ins-jinslar va yovo’z kuchlar yakinlashmas ekan. Shu bois yomon ko’zdan, yovuz kuchlardan asrovchi vosita sifatida, yangi tug’ilgan chakalokni yoki xatna kilingan bolaning yostigi ostiga boshka kator magik xususiyatga ega buyumlar bilan birga non quyilgan. Xorazmda non bulaklarini tumor kilib taqilgan va non uchun hamir tayyorlab quyilgan erga (masalan, tandir oldiga) jin, parilar yakinlashmaydi deyiladi.
XX asr boshlarida o’zbeklarda ba’zan ekinlar rivoji past bo’lib, xosil kam bulsa va bu xodisa ikki-uch bora qaytarilsa, bunday erlarga odamlar salbiy nazar bilan qarashgan. Giyox unmaydigan yoki kam xosilli paykallarni «it tekkan er» (ins-jins tekkan manosida), "xudo qarg’agan er" deb nomlashgan. Xorazmda ulgan odamning jasadi tekkan erni nopok er deyilgan. Agar ekin ekiladigan erda odam jasadi yoki uning suyaklari topilsa, bu joy xarom xisoblangan. Bunday erni besh marta sugorgandan keyingina ekin ekishgan. Ayrim joylarda esa bunday srlarniig atrofini juyak olib urab quyishgan va ikki-uch yil davomida sug’ormaganlar, ekin ekmaganlar. Biz bu udumga aynan uxshash ko’rinishni "Avesto" kitobida uchratamiz. Zardushtiylarning "murdaning nopokligi" konsepsiyasiga kura zardushtiylik paydo bo’lgan dastlabki paytlarda tuprokning xolatini bo’zmaslik maksadida va murdani "marosimiy makrux" xisoblangani bois o’lik erga kumilgan. Murda odamlar nazaridan yiroqqa-baland tepaliklarga eltib maxsus supalarga quyilgan. "Veididod"ning 7-fargardi, 7-bulimida Zardushtninig Axura Mazdaga karata "oftob ostida yotgan odam jasadi erga tushib ketsa, er necha vaktdan sung o’zining pokizalik xolatiga qaytadi? — degan savoliga javob tarikasida "oftob ostida yotgan odam jasadi erga tushib ketgan laxzadan bir yil utgach, zamin o’zining poklik xoliga qaytadi" — deb javob bergan. Boshka urinda Axura Mazda Zardushtga karata "odam jismi tuprokka topshirilgan laxzadan ellik yil utganidan sung zamin o’zining poklik xoliga qaytadi" — deb ta’kidlagan. Demak biz bundan halqimizning dehqonchilik bilan bog’liq kator urf-odatlari kecha yoki bugun uylab topilmagan, balki o’zining kupming yillik tarixiga ega ekanligiga yana bir bor amin bulamiz. Fargona vodiysi o’zbeklarida erga dastlabki ishlov berish, yani yil boshidagi dastlabki dehqonchilik yumushlari Navro’z tantanalari bilan bir vaktda boshlangan. Navro’z ayyomi dehqonlar uchun ayniksa ahamiyatli bo’lgan. Chunki yukorida aytganimizdeq bu kunlarda ekin ekish, dala, bor yumushlari boshlangan. Dehkonlar, bog’bonlar va chorvadorlar ayozli kunlardan omon-eson chikib, baxorning issik kunlarini intiklik bilan kutib, katta dehqonchilik ishlariga jiddiy tayyorgarlik ko’rganlar, omoch-buyinturiklarni, molalarni sozlab, taxt kilishgan, otlar sovutilgan, aravalar to’zatilib ishga yarokli xolga keltirib quyilgan. Asosiy ishchi kuchi bo’lgan xukizlarni yaxshi parvarishlab, ularni er xaydashga olib chikishgan. Shu bois ham o’rta asrlarda Buxoroda bu dehqonchilik bayrami "Navro’zi kishavorzon" – “dehqonlar bayrami" deyilgan. Zaxmatkash dehqonlar aynan ushbu kun qo’sh chikarib urug’ni erga qadaganlar.
Foydalanilgan adabiyotlar.
Abu Rayhon Beruniy. Al-osorul-boqiya an-al qarunul-holiya.-T.:1969
Abu Bahr Muhammad ibn Jaʼfar Narshaxiy. Buxoro tarixi. – T.: 1966
A. Qayumov. Qadimiyat obidalari. – T.: 1971
H. Homidov. «Avesto» fayzlari. – T.: 2001
N. Rahmonov. «Avesto»ning paydo boʻlishi. – «Oʻzbekiston ovozi» gaz., 2001, 26-may.
N. Rahmonov. «Avesto»: Zamin, vatan demakdir. – «Oʻzbekiston ovozi» gaz., 2001, 25-sentabr.
Yüklə 20,62 Kb.

Dostları ilə paylaş:




Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azkurs.org 2024
rəhbərliyinə müraciət

gir | qeydiyyatdan keç
    Ana səhifə


yükləyin