SƏrraf şİruyə



Yüklə 2.28 Mb.
Pdf просмотр
səhifə1/8
tarix18.05.2017
ölçüsü2.28 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8

SƏRRAF ŞİRUYƏ 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 AYRILIQ 
BELƏ  DÜŞDÜ 
(dastan-poema) 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 
BAKI – QİSMƏT – 2014 

Sərraf Şiruyə             
                           
                          
 
 

 
BBK.47 
S-47 
Redaktor: 
Araz YAQUBOĞLU 
“Qızıl qələm” mükafatı laureatı 
 
Ön sözün müəllifi: 
Qılman İMAN 
Prezident təqaüdçüsü, 
Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü 
 
Məsləhətçi: 
İlham XƏLİLOV 
 
 
S-47     Sərraf Şiruyə 
Ayrılıq belə düşdü (dastan-poema) 
Bakı, “Qismət”, 2014. – 224 səh. + 52 səh. şəkil 
 
 
 
 
 
 
 
ISBN 978-9952-8231-1-0 
 
© “S.Şiruyə”, 2014 
© “Qismət”, 2014 

             
                           
                          Ayrılıq belə düşdü
 
 

 
TARİXİN HƏQİQƏTİ, HƏQİQƏTİN TARİXİ 
 
Dünyanın inkişaf mexanizmi dəyişdikcə, ədəbi dü-
şüncəmizdə yeni bir təkamül prosesi başlayır. Bu inki-
şaf mexanizminin təzahürü daha qabarıq formada ədə-
biyyatda əks olunur. Ədəbiyyat həyatın bədii inikası ol-
duğundan həyatda gördüyümüz mənfi və müsbət hadi-
sələrin hamsı oxucu kütləsinin düşüncəsinə hakim kəsi-
lir. Dünənin, bu günün və sabahın problemləri ədəbiy-
yatın tərkib hissəsi kimi müasir insan düşüncəsinin qə-
bul  etdiyi  formada  təqdim  olunur.  Bizi  əhatə  edən  bu 
qlobal  dünyada  təkcə  mövzular,  problemlər  dəyişmə-
yib,  həm  də  həyat  hadisələrinin  fonunda  sözün  daxili 
forması və intonasiyası dəyişib.  
Söz dünyanın içində gizləndiyi kimi, dünya da sö-
zün bətnində gizlənib. SÖZ adlı səngərdə mənəvi dün-
yasının keşiyini çəkənlərin xoş halına!  
Bu  gün  poeziyada  klassik  bir  ənənəsi  olan  poema 
janrının  bir  qədər  gözəgörünməzliyə  çəkilməsi,  zama-
nın  təbəddülatı  ilə  formalaşan,  texniki  bazasını  geniş-
lənirdən  sivil  insan  düşüncəsinin  müəyyənləşdirdiyi 
sərhədin imkanı xaricindədi. Ona görə də poema janrı 
bu gün hamı üçün yox, intellektual “təklər” üçün daha 
önəmlidi. Ağır zəhmət, böyük istedad hesabına yazılan 
bütün  ciddi  sənət  əsərləri  (o  cümlədən  poemalar)  za-
mansızlıq sindiromunu sındıraraq bu gündən çox, gələ-

Sərraf Şiruyə             
                           
                          
 
 

cəyə  ən  böyük  töhfədi.  Tarixi  həqiqətlərin  bədii  ədə-
biyyata  transfer  olması  genetik  yaddaşımıza  qayıdışın 
ən  gözəl  vasitələrindəndi.  Tarixlə  bədii  ədəbiyyatın 
harmoniyası həqiqətin “vərəsəlik hüququ”nun daşıyıcı-
dı. Zamanın ən ağır məngənəsindən cəsarətlə sivişib çı-
xan tarix və ədəbiyyat doğma qardaş kimi hələ də bir-
likdə addımlamaqdadı.  
Sərraf  Şiruyə  çox  əsirlik  xalq  şeirimizin  müasir 
dövrdə  ünlü  təmsilçilərindən  hesab  olunur.  50  illik 
yaradıcılığı  zamanın  da  saya  gəlməz  dərəcə  də  oxucu 
kontingentinin rəğbətini qazanıb. Uzun illər şeirləri so-
vet qlavnitinin “dəmir məngənə”sindən keçməsə də, şi-
fahi  şəkildə  xalq  tərəfindən  yaddaşlara  köçüb,  sovet 
senzurasının  təhlükələrindən  hifz  olunub.  El  məclislə-
rində  şirin-şirin  təcnisləri,  qoşmaları,  gəraylıları  aşıq-
lar, xanəndələr tərəfindən sevilə-sevilə ifa olunub, oxu-
cuların,  dinləyicilərin  könül  dünyasını  işıqlandırıb. 
Sərraf  Şiruyə  yaradıcılığında  əzəli-əbədi  türk  torpağı 
olan Göyçə faktoru demək olar ki, əsərlərinin əsas leyt-
motivini təşkil edir. Ona görə də ədəbiyyatmızda, folk-
lorumuzda Göyçəşünaslığın ən zəngin qollarından biri 
kimi Sərraf Şiruyə yaradıcılığını göstərmək olar.  
Sərraf  Şiruyə  “Ayrılıq  belə  düşdü”  adlandırdığı 
poeması yenə də əbədi mövzusu olan Göyçə və göyçə-
lilərə  həsr  olunub.  Şair  ilk  növbədə  Göyçənin  tarixini, 
etnoqrafiyasını, qənirsiz təbiətini, azman saz-söz sənət-
karlarını, cəsur, igid oğullarını poetik qüdrəti ilə xrono-

             
                           
                          Ayrılıq belə düşdü
 
 

loji  ardıcıllıqla  xatırlayır.  XX  əsrin  əvvəllərində  Göy-
çədə  cərəyan  edən  hadisələrin  –  sovet  sosrealizminin 
gətirdiyi bəlaların, ermənipərəst qüvvələrin müsəlman-
ların  qanı  bahasına  törətdiyi  cinayətlər,  qaçqınlıq-
köçgünlük səfaləti əsərin tarixi və bədii yükünü bir az 
da  dərinləşdirir.  Şair  eşidib-bildiyi  real  faktları  bədii 
lövhələrlə  nəzmə  çəkir.  Əsərin  əsas  qəhrəmanlarından 
olan Qara Əzizin həyat hekayəti Göyçə mahalının Daş-
kənd  kəndinin  taleyinin  tərkib  hissəsi  kimi  qələmə 
alınır.  Əziz  kişinin  övladlarının  başına  gələn  müsibət-
lər,  oğlu  Niftalının  Böyük  vətən  müharibəsində  itgin 
düşməsi, zamanın tələbləri əsasında baş verir. Stalinin 
repressiya maşının sürətlə işlədiyi bir dönəmdə erməni 
məkiri ilə azəri türklərinin “kulak”, “qolçomaq” adıyla 
istismar edilib həbs olunması, tarixin danılmayan fakt-
larından biri kimi əsərin əsas məziyyətlərindəndi. Əsər 
mövzu etibari ilə poema janrından çox prazaik detalları 
ilə diqqət cəlb etdiyindən, şair hər bir hekayəti poetik 
qəlibə  salaraq  axıcı  bir  təhkiyə  ilə  nəql  edir.  Poema 
əsasən  bədbin  tarixi  hadisələr  üzərində  köklənsə  də, 
Əziz  kişinin  ortancıl  oğlu  Əli  Xəlilovun  böyüyüb  ali 
təhsil alması, öz doğma kəndi Daşkənddə, qonşu Suba-
tan  kəndində  təsərrüfat  rəhbəri  kimi  çalışması,  çevik 
zəkası  sayəsində  qardaşlarını,  övladlarını  qeyrətli  bir 
türk kişisi kimi himayə etməsi, oxucunu bədbin ovqat-
dan  ayırır.  Sonralar  Əli  kişinin  Allahın  evini  ziyarət 
edib  “Kərbəlayı”  adını  qazanması,  qardaşı  Niftalının 

Sərraf Şiruyə             
                           
                          
 
 

uzun illərdən sonra Türkiyədə övladlarını, qəbrini ziya-
rət etməsi, oğlu İlhamın uşaqlıq xatirələri, İlham-Lena 
məhəbbətinin  bu  günki  təzahürləri  oxuculara  mənəvi 
rahatlıq  bəxş  edə-edə  uzun  səfərlərə  könül  yoldaşlığı 
edir. 
Ümumən bu poemanın Sərraf Şiruyə tərəfindən qə-
ləmə alınıb yazılması təqdirlayiq bir haldı. Çünki şairin 
iti qələminin nüfuzu sayəsində bu əsərdə tarix ədəbiy-
yata, ədəbiyyat adamlara, adamlar isə zamana qovuşur. 
 
Qılman İMAN, 
Prezident təqaüdçüsü, 
Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü 

             
                           
                          Ayrılıq belə düşdü
 
 

 
DAŞKƏNDİM 
 
Qərbi Azərbaycanın Göyçə mahalının  
Daşkənd kəndinin xəyallarda qalan, könüllərdə 
yaşayan, hər an göz önünə gələn gözəllikləri və 
yaşayış tərzindən bəzi nümunələr, təsvirlər. 
 
Zirvələrdə dalğalanan, yellənən, 
Sən Göyçəyə bayraq idin, Daşkəndim. 
Qılınc qayalara, ləngər dağlara – 
Özül idin, dayaq idin, Daşkəndim. 
 
Qayaaltı, Qayaüstü kənd idin, 
Qayalarla bir-birinə bənd idin. 
Övladına şəkər idin, qənd idin, 
Doğma, əziz qucaq idin, Daşkəndim. 
 
Keçilməz sədd idi hər bərə, bəndin, 
Cənubdan Qızıldağ
1
 aşılmaz həddin. 
Seryaqub, Qırxbulaq – iki sərhəddin, 
Bu arada oylaq idin, Daşkəndim. 
 
Kəmənd dağı kəməriydi belinin, 
Gen dərələr yatağıydı selinin. 
Bol süfrələr səxasıydı əlinin, 
Bir dolu-tox bucaq idin, Daşkəndim. 
 
                                                 
1
 Qızıldağ – Azərbaycanla sərhəddə yerləşən dağ. 

Sərraf Şiruyə             
                           
                          
 
 

Qoynundaydı Həzrət Əli bulağı, 
Həm imamın, həm Düldülün ayağı.
1
 
Daşa düşüb bir möcüzə sayağı – 
Dərddən, qəmdən uzaq idin, Daşkəndim. 
 
On idimi, yüz idimi bulaqlar? 
Nəğmələşən söz idimi bulaqlar? 
Qışda büllur üz idimi bulaqlar? 
Yayda Buzlu bulaq idin, Daşkəndim. 
 
Mətah idi hər bir otun-əncərin, 
Ələyəzin, Quşəppəyin, pencərin. 
Əyiləndə bir adamla nəzərin, 
Tez küsəyən uşaq idin, Daşkəndim. 
 
Gül-çiçəyə bürünərdi dağların, 
Başlayanda sazlı, sözlü çağların. 
Müşgü-ənbər qoxuyardı bağların – 
Bol-bəhrəli budaq idin, Daşkəndim. 
 
Ayıdərə bir qorxulu ün idi, 
Şəyirdərə kölgə düşməz, gün idi. 
Ayrımdərə, Xəznədərə gen idi, 
Sarıdərə, Çanaq idin, Daşkəndim. 
 
Hər düşəndə qartal, quzğun davası, 
Güdaza gedərdi kəklik balası. 
Mətah idi qayaların xınası, 
Hər bir rəngə boyaq idin, Daşkəndim. 
                                                 
1
 Düldül – Həzrət Əlinin atının adı. 

             
                           
                          Ayrılıq belə düşdü
 
 

 
Şamoyludan Qəfərliyə yan-yana
Zağalar var idi – içi toyxana. 
Ta Qaraburundan Hacı Qurbana, 
Çınqıl idin, Yataq idin, Daşkəndim. 
 
Uzun güney, Gödək güney cərgədə, 
Mal-qoyuna çıxış idi hər vədə. 
Sarı qaya qılınc idi kölgədə, 
Sən nə gözəl oylaq idin, Daşkəndim. 
 
Kəvəklinin yekə, yüngül kəvəyi,
1
 
Bənzədirdi sanki xəlbir, ələyi. 
Əsəndə dənizin bəzən küləyi,
2
 
Yayda soyuq, sazaq idin, Daşkəndim. 
 
Qocaman bulağı suyuydu kəndin, 
Qayalar dayağın, keçidlər fəndin. 
Hər kəs bərkidərdi bərəsin, bəndin, 
Neçə elnən qaynaq idin, Daşkəndim. 
 
Yalarx, Dalarx, Göytəpəydi ev qonşun, 
Keçid, Dəmyə payızda da sərt qışın. 
Hacı Söyün calasıydı bihuşun, 
Belə gözəl yaylaq idin, Daşkəndim. 
 
                                                 
1
 Kəvəkli daş – bəzək üçün, çox yüngül və içi xəlbir kimi deşikli, məsaməli 
daş. 
2
 Dəniz – Göyçə gölünə yerli əhali dəniz də deyirdi. 

Sərraf Şiruyə             
                           
                          
 
 
10 
Yayılanda nənələrin nehrəsi, 
Bişib yağlanardı pencər kətəsi. 
Qoruncanın çiçək açan vədəsi, 
Beçə balı, qaymaq idin, Daşkəndim. 
 
Aşıq Alı baharını anıbdı, 
Aşıq Nəcəf qaynar suda yanıbdı. 
Aqil-arif səni çoxdan qanıbdı, 
Hikmətli dil, dodaq idin, Daşkəndim. 
 
Həsrətliklə gözləyirdik Novruzu, 
Yumurtalar boyanardı qırmızı. 
Bulaq üstdə sevərdi oğlan qızı, 
Hörmə dəsmal, daraq idin, Daşkəndim. 
 
Nişanlılar sayardılar hey günü, 
Qara zurna səslənərdi yay günü. 
Al-qırmızı bəzənərdin toy günü, 
Hər havaya oynaq idin, Daşkəndim. 
 
Papaq idi nənələrin dingəsi, 
Kəmər idi gümüş pulun sikkəsi. 
Pay paylardı bəy, gəlinin yengəsi, 
Alqış deyən dodaq idin, Daşkəndim. 
 
Zurnada Zamaxan, Mehvalı, Məcid, 
Dünyamalı, Tapdıq, “Totulu” kilid.
1
 
Ay Xıdır, Qəhrəman gücünü bərkit, 
Zuy-zurna, dəf-çombaq idin, Daşkəndim. 
                                                 
1
 Totulu – Həsən adlı ən mahir nağaraçının ləqəbi 

             
                           
                          Ayrılıq belə düşdü
 
 
11 
 
Şax
1
 gələrdi qardaşağa
2
 evindən, 
Hay gələrdi çaparların dilindən. 
Yer tapmazdın uşaqların əlindən, 
Başdan-başa yığnaq idin, Daşkəndim. 
 
Axşam-sabah mələdikcə qoyun, mal, 
Orkestri bənzədirdi bu xoş hal. 
Binaların, – təndir damı, – kəllə zal, 
Aynabəndli otaq idin, Daşkəndim. 
 
Başlanardı qışda dastan gecəsi
Söylənərdi nağılların neçəsi. 
Döyülərdi Ələkbərin keçəsi, 
Naxış idin, saçaq idin, Daşkəndim. 
 
Sazından, sözündən hamı halıydı, 
Hacının avazı beçə balıydı. 
Göyçə bir gözəlin ay camalıydı, 
O camala yanaq idin, Daşkəndim. 
 
Vətən dedi Alqayıt son nəfəsdə, 
Çırpınırdı İman sənsiz qəfəsdə. 
Həsən, Fəzi, Məmmədsöyün həvəsdə, 
Sən bir qaynar bulaq idin, Daşkəndim. 
 
 
                                                 
1
 Şax – şirniyyat və meyvə ilə bəzədilmiş ağac 
2
 Qardaşağa – bəyin sağdiş dostu 

Sərraf Şiruyə             
                           
                          
 
 
12 
Tapdıq, Tanrıverdi, Namaz, Təvəkkül, 
Yaqub haqdan memar idi elə bil. 
Səxa əhli Lətif köç etdi qəfil, 
Sən onlarla soraq idin, Daşkəndim. 
 
Bir an unutmaram Səfxan müəllimi, 
Bu yazıya o öyrədib əlimi. 
Ruhum gəlib yoxlayacaq elimi, 
Mənə doğma qucaq idin, Daşkəndim. 
 
Əli Əziz oğlu təsifdə təkmiş, 
Xasaylar
1
 şeirlə hikmətlər əkmiş. 
Əliyev Söyünlə, Hümbət çox demiş 
Dinsizlərdən iraq idin, Daşkəndim. 
 
Tat Süleyman danəndəydi söhbətdə, 
Qız, gəlinlər mömün idi ismətdə. 
Şəriətdə, təriqətdə, sənətdə, 
Şölə saçan çıraq idin, Daşkəndim. 
 
İnsanlıqda layiq idi bəyliyə, 
Tavariş can atdı hər an eyliyə. 
Ayrıc idin Sədərəyə, Zəyliyə, 
Yolumuza mayaq idin, Daşkəndim. 
 
İgidlərin şahı, xanı səndəydi, 
Meydanların pəhləvanı səndəydi. 
Seyid Bayram xanimanı səndəydi, 
Məbəd idin, ocaq idin, Daşkəndim. 
                                                 
1
 Xasay Hacıyev və Xasay Zeynalov nəzərdə tutulur. 

             
                           
                          Ayrılıq belə düşdü
 
 
13 
 
Hikmət idin sən ağıllı baş üçün, 
Ümid idin gözdən axan yaş üçün. 
Qurud, motal, yağ-bal idin qış üçün, 
Kərmə, yappa, qalaq idin, Daşkəndim. 
 
Yadımdadır babaların dediyi, 
Tufan varsa açma keçid, gədiyi. 
Qocaların xoşladığı, yediyi – 
“Kətə çörək”, quymaq idin, Daşkəndim. 
 
Qorqud baba deyib sənin yaşını, 
Şah Xətai öpüb torpaq, daşını. 
Sən kəsmisən Selikovun başını, 
Gavırlara qınaq idin, Daşkəndim. 
 
Əvəzin yox idi halal zəhmətdə, 
Sədi idin, Bəhlul idin hikmətdə. 
Adın çəkilərdi hər xoş söhbətdə, 
Könüllərə qonaq idin, Daşkəndim. 
 
Tarixi varaqla baxaq keçmişə, 
Keçmiş bizə dərs veribdi həmişə. 
Hanı Hacı Rəhim dada yetişə, 
İgidlərlə qoçaq idin, Daşkəndim. 
 
Qafil olduq düz görmədik hədəfi, 
Açammadıq düyün düşən kələfi. 
Yaralıdı, səslə Aşıq Nəcəfi, 
Erməniyə yasaq idin, Daşkəndim. 

Sərraf Şiruyə             
                           
                          
 
 
14 
 
Sağ olsun İlhamı verdi mövzunu, 
Əritdi qəlbimin həsrət buzunu. 
Haqqa şükür tamamladım yazını, 
Yazılmamış varaq idin, Daşkəndim. 
 
Şiruyəyəm, ömrüm-günüm heyrətdə, 
Həsrətinlə zillətdəyəm, zillətdə. 
Ayılmadın, niyə yatdın qəflətdə, 
Sən ki, hər vaxt oyaq idin, Daşkəndim? 
2014-cü il 
 
 

             
                           
                          Ayrılıq belə düşdü
 
 
15 
 
DAŞKƏNDİM 
 
Könlümü viran etmisən,  
Könlü yaralı Daşkəndim.  
Qaçqın, köçkün eli kimi,  
Bəxti qaralı Daşkəndim. 
 
Əhd elədik hər oynunda,  
Əhdimiz qaldı boynunda.  
Doğulduq sənin qoynunda,  
Olduq haralı Daşkəndim?  
 
Nur verən yox çırağına,  
Əl atan yox bucağına.  
Küsüb Seyid ocağına,  
Gəlmir maralı, Daşkəndim.  
 
Xanimanlar boş qalıbdı, 
Ocaq sönüb, daş qalıbdı. 
Yad sənə sirdaş qalıbdı, 
Eldən aralı Daşkəndim. 
 
Qoynundan bir daş gətirdim,  
Təsəlli, sirdaş gətirdim,  
Yanağımda yaş gətirdim,  
Çəkdim zavalı, Daşkəndim.  
 
 

Sərraf Şiruyə             
                           
                          
 
 
16 
Hər bucağın bir məbəddir,  
Hər daşın bir ziyarətdir.  
Yer üzündə bir cənnətdir,  
Göyçə mahalı, Daşkəndim.  
 
İlham alan sözdən, sazdan,  
Xoş söhbətdən, xoş avazdan. 
Hər ismətli gəlin, qızdan,  
Üzü həyalı Daşkəndim.  
 
Hüsnünü kim görsə əgər,  
Sənə cənnət məkan deyər.  
Qayası sərt, dağı ləngər,  
Səngər, qalalı Daşkəndim.  
 
Dururmu o səcdəgahlar?  
O məbədlər, o ocaqlar?  
Nəğmə deyirmi bulaqlar?  
Zövqü-səfalı Daşkəndim.  
 
Hanı, ərənlərin hanı?  
Kim tutubdu o meydanı?  
Şiruyənin nəfəs, canı,  
Qəmi, məlalı Daşkəndim. 
 
  
 
 
 

             
                           
                          Ayrılıq belə düşdü
 
 
17 
 
ƏLİDƏN ALDI 
 
Xəlilov Əli Əziz oğluna 
 
Göz açıb dünyaya gəldiyi gündən,  
Əli nüsrətini Əlidən aldı.
1
 
Sığındı Tanrının mərhəmətinə,  
Əli qeyrətini Əlidən aldı. 
 
Dar gündə, gen gündə: ya Ağa – dedi,  
Canım olsun sənə sadağa – dedi.  
Çıxmaram haqq işdən qırağa – dedi,  
Əli cürətini Əlidən aldı. 
 
Şiruyə, – xoş baxdı haqq niyyətinə,  
Saldı kərəminə, mərhəmətinə.  
Nəsib oldu, getdi ziyarətinə,  
Əli qismətini Əlidən aldı. 
 
 
                                                 
1
 İmam Əli nəzərdə tutulur. 

Sərraf Şiruyə             
                           
                          
 
 
18 
 
İLHAMIN 
 
Xəlilov İlham Əli oğluna 
 
Göyçədən Bakıya gətirdiyi daş,  
Təsəllisi, sirdaşıdı İlhamın.  
Göyçə əbədilik əli üzülən,  
Nurəlitək qardaşıdı İlhamın. 
 
Xəyalları yol açdıqca o yerə,  
Ah çəkib, of deyir gündə min kərə.  
Çiçəkli dağ, güllü çəmən, gen dərə,  
Gözlərində qəm yaşıdı İlhamın. 
 
Şiruyə, ülfət qur, dərindən tanı,  
Bu vətən qəmxarı olan insanı.  
Qəlbində dolanan ümid-gümanı,  
Həsrət, vüsal savaşıdı İlhamın. 
03.10.2014 
 
 

             
                           
                          Ayrılıq belə düşdü
 
 
19 
 
APARDI NURƏLİ 
 
Mərhum Xəlilov Nurəli Əli oğlunun xatirəsinə 
 
Qəbir deyir – mən qaranlıq zülmətəm,  
O zülmətə nur apardı Nurəli. 
Qəbir deyir – yem gətirin acam mən,  
Şirin nemət, bar apardı Nurəli. 
 
Qəbir deyir – mən torpaqlar eviyəm, 
Əqrəb, ilan mən tapdaqlar eviyəm.  
Mən kasadlıq, mən soyuqlar eviyəm,  
Xalça, xalı, var apardı Nurəli. 
 
Diqqət verin siz qəbirin sözünə,  
Səxavət istəyir alov-közünə. 
Xeyirxah işiylə özü-özünə, 
Bir rahatca yer apardı Nurəli. 
 
Qəbrin istədiyi yaxşı əməldi, 
Şiruyə, pak-ülvi, səxalı əldi. 
O əməl-amalnan məzara gəldi, 
Təmiz iman, sur apardı Nurəli. 
2014-cü il 
 
 
 
 

Sərraf Şiruyə             
                           
                          
 
 
20 
 
MAHİRƏ BƏSDİ 
 
Xəlilov Mahir Əli oğluna 
 
Demirəm bəy olsun, bəyzadə olsun,  
Təkcə xoş ülfəti Mahirə bəsdi. 
Elə məhəbbəti, haqqa inamı,  
Dosta sədaqəti Mahirə bəsdi. 
 
Əsil insanlığın xanıdır, xanı,  
Alqışa bürünür gəzsə hayanı. 
Pak olan nəfisi, təmiz vicdanı, 
Xalqa məhəbbəti Mahirə bəsdi. 
 
Şiruyə, eylikdir hər an adəti,  
Amalı bədliyə uyuşmaz qəti. 
Heç zaman kəsilməz haqdan qisməti,  
Halalca qisməti Mahirə bəsdi. 
03.10.2014 
Bərdə 

             
                           
                          Ayrılıq belə düşdü
 
 
21 
 
 
 
 
 
 
 
AYRILIQ BELƏ DÜŞDÜ 
(dastan-poema) 

Sərraf Şiruyə             
                           
                          
 
 
22 
 
Anam Göyçə, bir mayaqsan, 
Sən dağların zirvəsində. 
Göyçə özü bir zirvədir – 
Öyünməynən zirvə, sən də! 
 



Поделитесь с Вашими друзьями:
  1   2   3   4   5   6   7   8


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azkurs.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə