Roman Əməlləri ilə qiyamət gününü yaxınlaşdıranlar bu dünyanın ən bədbəxt məxluqlarıdırlar



Yüklə 1.76 Mb.
səhifə6/13
tarix03.02.2017
ölçüsü1.76 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   13

Ziyadın onsuz da ürəyi sıxılırdı. Ona görə söhbəti uzatmadı, şey-şüyünü yığışdırmaq üçün o biri otağa keçdi.

Bakıya çatana kimi Ziyadın fikri dağda gəzir, aranda dolanırdı. Amma evlərinə yetişəndə, oğlunu görəndə fikri bir az dağıldı. Tuqayı qucağına aldı, boynuna salıb dolandırdı.

Arvadı ondan ata-anasını soruşmadı, «kənddə nə var, hamı yaxşıdırmı?» deməklə kifayətləndi. Ancaq belə tez qayıtmasının səbəbini soruşdu.

- Bəs bilmirsən, mən xaricə gedirəm?

Nazənin day bir söz demədi. Bir az təəccüb, bir az kinayəli baxışla Ziyada baxıb o biri otağa keçdi.

Nazəninin əhvalı xoş idi. Ziyad kəndə gedəndə onun əsəbləri oyanmışdı. Bir yerdə dayana bilmir, qab-qacağı bir-birinə çırpır, hələ hirsini uşağın da üstünə tökürdü. İndi elə bil həmin adam deyildi. Üz-gözündə qəribə bir coşqunluq, xoş hisslər aydınca sezilirdi. Ziyad bunu onun bacısıyla bir yerdə olması ilə izah elədi. Çünki hər dəfə Şahnaz onlara gələndə Nazəninin əhvalı durulur, ən kədərli anlarında da vəziyyəti dəyişib tamam başqa cür olurdu.

Şahnazın Bakıya gəlməsinin əsas səbəbkarı da Nazənin idi. Şahnazı iki nəfər oğlan sevirdi. Onlardan biri öz kəndlərindən olan varlı bir ailənin oğluydu. O birisi isə kökü öz kəndlərindən olan, ancaq başqa yerdə yaşayan, kasıbçılıqla güzəran keçirən ailənin övladı idi. Nazənin Şahnazı məcbur eləmişdi, başa salmışdı ki, Bakıda kasıbçılıq içərisində yaşamaq, kənddə varlı yaşamaqdan min dəfə yaxşıdır. Sonra da əlavə edib demişdi, demişdi ki, ay qız, bu dünyanın işlərini bilmək olmaz, ən kasıb adam beş-on günün içində ən varlı adama dönər.

Şahnaz üzüyünü qaytarıb, Nazəninin dediyi oğlana nişanlanmışdı. Hələ Nazəninin dedikləri baş vermirdi. Şahnazgil kasıb yaşayır, qaldıqları evin kirayə pulunu da zor-güclə verirdilər.

Nazənin gizlincə ona əl tuturdu. Hər dəfə Nazəningilə gələndə soğandan, kartofdan, düyüdən, makarondan, əlinə keçəndən yığıb bağlayır, gedəndə Şahnazın əlinə verirdi. Ziyaddan xırda-xırda aldığı, artırdığı pul-paradan da bacısına pay çıxırdı.

Ziyad üç gün idi ki, xaricə yollanmışdı. Şahnaz Nazəninin yanında qalırdı. Şahnazın sözlü adama oxşadığını Nazənin duyurdu. O hey bacısına yanaşır, ordan-burdan danışır, hərdən öz dediklərini çaşdırır, ürəkdən gülüb, Tuqayın yanına qaçırdı.

Axır ki, özünü toplayıb, ürəyini Nazəninə açdı.

- Naz, düzünü de, mən çox gözələm?

- Lap belə dünya gözəlisən.

- Yalan danışma.

- Bacı canı, düzünü deyirəm. Mənə elə gəlir bu dünyada səndən qəşəng, səndən yaraşıqlı, səndən əndamlı, səndən cazibədar qadın yoxdur.

- Bəs sən, Naz?

- Mən də yəqin səndən sonra ikinciyəm.

Hər ikisi şaqqanaq çəkib güldü.

- Elə o da belə deyir.

- Kim, ərin?

- Yox. Ərim kişidir ki? Yanıma salınca əldən-ayaqdan gedirəm. Kinoları məndən çox istəyir, yatağa gələndə də xoruz kimi iki dəqiqəyə qalxıb düşür.

Yenə bərkdən güldülər. Gülüşlərinin səsindən Tuqay diksinib gözlərini geniş açaraq onlara baxdı.

- Bəs kimi deyirsən, Şahnaz?

- Bilirsən, Naz… Qonşumuzda bir yaraşıqlı, enlikürək kişi yaşayır. Özünün ailəsi, uşaqları… Keçən gün ət növbəsində dayanmışdım. O məndən arxada idi. Ətrimin iyi onu nə təhər vurubsa, yolda məni yaxaladı. Evimizin telefon nömrəsini istədi… Bilirsən nə kişidir?!

- Görüşmüsünüz?

- Hə, Naz, bir-iki dəfə olub. Ancaq, anamın canı, hələ başqa şey eləməmişik.

- Sən dəlisən, Şahnaz, ərin bilər, aləm qarışar bir-birinə.

- Ərim bilməz. Keyin birisidir. Mənim qorxum onun arvadındandır. Özü də arvadından qorxur, ancaq əməlindən qalmır.

- Yox, düz iş görməmisən. Heç olmasa evlənməyinizdən bir-iki il keçəydi.

- Bacı, elə danışırsan ki… Ziyad on beş gün evdə olmayanda oturub həsrətlə onun yolunu gözləyirsən?

- Bəs necə?

- Düzünü de… Yanağın allandı. Yəqin nəsə var.

- Eh, rədd ol, sən Allah. Sən adamı zornan fahişə eləyərsən.

- Naz, qurban olum, düzünü de mənə.

Nazənin zəli kimi ona yapışmış bacısını özündən araladı. Tuqayı qucağına götürüb, altını yumaq üçün vanna otağına apardı.

Şahnaz fürsətdən istifadə edib telefonun yanına gəldi. Dəstəyi götürüb nömrəni yığdı. Dəstəyin o başından onun səsini eşidəndə canına od düşdü elə bil. Üz-gözünün ifadəsi dəyişdi, yanaqları qızardı, oturduğu yerdə sakit dura bilməyib, gah ayaqlarını, gah bədənini əsdirdi.

Nazənin Şahnaz olan otağa keçmirdi. Ona görə yox ki, Şahnazın telefon danışığına mane olmaq istəmirdi, ona görə ki, Şahnazın hiyləgərliyini bilirdi. Bilirdi ki, indiki vəziyyətdə onunla təmasda olsa, yeni tanış olduğu kişi ilə münasibətlərini gizlədə bilməyəcək. Əslində onun bacısından nəyi isə gizlətmək fikri yox idi. Uşaq vaxtlarından onların sözü, dili bir idi. Analarının hara getdiyini, hardan gəldiyini, hansı kişilərlə görüşdüyünü də bacılar bilirdilər. Ancaq bu barədə heç kəsə, hətta, analarına da bir kəlmə demir, təkcə öz aralarında bu barədə danışaraq ya düz, ya əyri nəticə çıxarırdılar.

Lakin bu gün onun həyatında olan gizli kişi haqqında Şahnaza məlumat vermək istəmirdi. Birincisi ona görə ki, bu gizli sevdanın davamlı olub-olmayacağını bilmirdi. İkincisi də bu işin qorxulu nəticələrə gətirib çıxaracağından ehtiyat edirdi. Bacısının olduqca sərbəst, qorxusuz olması, onun isə hər nə olursa-olsun davranışlarına qaranlıq bir sirr pərdəsi çəkməsi onların xarakterini fərqləndirən əsas cəhətlər idi.

Qonşuluqda olan ərzaq dükanına ortayaşlı bir kişi rəhbərlik edirdi. Hər gün dükana gələn dükan sahibinin oğlu hər dəfə Nazənini görəndə ona göz qoyur, isti baxışlarını dükandan çıxana qədər onun camalından çəkmirdi. Bir gün Nazəninin dalısınca eşiyə çıxdı. Daha sonra arxasınca düşüb qapılarına qədər gəldi. Bir yağışlı, çiskinli havada cavan oğlan Nazənini yönləyib, ona kömək etmək istədiyini dedi.

- Sağ olun. Mənə kömək lazım deyil, özüm apararam.

Gəncin dayanıb ona baxdığını görəndə Nazənin üzünə süni əsəbilik verib, yoluna davam etmək istədi.

- Mən ailəli qadınam. Həyətdə məni biabır edərsən.

- Doğrudan ərdəsən?

- Bəli, yoxsa inanmağın gəlmir?

- Yox, vallah. Elə bil külək belə toxunmayan növrəstə qönçəsən.

- Yaxşı sözlərinizə görə sağ olun. Ancaq gedin öz növrəstə qönçənizi axtarın. Mənim növrəstə qönçəliyim qalmayıb.

Bu sözləri deyincə Nazənin cavan oğlanın bütün vücuduna nəzər saldı. Gəncin qabaq dişlərindən bir neçəsi qızıl idi. Boynunda qızıldan qalın boyunbağı, barmağında bahalı üzük vardı. Qoluna bağladığı saat olduqca bahalı saata oxşayırdı.

Növbəti dəfə yenə gənc oğlan onun arxasınca düşdü. Ona lap yaxınlaşanda Nazənin elə yeriyə-yeriyə keçən dəfə dediklərini təkrar elədi.

- O, bizi yanaşı görsə, ikimizi də öldürər.

- Yəni, belə ərin var?

Nazənin gülümsədi.

- Xahiş edirəm, dalımca düşmə. İmkan düşər, sənə sözümü deyərəm.

Cavan oğlan daha onun dalısınca düşmədi. Ancaq Nazəninin dükana gedişlərinin sayı çoxaldı. Bunu o, istəyir, tələb edirdi. Nazəninin də ürəyi durmurdu. Bir bəhanəylə dükana gedir, lazım olmasa da, bir şey alıb qayıdırdı.

Ziyad evdə olanda onun dükana getməyi çətinləşirdi. Hər şeyi Ziyad alıb gətirirdi. Amma yenə də Nazənin oraya getməyə bir bəhanə tapırdı.

- Ziyad, nə qədər evdə oturmaq olar? Qoy bir ayaqlarım açılsın, həm də üzümə hava dəysin.

Ziyad ayrı söz demirdi. Bilirdi ki, bir söz desə, yenə başlayacaq. Deyəcək, məni evdə dustaq eləmisən.

Ziyad ona söz vermişdi, demişdi ki, qoy uşaq bir az böyüsün, uşağı bağçaya verərik, sənə də bir iş taparam, işləyərsən.

Ziyad uşağı saxlayır, Nazənin bayıra çıxır, ayaqlarını açır, sinəsinə oksigen doldurub evə qayıdırdı.

Ziyad belə düşünürdü.

Ziyad işdə olanda gənc oğlan Nazənini maşınına oturmağa dəvət elədi. Nazənin əvvəlcə qorxdu, çəkindi. Elə qorxa-qorxa, çəkinə-çəkinə də gəlib maşının arxa oturacağında əyləşdi.

- Sahib, uşaq yatıb axı.

- Qorxma, tez qayıdacağıq. Bəs demirsən uşaq yatanda iki-üç saat yatır?.. Tuqay yaxşı oğlandı, Sahib əmisini incitməz.

Sahib motoru işə saldı. Və beş-on dəqiqəyə Sahibin özünə məxsus olan, ancaq yaşamadıqları evə çatdılar.

Nazənin həyəcanlı idi. Özünü maşının arxa söykənəcəyinə sıxır, pəncərədən bayıra boylanır, kiminsə onu görəcəyindən, tanıyacağından ehtiyat edirdi. Bu şəhərdə onu beş-on nəfər tanıyardı, ya tanımazdı. Ancaq indi ona elə gəlirdi ki, çoxları onu tanıyır və bu saat maşını saxlayıb onu camaatın içərisində biabır edəcəklər. O biri tərəfdən, axı Sahibi çoxları tanıyırdı. Onu tanıyanlar yəqin ötəri Sahibə göz vurur, bu fahişəni hardan tapdığına işarə eləyirdilər.

Gərək heç maşına oturmayaydı. Axı onun gül kimi həyat yoldaşı vardı. Onun Sahibdən nəyi əskik idi ki? Niyə Sahib onun canına sahib olandan sonra yekə-yekə danışmalı, Ziyadı məsxərəyə qoyub kişiliyinə gülməli, qeyrətli bir əri qeyrətsiz gününə salmalıydı? Anası bir söz deyərdi axı, bir az yaşa dolandan, evə yığışandan sonra qızlarına nəsihət edərdi, öyüd verib deyərdi ki, kişini uca tutan, qeyrətli edən də qadındır, onu alçaldan, biqeyrət edən də. Sonra başını yırğalayıb, yanıqlı-yanıqlı əlavə edərdi ki, eh, bu dünyada o qədər mərd kişiləri qadınlar qurumsaq edib ki...

Amma artıq gec idi. Sahib istəyinə çatmışdı və geri qayıdırdılar.

Nəyə görəsə Nazəninin də fikirliliyi, qəmginliyi ötmüşdü. Elə şad-xürrəm görünürdü ki, sanki çoxdan həsrətində olduğu və axır ki, vüsalına yetişdiyi sevgilisinin yatağından çıxmışdı. Bircə nigarançılığı var idisə, o da evdə tək qalan körpə uşağından idi.

Artıq qaranlıq düşürdü. Bəlkə elə bu qaranlığın gəlməsi, sirlərin üstünə pərdə çəkməsi Nazənini belə sevindirirdi? Daha orasını düşünmürdü. Olan olmuşdu və olanı geri qaytarmaq mümkün deyildi.

Maşından düşəndə xəfifcə Sahibin əlini sıxdı və qulağına tərəfə əyilib pıçıldadı:

- Bu məhəbbət ikimizin arasında qalsın. Yoxsa…

- Qorxma. Yadında saxla ki, kişilər özgələrinin, qadınlar isə özlərinin sirlərini saxlamağı daha yaxşı bacarırlar…

Şahnaz hələ də telefonda danışırdı və Nazənini görəndə əli ilə onu yanına çağırırdı. Nazənin gəlmir, onun telefon danışığının bitməsini gözləyirdi.

Nəhayət Şahnaz dəstəyi yerinə qoydu. Üzündə çox qəribə, heç də asanlıqla anlaşılmayan ifadə vardı. Nazənin onu sorğu-suala tutdu. Danışdığı adamın kim olduğunu, onunla nə vaxtdan əlaqə saxladığını öyrənmək istədi.

- Bilirsən, necə yaxşı adamdır, Naz?

- Nə vaxtdan tanışsınız?

- Bakıya təzə gələndən.

- Sən ki, lap…

- Allah hamıya belə kişi qismət eləsin.

- Bəs ərin bilsə?

- Sənə dedim axı, ərim maymağın yekəsidir. Onun ağlına belə şeylər gəlməz. Elə bilir bütün qadınlar huri-mələkdilər. Mənə özündən çox inanır.

- Buna görə məni günahkar bilirsən?

- Yox, niyə ki, əksinə həmişə minnətdarlıq edirəm. Heyif deyil Bakı?! Genişlik, asudəçilik, tanımadığın adamlar… Kənddə kol-kosda eşələnməkdən adamlıqdan da çıxırsan. Gözəlliyini, təravətini, fiquranı itirirsən.

- Orasını düz deyirsən. Bu şəhər əsl yaşamalı yerdir… Ancaq bir böyük bacı kimi sənə məsləhət görürəm; belə işlərdə xırda bir ehtiyatsızlıq adamı pis günə qoyar.

- Ay qız, elə danışırsan ki, elə bil müqəddəslik suyuna çəkilmisən… Düzünü denən, Naz, sənin gözaltı elədiyin kişi yoxdur.

- Yox, anamın canı, mən belə işlərə baxmıram.

- Necə də yalan danışırsan.

- Anamın canına and içdim, axı. Mən boş-boşuna o arvadın canına and içmərəm.

Tuqayın ağlaması onların söhbətini yarımçıq qoydu.

Ancaq şahnaz Nazəninin dediklərinə, hətta, anasının canına and içməsinə qəlbinin dərinliyində o qədər də inanmadı.

Və günlərin bir günündə...

Nazənin uşağı saxlamağı, özünün bazara getmək istədiyini Şahnaza deyəndə, Şahnaz onun gözlərindəki yalanı göydə tutdu. Amma bir söz demədi. Gələn dəfə belə söhbət olanda onu izləyəcəyinə, onun hara getdiyini öyrənib, biləcəyinə özü-özlüyündə söz verdi…

Tuqay yaxşı ki, yatmışdı. Nazənin gedən kimi arxasınca düşüb, onu izləməyə başladı. Və Nazəninin maşına oturub getdiyini görəndə zənnində yanılmadığına əmin oldu...

- Bacı, oturduğun maşın çox qəşəng maşın idi.

- Nə maşın?

- Bazarın yanında oturub getdiyin qırmızı maşın.

- Dəli olmusan?

Nazəninin özünü itirdiyini görəndə yaxına gəlib, düz onun gözlərinin içinə baxdı.

- Yalandan anamın canına and içmə.

- Onu sənə kim deyibsə, səhv eləyib, o taksi idi. Ət almaq üçün gedirdim. Bəs aldığım əti görmədin?

Nazənin özünü tamam itirmişdi. Günahının belə tez tutulması, deyəsən, onu əsəbiləşdirmişdi.

- Mənə heç kəs deməyib, Naz, öz gözlərimlə görmüşəm… Mənim vacib işim var, gələrəm, bu barədə danışarıq.

Nazənin bir müddət özünü ələ ala bilmədi. Şahnazı günahkar edərək, onu səhvlərindən əl çəkməyə çağırarkən özünün günahkar qismində tutulması onu pis vəziyyətdə qoymuşdu.

Hələ orta məktəbdə oxuyanda da, bir dəfə Şahnaz onu «hadisə» başında yaxalamış, bunu anasına deyəcəyi ilə qorxutmuşdu...

…Kəndlərində pioner düşərgəsi var idi. Hər il yay başlayandan avqustun sonuna kimi uşaqlar buraya istirahətə gələr, kəndin bütün təbii gözəlliklərini canlarına yığıb geri qayıdardılar. Bu təbii güc o qədər çox olardı ki, bir il boyunca onları xəstələnməyə qoymaz, canlarını rahat və qayğısız saxlayardı.

Pioner düşərgəsində Bəşir adında bir müəllim var idi. O müəllim şorgözlüyü ilə kənddə ad çıxarmışdı. Xoşuna gələn qızları kölgə kimi izləyir, məqam tapıb onların xasiyyətinə «tilov atmadan» geri çəkilmirdi. Hansı qız ki, üz-gözünü turşudub, ona ağır sözlər deyirdi, o, geri çəkilir, bir daha o qızın həndəvərində dolaşmırdı. Yüngül xasiyyətli qızları isə tez kəməndinə salırdı.

Günün günorta çağında Nazəninin evdə olmadığını görəndə Şahnaz şübhəyə düşdü. Onsuz da neçə gün idi ki, Nazəninin hərəkətlərindən şübhələnirdi. O, özünü əvvəlki vaxtlardan fərqli aparır, evdə olanda bir küncə çəkilib maqnitafonda həzin musiqiyə qulaq asırdı.

Şahnaz sakitcə küçə qapısından çıxıb kölgəli bağa gəldi. Oğrunca o yan, bu yana göz gəzdirəndə dərənin kənarındakı ağacların altında Nazənini gördü. Yanında da Bəşir müəllim. O, Nazəninin əllərindən tutmuşdu. Hərdən özünə tərəf çəkir, deyəsən, üzündən öpürdü.

Şahnazın ürəyi şiddətlə döyünməyə başladı. Bir istədi səs-küy salsın, Bəşir müəllimə yanaşıb ona ağır sözlər desin. Sonra da Nazəninin saçlarından tutub sürüyə-sürüyə evə gətirsin. Ancaq nə düşündüsə özünü ələ aldı. Bir qırağa çəkilib, uca səslə Nazənini çağırdı. Heç bir dəqiqə keçməmiş Nazənin ona hay verdi. Qaça-qaça gəlib təngənəfəs yanında dayandı.

- Nə olub, ay qız?

- Nə olacaq, harda ölüb, batmısan?

- Bağdan gilənar yığmağa gəlmişdim.

- Yalan danışma.

- Anamın canı…

- Elə bilirsən görmədim? Bəşir müəllim səni öpürdü.

- Nə?


- Baxarsan, anama deyəcəyəm, başını kəsəcək. On beş yaşın yoxdu, gör nə işlərlə məşğulsan. Abırsız.

Şahnaz qabağa düşüb evlərinə sarı getməyə başladı. Nazənin bir az onun arxasınca gəldi, sonra addımlarını yeyinlətdi. Bacısının qarşısına keçib, onu dilə tutmağa başladı.

- Bacı, Allah haqqı, o, məni öpmürdü. Kəndimizdən bir qız sevir, onun haqqında soruşurdu.

- Öz gözümlə görmüşəm, məni aldada bilməzsən.

Şahnaz yenə qabağa düşüb getdi. Evlərinə bir az qalanda Nazənin ona yalvarmağa başladı.

- Bacı, nə olar, anaya demə. Bir də belə qələt eləmərəm. Bəşir müəllim məni dilə tutdu, elə bildim nə isə sözü var.

- Çox öpdü səni?

- Yox, bir azca.

- Yox, deyəcəm. Qoy səni də öldürsünlər, Bəşir müəllimi də.

Şahnaz iti addımlarla evə gəldi.

Nazənin qorxurdu. Bir gözü Şahnazda idi. Ancaq Şahnaz evdə bir söz demədi. Nə bu gün, nə də sabah. Amma bir gün sakit bir yerdə Bəşir müəllmi saxlayıb ona nəsə dedi. Və Bəşir müəllim xırda-xırda gülüb, düz Şahnazın gözlərinin içinə baxdı.

Axşam kino seansı göstəriləndə Bəşir müəllim Şahnazın yanında durmuşdu…

Nazənin olanları Şahnazdan gizlədə bilmədi. Məsələ necə olmuşdusa açıb hamısını bacısına danışdı. Sonra Şahnaz öz həyatında olan gizli kişinin kimliyi haqqında Nazəninə məlumat verdi.

- Naz, bilirsən necə ehtiraslıdır? Adamı lap divara dırmaşdırır…

Pulu da ki, çuvalla. Dünən iki yüz manat yaxama pul basdı. Sənə aldığım ətiri də o pulnan almışam.

Sahib də Nazəninə pul verirdi. Ancaq o, bu barədə Şahnaza heç nə demədi. Keçən günləri Nazəninə qızıl qolbaq da bağışlamışdı. Və Nazənin o qolbağı elə yerdə gizlətmişdi ki, özündən başqa bir kimsə onu tapa bilməzdi.


***
Tuqay çörək alıb evə qayıdanda evdə tanımadığı iki qadın gördü. Onlar üz-gözlərinə o qədər bəzək vurmuşdular ki, özlərinin hansı rəngdə, hansı sifətdə olduqları sezilmirdi. Amma onlar elə bil Tuqayı tanıyırdılar. Onu mehribancasına qucaqlayıb, açıq sinələrinə sıxdılar. Sonra bir az dolubədənli qadın Tuqayı qucağında oturdub, onun bütün bədəninə sığal çəkdi. Tuqay belə sığallara öyrənmişdi. Tez-tez anasının rəfiqələri onlara gəlir, deyib-gülür, Tuqayı öpüşlərə qərq edib əzizləyir, yeyib-içəndən sonra çıxıb gedirdilər. Tuqayın balaca bacısını da qucaqlarından yerə qoymurdular. Hər dəfə yeyib-içəndən sonra qadınlardan biri ya Tuqayla bacısını götürüb gəzməyə çıxarır, ya da onlardan birini Tuqaygilin yanında saxlayır, analarını vacib iş üçün aparır, üç-dörd saatdan sonra qaytarıb gətirirdilər.

Tuqay yaraşıqlı, ətli dizlərin üstündə oturmağa öyrənmişdi. Artıq qadınlar gələndə soruşmadan onların qucağına atılır, tumarlanmaqdan, əzizlənməkdən ləzzət alırdı. Gözəl xalalar Tuqaya elə sözlər deyirdilər ki, bu sözlərdən uşaq xumarlanır, qeyri-ixtiyari başını aparıb gözəl xalaların döşləri üstünə qoyurdu. Hərdən əllərini də oralara salırdı.

Bu həngamələrin hamısı Ziyad işdə olan vaxtlar baş verirdi. O biri on beş gün sakit keçirdi. Nə gəlib-gedən, nə Tuqayı əzizləyən, nə də zəng edib Nazənini axtaran olmurdu.

Bir günləri Ziyad Dəryanın ağzından söz aldı. Canından xırda bir gizilti keçdi. Tuqayı yanına çağırdı. Nə qədər dilə-dişə tutsa da, ondan bir söz öyrənə bilmədi.

Arvadına yanaşıb, düz gözlərinin içinə baxaraq onu sorğu-suala tutdu:

- Mən evdə olmayanda çox darıxırsan?

- Hə.

- Ona görə evdə oturmursan?



- Nə? Hara gedirəm ki?

- Mən nə bilim. Düzünü özün bilirsən.

- Ziyad, sən mənə nə demək istəyirsən? Bu qədər mus-mus deyincə, birdəfəlik Mustafa de.

- Mustafası budur ki, görünür Nazənin, bəzi şeyləri anlamırsan.

- Axı nəyi anlamıram? (Hər şeyi səndən yaxşı anlayıram. Ağlım səndən az deyil. O həmişə mənə «körpəm, ağıllı quzum» deyir.)

- Anlamırsan ki, bizim ailə həyatımızda böyük müşküllər var. Özün yaxşı bilirsən ki, atam səni bir gəlin kimi qəbul eləmədən dünyadan köçdü. Anam, bacım səni bir az sevirlər. (Heç sevmirlər!) Onların sənə olan sevgisini ölməyə qoymamaq üçün, onlara bir bəhanə verməməlisən.

- Mən nə bəhanə verirəm, Ziyad? Ümumiyyətlə, sən nə danışdığını başa düşürsən?

- Mən evdə olmayanda evə qadınlar gəlir?

- Hə, nə olsun ki? Əvvəl bir yerdə işlədiyim qadınlardı. Bir-birindən qabiliyyətli, tərbiyəli… O qadınlardan birini sən də tanıyırsan, Xumar. O qadına pis qadın demək olar?

- Mən heç bir qadına pis demirəm. Mənim buna haqqım da çatmır. Ancaq...

- Nə ancaq? Ürəyində saxlama, dərdini mənə de… İstəyirsən bir məhbus kimi məni otağa sal, qapını qıfılla. Nə mən bir kimsəni görüm, nə də bir kimsə məni. Onsuz da əvvəldən gözünüz məni götürmür. Ananın bir sözünə məni işləməyə qoymadın.

- Axı uşaqlar…

- Uşaqlar bəhanəydi. Sadəcə, məni sevmirsiniz. Əzab verib, öldürmək istəyirsiniz. Mən sizin evə gəlin kimi yox, bir məhbus kimi gəlmişəm. Mən… Mən…

Nazənin hönkürüb üzü üstə çarpayıya yıxıldı. O, ağlayır, çiyinləri atılıb-düşür, nəfəsi təngiyirdi.

Ziyad heç nə demədən ona baxır, nə edəcəyini bilmirdi. Ürəyinin keçəcəyindən ehtiyat edir, evə həkim çağırmaq haqqında düşünürdü.

Tuqay anasının yanına gəldi. Onun saçlarını sığallayıb, üzündən öpdü. Sonra başını qaldırdı, əyri-əyri atasına tərəf baxdı.

Ziyad sıqaret götürdü, qapını çırpıb bayıra çıxdı.

Havada qəribə bir soyuqluq vardı. Göyün üzündə topa buludlar dolaşır, dəli küləklər buludları qovduqca qovurdu. Bu yazıq buludlar dəli küləklərin əlindən hara gedəcəkdilər? Axı asiman da yer kimi bitib-tükənməz deyildi. Onun da bir sonu, bir axırı var idi. Bu axıra çatanda zavalı buludlar haraya gedəcəkdilər, haralardan imdad diləyəcəkdilər? Yazıq buludlar, bəlkə yenə geri dönəcək, dəliyə dönmüş küləklərin əlində əsir-yesir qalacaq, başlarını gizlətməyə bir yer axtara-axtara gecə-gündüz sərgərdan dolanacaqdılar. Küləklər buludların təlaşından, ağacların yazıq-yazıq titrəməsindən, adamların qaçıb daldalarda gizlənməsindən niyə belə ləzzət alırdılar görəsən? Bu dəli küləklərə bir dur, bir dayan deyən nədən tapılmırdı? Bəlkə Allahın özü də hər şeydən, hər şeydən bezib, bir qırağa çəkilmişdi və təbiətin sınaqları ilə mübarizə aparmağı insanın öz öhdəsinə buraxmışdı.

Ziyad üşüdü. Əslində üşüməli hava deyildi. Adamlar qısaqol köynəkdə gəzişir, deyəsən, heç üşümək haqqında düşünmürdülər. Heç külək də o səviyyədə dəlisovluq eləmir, bəlkə də elə-belə həm göydə olan buludlarla, həm ağaclarla, həm də adamlarla şirin-şirin zarafatlaşırdı. Bəs niyə hər şey Ziyada belə tünd görünürdü? Bəs niyə son günlər hər şeyə etiraz edir, insanlardan qaçır, onarla bir yerdə olanda isə sərt hərəkətləri, acı sözləri, pis rəftarı ilə onları özündən incik salırdı?

Tuqaydan sonra bir neçə il uşaqlarının olmaması, Nazəninin bir neçə il müalicə alması və bütün bunların nəticəsiz qalması Ziyadı çox qayğılandırmışdı. Hər zaman bir uşaqlı ailələrə yazığı gəlmişdi. Düşünmüşdü ki… Yox, hərdən ailələrdə olan bir uşaqlar başqa ailələrdə olan altı-yeddi uşaqdan da yaxşı olur, ziyasının nuru yeddi ailəni işıqlandırır. Tək uşaqlar çox zaman gur işığıyla bir elə, bir obaya nur seli çiləyir, yandıqca yanır, könüllərdə sönməyən çıraq yandırırlar. Ancaq Ziyad Tuqayın tək olmasını istəmirdi. Və Allaha yalvarıb oğlunu tək qoymamağı diləyir, ona bir qardaş, ya da bir bacı istəyirdi.

Lakin Dərya dünyaya gələndə heç sevinmədi Ziyad. Bir yandan ata-anasının illərcə davam edən soyuqluğu, o biri yandan da Nazəninlə arasında olan ziddiyyətli məqamlar onu sevinməyə qoymadı. Hələ bəlkə də, ürəyinin dərin, lap dərin guşəsində qızının dünyaya gəlməsinə təəssüf hissi də keçirdi.

Onlar zahirən bir-birini sevirdilər. Nazənin çox vaxt elə mehribanlıq göstərirdi ki, Ziyad qadın mehrindən sehirlənir, onun şirinliyinə şirin öpüşlərlə cavab verirdi. Ancaq başqa vaxtları, ən çox da işdə olan müddətdə ürəyində şübhəli hisslər dolaşır, onu rahat olmağa qoymurdu. Evə gələndə isə…

İşdən çıxmaq üçün ərizə də yazmışdı. Amma müdiriyyət buna razılıq verməmiş, ərizəni cırıb atmışdılar.

- Sən dəlisən, Əhmədov?

- Niyə ki?

- Dənizdən aralı yaşaya bilərsən?

- Dözə bilmirəm.

- Nəyə dözə bilmirsən?

- Ailə, uşaqlar...

- Ha, ha, ha... Deməli, Əhmədov, sənin dərdin arvad dərdidir. On beş günün həsrətinə dözə bilmirsən. Ah, bu məhəbbət, insanları necə də zavallı günə salır. Get, yarım saat sənə vaxt verirəm, fikirləş, əgər dəniz sevgilindən ayrıla bilərsənsə, onda işdən çıxmaq haqqında ərizənə qol çəkərəm.

Ziyad gəminin göyərtəsinə çıxdı. Dalğalanan mavi sulara baxdı. Deyəsən, dənizə yağış yağırdı. Belə anlarda dəniz elə qayğılı, istəkli görünürdü ki... Ziyad xəyallandı. Bir yanda doğma dəniz, o biri yanda...

İçəriyə qayıtdı. Rəisin otağına daxil olub, onunla üzbəüz dayandı.

- Yoldaş rəis, mən dənizdən ayrıla bilmərəm. Dəniz mənim əbədi sevgilimdir!

Ziyadın qarşısında duran böyük suallar isə ona nə evdə, nə də işdə rahatlıq vermirdi. Evlərinə gələnlərin kimliyi, oğlunun, qızının tərbiyəsi, arvadının, baldızının müəmmalı hərəkətləri onu qayğılandırır, qəlbinə sıxıntı gətirir, işıqlı sabaha olan inamının üstünə qapqara bir kölgə salırdı.

Arvadına olan inamsızlıq onda çoxdan baş qaldırmışdı. Əlində tutarlı dəlillər yox idi. Ona görə bu barədə oturub onunla söhbət də edə bilmirdi. Əslində belə söhbət eləməyi heç kişilik qüruruna da sığışdıra bilməzdi. Arvadı üzünə deməsə də, ürəyində deyə bilərdi, deyərdi ki, ay nakişi, ay biqeyrət, arvadından şübhələnən adam bu mövzunu müzakirəyə çıxarmaz, ya vurub onu öldürər, ya da buna cəsarəti çatmırsa, onu qapısından qovub, atasının xarabasına göndərər.




Поделитесь с Вашими друзьями:
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   13


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azkurs.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə