Əfrahim hüseynli



Yüklə 2.29 Mb.
Pdf просмотр
səhifə6/10
tarix23.12.2016
ölçüsü2.29 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10

SÖKÜL, DAN YERİ 
   
Arzudan, istəkdən uzaq qalmışam, 
Taleyin əlində yazıq qalmışam. 
Gecələr içində azıb qalmışam   
Sökül yavaş-yavaş, sökül, dan yeri. 
   
Üzüldüm ağrıdan,yandım göynəkdən, 
Ürəyim ilantək çıxdı köynəkdən. 
Keçdi “gözləmək”dən, keçdi “neynək”dən 
Sökül yavaş-yavaş, sökül, dan yeri. 
   
Yol ver qaçım gedim gedim allahlarımdan, 
Vallah keçəcəyəm günahlarından. 
Çəkil yollarından sabahlarımın, 
Sökül yavaş-yavaş, sökül, dan yeri. 
   

125 
 
*** 
Qəfil günəş kimi doğdu bu sevgi 
Kor olduq önündə bu gur işığın... 
Kor olmuş səadət yan keçdi bizdən   
Məni ahın tutdu, səni qarğışı! 
   
Aşırı məhəbbət səadət deyil – 
Xoşbəxtlik dar gəldi bəlkə bu eşqə, 
Bəlkə zəhləsini tökdük Allahın 
Ayrılıq göndərib etdi heç-heçə... 
   
Dünyada hər şeyi dəyişir sevgi 
O zəng, o telefon, o küçə olmur... 
Bu qədər inadkar olma ilahi, 
Sevgidə heç zaman heç-heçə olmur. 
 
 
 
 
 

126 
 
FƏXRƏDDİN ZİYA 
(1953) 
 
Fəxrəddin  Ziya  (Əliyev  Fəx-
rəddin Mansur oğlu – həkim, şair, 
publisist)  18  noyabr  1953-cü  ildə 
Masallı  rayonunda  anadan  olmuş-
dur.  Orta  məktəbi  Sumqayıt  şəhə-
rində  bitirmişdir.  Sonra  təhsilini 
Azərbaycan  Dövlət  Tibb  İnstitu-
tunda davam etdirmişdir (1971-1977). 
70-ci  illərin  əvvəllərində  “Ədəbiyyat”  qəzetində 
çap olunan şeiri ilə ədəbiyyata gələn şair 
  “Bir damla qan” televiziya filminin ssenarisinin, 
neçə-neçə  populyar  mahnıların  sözlərinin,  “Qayıt 
məni qınamağa”, “İl ayrıcında”, “Zaman, səndən hara 
qaçım”,  “Mənim  şair  anam”,  “Yazıçılar”,  “Bu  da  bir 
istəkdi”,  “Şeiriyyətim,  şeirim”  və  başqa  ondan  artıq 
kitabın müəllifidir. 
  1998-ci ildən AYB-nin üzvüdür. 
   
YA QİSMƏT 
   
Qəlbimizdə sonsuz arzu, həvəs var, 
başımızda yüz qəzavət, ya qismət. 
Bəxt bu yolda gah oyanar, gah yatar, 
kimə qoyar qədir-qiymət, ya qismət? 
   

127 
 
Zaman-zaman təbiətin hikməti 
bizə növ-növ şirin, acı öyrətdi. 
Nə qədərdi yaxşı-pisin qiyməti, 
harda hörmət, harda töhmət, ya qismət?   
         
Ey acların loxmasına göz dikən, 
bostançının çiynində tağ əkən, 
sənə qalmaz, kimin olar görəsən, 
topladığın bu qənimət, ya qismət? 
   
Hansı həris həvəsindən usanmış, 
hansı xəbis əməlindən utanmış? 
İnsanlığa qənim elə insanmış, 
kimi tutar bu bəd xislət, ya qismət? 
   
Azaltdıqca istisini od-ocaq, 
Vətən gülü güllüyündə solacaq. 
Haçanacan dərd olaraq qalacaq 
tapdaq torpaq, namus, qeyrət, ya qismət? 
   
Boş buraxdıq neçə ciddi söhbəti, 
əvəzində gördük zülmü, zilləti. 
Kim aldatdı, kim sındırdı milləti, 
açılarmı bu həqiqət, ya qismət? 
   
Sözün də öz hikməti, öz gücü var, 
əsrlərin min sirrini daşıyar. 
Neçə dildə, neçə eldə yaşayar, 
yazdığım dörd-beş hekayət, ya qismət? 
  Mart, 2005 

128 
 
SOYUQ TƏNDİRLƏRƏ ÇÖRƏK YAPILMAZ 
 
Çılğınlıq cahillik əlamətidir, 
ağlı yetkin olan hissə qapılmaz. 
Fərhadın dastanı bir əfsanədir, 
külüng zərbəsiylə qaya çapılmaz. 
   
Qəribə bir xislət var canımızda, 
gücü axtarırıq ad-sanımızda. 
Düşmən baş kəssə də dörd yanımızda, 
bizə toxunmasa, rəqib sayılmaz. 
   
Yaman öyrəşmişik alqı-satqıya, 
əhsən bu hərraca, bu soyhasoya. 
Ola, bu ağalar dayana, doya, 
anlaya, ləyaqət, Vətən satılmaz! 
   
Torpağı verdik ya satdıq, nə fərqi, 
yadlara qoyduq ya atdıq, nə fərqi, 
biganə qaldıq ya yatdıq, nə fərqi, 
qəflət yuxusuna gedən ayılmaz. 
   
Bu xalqın nəyi var, dağıdın, sökün, 
Bakı özünüzün, yenidən tikin. 
Yola, dənizə də bir çəpər çəkin, 
hələ ki, sizə yox deyən tapılmaz. 
   
 

129 
 
Ayrılın, ayrılsın bazarınız da,   
eviniz, işiniz, məzarınız da. 
Ayrıdır ağrınız, azarınız da, 
onsuz qanınıza bir qan qatılmaz. 
   
Dərd ki, ovunmadı əhli-hal ilə, 
keçər gün-güzəran qeylü-qal ilə. 
Qayıtmaz Qarabağ bu minval ilə, 
soyuq təndirlərə çörək yapılmaz. 
  18.03.02 
 
 
BAĞIŞLA, CAN ANA 
 
(Dünyasını dəyişən anda övladlarından 
biri də yanında olmayan anam   
Züleyxanın əziz xatirəsinə) 
  
Köçüb bir dünyam, yoxdur, 
gölüm var, sonam yoxdur. 
Virandır atam evi, 
içində anam yoxdur. 
  
Son dəfə üzünü görə bilmədim
son dəfə əlindən öpə bilmədim, 
ağladım, sızladım, ölə bilmədim, 
bağışla, can ana, bağışla məni. 
  

130 
 
Bu qədər yaxınmış ölüm, bilmədim, 
sonam, anlamadım, gülüm, bilmədim, 
ayağın altında ölüm, bilmədim, 
bağışla, can ana, bağışla məni. 
  
Görüb ətrafında yurdlaşlarını, 
gözün gəzib məni, qardaşlarımı... 
Saxlaya bilmirəm gözyaşlarımı, 
bağışla, can ana, bağışla məni. 
  
Bir ara yanına gələ bilmədim, 
məşğuldum, vaxtımı bölə bilmədim. 
Dönsün od-ocağım külə, bilmədim, 
bağışla, can ana, bağışla məni. 
  
Nə səsim çatmayır, nə ünüm sənə, 
o dünya vardısa, qoy dönüm sənə. 
Nə dua, qurbandır hər günüm sənə, 
bağışla, can ana, bağışla məni. 
  
Yuxuma girirsən – görünüm, gəlim, 
hardasan, can ana, sürünüm, gəlim?! 
Hay ver, kəfənimə bürünüm, gəlim, 
bağışla, can ana, bağışla məni. 
Gəlib o yerləri gəzirəm sənsiz, 
boğur qəhər məni, dözürəm sənsiz. 
O ata yurdundan bezirəm sənsiz, 
bağışla, can ana, bağışla məni. 

131 
 
Ruhunmu bağlayan məni o kəndə, 
xəyalən bu yolu gedirəm gündə? 
Bir ana sevgisi uyuyur məndə, 
bağışla, can ana, bağışla məni. 
  
Hərdən elə bil ki, lap yanımdasan, 
burda, yaşadığım ünvanımdasan. 
Sənin varlığınla barışmaq asan, 
bağışla, can ana, bağışla məni. 
  
Daşlaşmış şəklinin soyuq baxışı 
axıdır gözümdən bir yaz yağışı. 
Sən ey geri dönməz səadət quşum, 
bağışla, can ana, bağışla məni. 
  
İndi məzarındır müqəddəs yerim, 
o soyuq daşları qucar əllərim. 
Allahmı Kərimdir, ya sənmi Kərim, 
bağışla, can ana, bağışla məni, 
bağışla, bağışla, bağışla məni. 
 08.09.97 
 
 
 

132 
 
QULAQ AS, BALA 
   
Dünya duyğu yeri, nəşə yeridir, 
gəncliyi qəflətdə yatmazlar, bala. 
İnsanda çox şey var zinətdən baha, 
hər pula gedəni satmazlar, bala. 
   
Həyatda hər şeyin əks üzü var, 
yaxşının pisi var, kəcin düzü var. 
Əməl tarazlanır, geci-tezi var, 
nahaqdan günaha batmazlar, bala. 
   
Qocalar evinə ayaq bas bir gün, 
bənizlər kədərli, baxışlar küskün. 
Can qurban edərlər valideyn üçün, 
atanı, ananı atmazlar, bala. 
   
Baxma ki, özündən razıdır hər kəs, 
hamıya sağlam ruh, bədən verilməz. 
Milyon nataraza bir ağıllı bəs, 
səni çaşdırmasın, qoy azlar bala. 
   
Axdıqca ciblərə bu xalqın varı, 
unutduq vədləri, əhdi, ilqarı. 
Söz vermək ayrıdır, iş görmək ayrı, 
yenə fənd axtarır işbazlar, bala. 
   
 
 

133 
 
Biz kimdən öyrənək mədəniyyəti, 
böyüklər nəfsi ac, mədə niyyətli. 
Hələ azdır bizdə kişi qeyrəti, 
hələ ürəyimiz sızıldar, bala. 
   
20.03.2002 
   
 
NİKBİNLİK 
   
Mən çox nikbin bir insanam, çox mətin insan, 
hələ neçə ər doğacaq mərd Azərbaycan. 
Mən aləmə haqq səsimi qaldıracağam, 
sabahımın Xətaisi doğulan zaman. 
   
Bəşər daim inkişafda, yeniləşmədə, 
mən tarixə həm dərs deyib, həm dərs almışam. 
Məni heç vaxt qorxutmayıb iğtişaş, hədə, 
uduzduğum anlarda da məğrur olmuşam. 
   
Zaman gələr, ağlar gözüm kiriyər, gülər, 
torpağımın hər qarışı səngərə dönər. 
Nə qədər ki, içimizdə yurd yanğısı var, 
Xətailər çadırda da doğula bilər. 
   
30.12.2003 
   
 
 

134 
 
YAXŞIDIR 
   
Dünya elə yaranışdan yaxşıdır, 
yaxşı səma, yaxşı Günəş, yaxşı Ay. 
Ömrümüzün, bəxtimizin naxışıdır 
yaxşı sutka, yaxşı həftə, yaxşı ay. 
   
Xoş günlərin carçısıdır, əl eylər, 
dağda-daşda cığır salar, yol eylər. 
Nemət adlı ruzisini bol eylər 
yaxşı payız, yaxşı bahar, yaxşı yay. 
   
Bardan qalar onsuz bostan, bağ, zəmi, 
elimizin, obamızın zəmzəmi. 
İsti gündə təşnəmizin məlhəmi 
yaxşı bulaq, yaxşı kəhriz, yaxşı çay. 
   
Bir dəmət tut bağından gül dərilsə, 
sözdən yarat, ömür qəsrin hörülsə. 
Müdriklikdir, təmannasız verilsə 
yaxşı bəxşiş, yaxşı sovqat, yaxşı pay. 
   
Ay Fəxrəddin, ötüşdükcə ruzgar, 
hər arzudan, kaş doğa bir xoş qərar. 
Nə yaxşı ki, hələ vardı yaxşılar, 
yaxşıların yaxşısını yaxşı say! 
   
06.09.98 

135 
 
AYRILIQ 
(Xumar Qədimova musiqi bəstələmişdir). 
   
Dad sənin əlindən, aman, ayrılıq, 
məndən can cövhəri uman ayrılıq. 
Qəlbimi zülmünlə ram eylədikcə, 
içimdə inləyən kaman ayrılıq, 
aman, ay ayrılıq, aman, ayrılıq! 
           
Gör, mən nə sayırdım, fələk nə saydı, 
bəlkə bu, bəxtimə kəsilən paydı? 
Sən mənim yaramı sızlatmasaydın, 
məni sındırmazdı zaman, ayrılıq, 
aman, ay ayrılıq, aman, ayrılıq! 
     
O getdi, dərdimin dərmanı getdi, 
gələn xoş günümün fərmanı getdi. 
Olum yollarının qurbanı, getdi, 
doldu gözlərimə duman, ayrılıq, 
aman, ay ayrılıq, aman, ayrılıq! 
   
Mən son nəfəsdəyəm, sən can həvəsdə, 
mən qan ağlayıram, sən kam həvəsdə. 
Qəlbim səksəkədə, qulağım səsdə, 
sın, ey çərxi fələk, dayan, ayrılıq, 
dayan bircə anlıq, bir an, ayrılıq, 
aman, ay ayrılıq, aman, ayrılıq, 
aman, ay ayrılıq, aman, ayrılıq! 
  27.09.99 

136 
 
NƏ GÖZƏL 
   
Ömrü məftunluqla yaşa dünyada
hər ağlı çaşdıran rəna nə gözəl. 
Min istək yaradar lal baxışında, 
hilal qaşındakı məna nə gözəl. 
   
Yoxdur bu səltənət meydə, məzədə, 
göz yum içindəki o xoş həsədə. 
Ürəyin çoxuna meyl eyləsə də, 
bəxtini biriylə sına, nə gözəl.   
   
Qəmzəsi qədərsiz, qəmi az ola, 
incə ruhlu ola, xoşavaz ola. 
Gözəldə gərəkdir işvə, naz ola, 
girə gündə on cür dona, nə gözəl. 
   
Davrana, danışa utancaq kimi, 
yığıla boynunda tər muncuq kimi. 
Dodağı çırtlaya tumurcuq kimi, 
üzü lalə kimi yana, nə gözəl. 
   
Sürə dövranını bəxtəvər kimi, 
ona vurğunluqdan bixəbər kimi. 
Gedəsən yanına müzəffər kimi, 
şux qəddin önündə sına, nə gözəl. 
   
 

137 
 
Deyə bilmirsənsə ürək sözünü, 
ha gözlə gözünə görünən günü. 
Elə mərhəm et ki, ona özünü 
gəlsin dərd-bəlası sana, nə gözəl. 
   
Fəxrəddin, eşqində Kərəm deyilsən, 
şadlan qurban getsən, sevin, əyilsən. 
Ona ürəyini ver, verə bilsən, 
yetsin intizarın sona, nə gözəl. 
  26.01.1998 
   
SƏNSƏN 
   
Mən səni görəndən hüsnünə heyran, 
sən mənim əzizim, mehribanımsan. 
Sən mənə duyğumu bəxş edən insan, 
sən mənim ikinci yaradanımsan. 
   
Sən mənim qəlbimdə ilahi istək
fikir-xəyalımda gəzdirdiyim tac. 
Ay məni eşqində sınayan mələk, 
mən sənin bir adi sözünə möhtac. 
   
Bu sevgi qəlbimdən əskilməz bir dəm, 
gündə yüz yol alan canımı, sənsən. 
Dövrümün ən bədbəxt kişisi mənəm, 
dünyanın ən gözəl xanımı sənsən. 
  17.07.1999 

138 
 
RAFİQ VƏLİZADƏ (KƏRƏMOĞLU)
 
(1953) 
 
   
Rafiq 
Vəlizadə 
(Vəliyev 
Rafiq  Kərəm  oğlu)  1953-cü  ildə 
Qazax rayonunda anadan olmuş-
dur.  1970-ci  ildə  orta  məktəbi 
doğma rayonda  bitirmişdir. Son-
ra Azərbaycan Dövlət Tibb İnsti-
tutunun  müalicə-profilaktika  fa-
kültəsinə daxil olmuş və təhsilini 
uğurla başa vurmuşdur (1970-1977). 
  80-ci illərin əvvəllərində “YENİ SƏSLƏR” alma-
naxında  20-dən  artıq  şeiri  çap  olunmuşdur  (Redak-
toru: Müzəffər Şükür). Sonralar onun imzasına dövri 
mətbuatda tez-tez rast gəlmişik. 
  Rafiq  Vəlizadə  (Kərəmoğlu)  yeddi  dahi  yazara 
həsr  edilən  məşhur  “YEDDİ  OĞUL  İSTƏRƏM” 
kitabının iki tərtibatçısından biridir. 
   
DAĞLAR O DAĞLARDIR, O ÇAĞLAR HANI 
   
Dağlar yaşamaqdan illəri yorub, 
Qayalar necə var, elə də durub. 
Həmin bulaqlardır göz kimi durur... 
Qanımda qaynayan bulaqlar hanı? 
Dağlar o dağlardır, o çağlar hanı? 

139 
 
Yuxuydu dünyada dərdi-sərimiz, 
Dağ idi arandan qaçan yerimiz. 
Odur, orda qalıb ocaq yerimiz, 
Gözümdə oynayan ocaqlar hanı? 
Dağlar o dağlardır, o çağlar hanı? 
   
Sallanıb gələrdi bulağın üstə, 
O yanağı lalə, dodağı püstə. 
Biz də boylanardıq qulağı səsdə, 
Hanı, o əvvəlki “qoçaq”lar hanı? 
Dağlar o dağlardır, o çağlar hanı? 
   
 
HƏYAT NƏĞMƏSİ 
   
Sən doğulan şəhər birdi,- 
Şəhərlər o qədərdi ki... 
Mən boğulan qəhər birdi,- 
Qəhərlər o qədərdi ki... 
   
Biz yaşında nəsil birdi, 
Nəsildə kök, əsil birdi. 
Biz yaşayan əsr birdi,- 
Əsrlər o qədərdi ki... 
   
Səni mən tək duyan birdi, 
Mənə sən tək həyan birdi. 
İkimizə dünya birdi,- 
Dünyalar o qədərdi ki... 

140 
 
OLAN OLDU, KEÇƏN KEÇDİ 
Aşıq Alıya 
   
Nə qalmısan tənha, könlüm, 
Gələn gəldi, köçən köçdü. 
Bal süzülən çiçəklərə 
Qonan qondu, uçan uçdu. 
   
Gəzirəm məni duyanı,- 
Dar günümdə dostlar hanı? 
Qəlbim bir sınaq meydanı, 
Qalan qaldı, qaçan qaçdı. 
   
Görməyələr bu günümü, 
Seçəmmirəm zili, bəmi. 
Mən yazığa dərdi, qəmi 
Əkən əkdi, biçən biçdi. 
   
Niyə belə yatdı baxdım, 
Yatıb məni atdı baxdım. 
Hanı qız bəyənən vaxtım? 
Alan aldı, seçən seçdi. 
   
Rafiq, dərd-qəm yesən də sən, – 
Düz qəddini əysən də sən, 
Yüz başına döysən də sən
Olan oldu, keçən keçdi. 
  1984. 

141 
 
GÜNAHLARIM... CƏZALARIM... 
   
Gah acılı, gah şirinli, 
Bu dünyada ömr edirəm. 
Tale elə gətirir ki, 
Heç özüm də istəmədən, 
Bəzən günah işlədirəm. 
   
Bir ömürün yollarında, 
Yamanların ucbatından 
Günahsız cəza almışam. 
Yaxşıların əllərində, 
Bağışlanıb günahlarım, 
Dönüb cəzasız qalmışam. 
   
Həm yaxşılı, həm yamanlı 
İnsan gözəl, həyat gözəl. 
Həm işıqlı, həm dumanlı 
Ömür gözəl, qismət gözəl. 
   
Qismətimdəm küsməyirəm, 
Küsməyim hədərdi mənim. 
Günahım nə qədərdisə, 
Cəzam o qədərdi mənim. 
   
   
 
 
 

142 
 
ƏFRAHİM 
(1954) 
 
  Əfrahim (Əfrahim İsma-
yıl  oğlu  Hüseynov)  23  fevral 
1954-cü  ildə  Cəlilabad  rayo-
nunun Alar kəndində anadan 
olmuşdur. Orta məktəbi doğ-
ma  rayonunda  bitirdikdən 
sonra,  1972-ci  ildə  Azərbay-
can  Dövlət  Tibb  İnstitutunun 
müalicə-profilaktika fakültəsinə daxil olub və 1978-ci 
ildə  yüksək  qiymətlərlə  təhsilini  başa  vuraraq  tera-
pevt ixtisası almışdır.   
  Ədəbiyyata orta məktəb oxuyarkən – 1970-ci ildə 
“Bakının gecə lövhəsi” şeiri ilə gəlib.   
  “Səni gözləyə-gözləyə”, “Yollar qayadan asılır”, 
“Ömrü hamıtək yaşasan”,”Məni axtaran varsa”, “Nə 
yaman çətinmiş məni  tanımaq”, “Yağan yağış yolla-
rını  döydümü”  və  “Ürəyi  aldatmaq  olmur”  kitab-
larının  müəllifidir.  Şeirləri  Türkiyədə  çap  olunan 
“Altun kalemler” kitabında da yer almışdır.   
  1999-cu ildən AYB-nin üzvüdür. 
  Ailəlidir. Bir övladı var. 
   
 
 

143 
 
ÜRƏYİ ALDATMAQ OLMUR 
 
Axtarırıqsa gümanı, 
Çəkilmir qəmin dumanı. 
Həkim, yığışdır dərmanı, – 
Ürəyi aldatmaq olmur. 
 
Göy biçənəklər yuxudu, 
Salxım söyüdlər qurudu... 
Bu payızın işi budu, – 
Küləyi aldatmaq olmur. 
 
Çəmən dönüb ah yerinə, 
Darayan yox meh yerinə... 
Yaş ələnir şeh yerinə, 
Çiçəyi aldatmaq olmur. 
 
Ömür tilsim, arzu düyün; – 
Açsan, nə din, nə də öyün! 
Bircə gün qazanmaq üçün 
Fələyi aldatmaq olmur. 
 
Axtarırıqsa gümanı, 
Çəkilmir qəmin dumanı. 
Həkim, yığışdır dərmanı, 
Ürəyi aldatmaq olmur. 
   
 

144 
 
TORPAQ BİZNƏN HESAB ÇƏKİR 
 
Yalanmış, bu sevgi yalan! 
Ölmədi gözləri dolan. 
Yadların əlində qalan 
Torpaq biznən hesab çəkir. 
   
Biri qəmli, beşi gülən... 
Hara getdi dərdi bilən? 
Vaxtsız saralıb tökülən 
Yarpaq biznən hesab çəkir. 
   
Bilmədik ulduz neçədi, – 
Ölüb dirilmək necədi. 
Göz-gözü görməz gecədi, 
Çıraq biznən hesab çəkir. 
   
Eniş, yoxuş, qaya, gədik 
Baxır yolumuza dik-dik. 
Gəzdirə bildik... bilmədik?! – 
Papaq biznən hesab çəkir. 
   
 
 
 

145 
 
ÖMÜR BURA QƏDƏR İMİŞ 
 
Dayan, əzmə bu çəməni, 
Yollar bura qədər imiş. 
Unut məni, bilim ki, qoy, 
Ömür hara qədər imiş. 
 
Qucaqlayır duman yeri, 
Bacarırsan, güman, yeri! 
Bilsə, açılar dan yeri 
Axtardığım səhər imiş. 
 
Bil ki, yazılıb günaha, 
Dərd gedir üzü sabaha. 
Ürəyimdən çıx get daha, 
Qalmağın bir qəhər imiş. 
 
Bir çay səsli gecə üçün 
Ağlamışıq için-için. 
Bu ürəkdən gəlib keçən 
O ürəkçün hədər imiş. 
 
Dayan, əzmə bu çəməni, 
Yollar bura qədər imiş. 
Unut məni, bilim ki, qoy, 
Ömür hara qədər imiş. 
 
 
 

146 
 
ÜRƏK, MƏNİ RAHAT BURAX 
   
Ağlayana yar-yoldaşsan. 
Üzümdə ələnən yaşsan. 
Dərd ilə doğma qardaşsan, 
Ürək, məni rahat burax! 
   
Gəmimizin yolu duman... 
Vəfa qılmadı bu liman. 
Yol ver gedim, uzaq dolan, 
Külək, məni rahat burax. 
   
Qaçmaram, sözdən qaçmaram, – 
Dedim daha əl açmaram. 
Şah oğlu şaham, acmaram, 
Çörək, məni rahat burax. 
   
Nə yağış var, nə çisək-çən, 
Quruyubdu yaşıl çəmən. 
Nə baxırsan bu çəməndən, 
Çiçək, məni rahat burax! 
   
Ağlayana yar-yoldaşsan, 
Üzümdə ələnən yaşsan. 
Dərd ilə doğma qardaşsan, 
Ürək, məni rahat burax.   
   
 

147 
 
ÖMRÜ HAMITƏK YAŞASAN 
   
Cavan bilir, qoca bilir, – 
Hamı taxtı uca bilir. 
Əyri qapı aça bilir, 
Doğru-düz elə-belədi. 
   
Ömür nağılsayaqdısa, – 
Bilən yox kim oyaqdısa, 
Ürəyimiz soyuqdusa, 
Şaxta-buz elə-belədi. 
   
Hər yükü çəkib daşısan, 
Deyəcəklər ki, naşısan. 
Ömrü hamıtək yaşasan, 
Səksən, yüz elə-belədi.   
   
 
BU ŞƏHƏR 
 
Varmadım işlərin əyri-düzünə, 
İnandım çoxunun şirin sözünə. 
Gecəsi bənzədi göyün üzünə; – 
Sandım kəhkəşanda təkdi bu şəhər. 
   
Dedim düzü düzdü, dedim ağı ağ, – 
Çörək kəsdiklərim dayaqdı, dayaq. 
Neçə sadəlövhü çəkdiyi sayaq 
Məni də qoynuna çəkdi bu şəhər. 

148 
 
Gecəli-gündüzlü umdu dostlarım... 
Çağırdım, gözünü yumdu dostlarım. 
Gözümdə sınmazdı, sındı dostlarım, – 
Dərdi küçə-küçə əkdi bu şəhər. 
       
Kimə inanasan, deyəsən, sirri? 
Doğrunun, əyrinin bilinmir yeri. 
Gələndə yüyürdün, ayağım, yeri! – 
Çiynimin üstündə yükdü bu şəhər. 
       
...Bu yerlər dumanmış, duman, gəlirəm, 
Çək gözünü yoldan, sonam, gəlirəm! 
Sözünə baxmadım, anam, gəlirəm, 
Daşı ətəyimdən tökdü bu şəhər.   
 
 
   
MƏNDƏN XƏBƏRİN 
OLDUMU 
     
Yadındamı 
O axşam?- 
Sənə zəng eləmişdim... 
-Unut məni, unut hər şeyi.- 
Deyib, 
Asmışdım dəstəyi. 
...Dönürdüm evə sarı, 
açılmaq istəmirdi 
metro stansiyasının 
qapıları... 

149 
 
Hər gün   
Endiyim pilləkənlər 
Tanımırdı ayaqlarımı. 
Qatarın səsi 
Deşırdi qulaqlarımı. 
Gedırdim üzü küləyə,- 
Çıxmaq istəyirdim 
Küçəyə. 
Ekskalator da işləmirdi... 
Elə bil   
Var imiş kini. 
Gözlərimin içinə baxırdı 
Tavandan 
asılan yazılar – sual kimi. 
...O gecə pəncərəmi 
səhərədək külək döydü. 
Çaşıb, qonşu Muradın 
Qapısını döydüyümsayaq   
Doğma qapı da 
Üzümə ağ idi, ağ. 
...Yadındamı o axşam? – 
Sənə zəng eləmişdim; 
–Unut məni, unut hər şeyi, – 
deyib 
asmışdım dəstəyi... 
Doğru de, 
Gözlərin doldumu?.. 
Eh... məndən xəbərin oldumu?   

150 
 
ATAM GƏLƏCƏK 
 
Hər axşam yatanda elə bilirəm 
Bu gecə yuxuma gələcək atam. 
Gözümün içində gizlətdiklərim 
Dərdimi-sərimi biləcək atam. 
 
   
Yenə dönəcəyəm bir az gec evə, 
Gəlib görəcəyəm hələ oyaqdı. 
Torpaq soyuqdusa...mənə deyəcək, – 
Bir az qalın geyin, oğul, soyuqdu. 
   
Görəcək, yolumu gözləyir anam, 
Payımsa qalıbdı hələ qazanda. 
Bağrıma basdığım paltarlarının 
Yeri boş qalıbdı “paltarasan”da. 
   
Yenə də bacımı döyüb qardaşım, 
Qaçıb gizlənməyə macal axtarır. 
Təzədən qaralıb bəyaz saçlarım   
Bu gecə özünə sığal axtarır. 
   
Ay qardaş, başını yenə uca tut, 
Dərdə biganə ol, dərd bilən gəlib! 
Açın qapıları, açın taybatay, – 
Qonağın səsinə səs verən gəlib! 
   
Hər axşam yatanda elə bilirəm 
Bu gecə yuxuma gələcək atam. 
Gözümün içində gizlətdiklərim 
Dərdimi-sərimi biləcək atam.   

151 
 
  MƏNSİZ YAŞAMAĞI ÖYRƏDİM SƏNƏ 
 
Bir az dinən daşın dilini öyrən, 
Bir az gözyaşının sirrini öyrən, 
Bir az da kədərin yerini öyrən, 
Dərdi daşımağı öyrədim sənə. 
   
Qaldı uzaqlarda, ünyetməzdə yaz, – 
Qalan ömür-günü qar-sazağa yaz! 
Yolların çovğunu, dumanında az, – 
Qaya-dağ aşmağı öyrədim sənə. 
   
Bir arzudan ötrü yollar seçimdə, 
Ulduzlar yox olsun bulud köçündə. 
Uzun gecələrdə güman içində 
Azıb dolaşmağı öyrədim sənə. 
   
Bu ömür yollara göz dikməkdisə, 
Axırı arzudan əl çəkməkdisə, – 
Beləcə yaşamaq bir küsməkdisə, 
Bəlkə barışmağı öyrədim sənə. 
   
Çox şeyi demədik, qaldı gizlicə, 
Yollar uzaq düşdü buz əriyincə. 
Gedim uzaqlara, gedim bir gecə, 
Mənsiz yaşamağı öyrədim sənə. 
   
   
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azkurs.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə