HƏZİNİ “HƏDİSİ-ƏRBƏİN” TƏRCÜMƏSİ



Yüklə 3.06 Mb.
səhifə6/19
tarix21.04.2017
ölçüsü3.06 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   19

On doquzıncı hədisdir bu səhih,

Həm Əlidəndir rəvayət bu sərih.

Dedi ki, bir gün rəsulüllah ilə,

Otururduq cümlə yanında bilə.

Dini-islam yeŋlə olmışdı zühur,

Aləmə yayılmamışdı uşbu nur.

Kim ki gəlmişdi imanə sidq ilə,

Otururlardı rəsulüllah ilə.

Bir kişi oldı nəgahin aşikar.

Bir cəmazə mayəyə olmış səvar.

Azmiş idi həm dəvəsi, həm özi,

Toza bulaşmış idi yüzi-gözi.

Bildük anı biz iraxdan gəldügin,

Bilmədük anı biz axdan (?) gəldügin.

Yanimizdə çünki durdı bir zəman,

Sözə gəldi bə'd əz-in, açdı zəban.

Pəs dedi kim, siz maŋa doğru deyiŋ

Kim, Məhəmməd xansıŋızdır, söyləyiŋ.

Uş mənəm,-dedi,- Məhəmməd, bəllü bil,

Məndə nədir hacətiŋ, ərz eyləgil.

Söylədi ki, sənmi eylərsən bəyan,

Taŋrınıŋ əmrin maŋa uşbu zəman.

Yoxsa mən bütlər sözini söyləyim,

Nə buyurmışdır maŋa, ərz eyləyim.

Dedi peyğəmbər aŋa kim, ya igit,

Mən deyim Taŋrınıŋ əmrin, sən eşit.

Şərti-imanı bəyan etdi rəsul,

Rükni-islami, füru'ü həm üsul.

Çün təmam etdi sözini Mustəfa

Dedi kim, sən dəx bəyan etgil maŋa.

Nə buyurmışdır sana büt, ya əxi,

Cümləsin şərh eylə bir-bir sən dəxi.

Diŋlə,-dedi,- ya rəsul, mən söyləyim,

Sərgüzəştimi saŋa şərh eyləyim.

Bil ki, Qəssan ibn Malikdir adım,

Amiri qövmindənəm, doğru dedim.

Vardurur bir xacımız bizim ulu,

Qızıl-altundan mürəssə'dür dolu.

Həm aŋa qonmışdurur lə'lü göhər,

Bütlər içrə yoxdur andan mö'təbər.

Hər rəcəb ayında adətdir bizə,

Hər çi var, ulu-kiçi cümləmizə,

Eylərüz hər yildə bir qurban aŋa,

Bizdə adət böylədir öŋdin soŋa.

Qarşusində səcdə qılıb, yer öpüp,

Dürlü hacət dilərüz aŋa tapup.

Ya rəsul, çün böylə bildin bu işi,

Adı Üssam bizdə vardır bir kişi.

Vardı bir gün eylədi qurban aŋa,

Həm dapu qıldı bir az andan yaŋa.

Dedi, qurban eylədim çünkim rəvan,

Büt içindən bir avaz oldı əyan.

Dedi, ey Üssam,iman oldı zühur,

Getdi zülmət, aşkarə oldı nur.

Kafirüŋ qanı döküldi bişümar,

Küfr əhli cümlə oldı tarümar.

Dini-islam zahir oldı uşbu gün,

Bəlkə oldı cümlə bütlər sərnigun,

Gün Üssam eşitdi bütdən bu sözi.

Nə’rə urdı, yaş ilə doldi gözi.

Gəldi, bizə halını verdi xəbər.

Oldı köŋli cümləniŋ zirü zəbər.

Bir neçə gündən eşitdük nagəhan,

Məkkədə bir kimsə olmışdır əyan.

Dedilər, eylər nübüvvət də'visin,

Ənbiyanıŋ xatəmiəm der yəqin.

Bir neçə gün keçdi munuŋ üstinə.

Tarüq adlu bir kişi vardı yenə.

Vardı, anda yenə qurban eylədi,

Qıldı səcdə, dürlü ehsan eylədi.

Büt içindən gəldi yenə bir avaz,

Dedi kim, ya Tarüq, oldi iş diraz.

Göndərildi doğru peyğəmbər bu gün,

Ta ki xəlq içində ola rəhnəmun.

Vəhy göndərmişdir aŋa ol cəlil,

Hamili-vəhyidür anıŋ Cəbrail.

Bu sözi Tarüq eşitdi anda çün,

Zari qıldı, qayğulu oldı zəbun.

Gəldi, bizə anı mə'lum eylədi,

Hər nə söz kim, büt demişdi, söylədi.

Həm sənin çavıŋ dəxi çıxdı qəvi,

Dedilər kim, çıxdı şahi-mə'nəvi.

Kim dedi doğrudur, kimi yalan.

Bir- iki gün böylə keçdi, bil əyan.

Mən dəxi durdum yenə, ya Mustəfa,

Adətimcə eylədim qurban aŋa.

Çünki mən qurbanı kəsdim ol zəman,

Oldı bir avaz həm andan əyan.

Bir uca avaz ilə dedi sərih,

Dilə gəldi,söylədi rövşən,fəsih.

Dedi, ya Qəssan, həqq oldı zühur,

Aşikar oldu aləm içrə nur.

Həqq nəbi gəldi cəhanə uşbu gün,

Haşimidür, Məkkədəndür,rəhnəmun.

Dostları anıŋ səlamətliq görə,

Düşməninə çox nədamətlər irə.

Ola dünyadə hidayət pişəsi,

Dinə də'vət ola həp əndişəsi.

Ol şəfi’ ola qiyamətdə yenə,

Əvvəl-axir cümlə iman əhlinə.

Muni dedi, qopdi, yerdən ol zəman,

Düşdi yerə sərnigun ol nagəhan.

Böylə görgəc durdum ol dəm biqərar,

Bir dəvəniŋ üstinə oldum səvar.

Munca zəhmətlər çəküb gəldim saŋa,

Sərgüzəştim uşbudur, ya Mustəfa.

Çün rəsulüllah bu sözi qıldı guş,

Xoş təalallah deyüb qıldı xüruş.

Dedi Qəssan: Ya Məhəmməd, uşbu dəm,

Bir sözüm var, leyk dəstur istərəm.

Üç beyt mədh etmişəm dedi sana,

Dilərəm ki, söyləyəm, ya Mustəfa.

Verdi peyğəmbər icazət ol zəman,

Dedi üc beyti ərəbcə xoş-əyan.

Pəs aŋa imani ərz etdi rəsul,

Durdi sidq ilə məsəlman oldı ol.


Şe’r
اسرع سیرنا فی طلب محمد بسهل وحزن وبلاد من الرمّل

لانصرخیرالناس نصراً موَزراً واعقد حبلاً من حبالک فی حبلی واشهد ان الله حق وجدا اد ین به ما اذقلت قد می نعلی HEKAYƏTİ-ÜXRA
Çünki muni böylə bildiŋ, ey əxi,

Diŋlə imdi sidq ilə bir söz dəxi.

Kimlər idi ol imanə gələn,

Diŋlə bir-bir söyləyim təqrir ilən.

Çünki vəhy endi rəsulə,bil yəqin,

Gəldi imanə Xədicə bəd əz-in.

Andan əvvəl ol Əbuzər bixəfa,

Gəldi andan ol Əliyyül-Mürtəza.

Bir kənizək gəldi andan,ey hümam,

Diŋlər isən, söyləyim anı bənam.

Dürr idi anıŋ adı sən bəllü bil,

Həmzəniŋ cariyəsiydi aŋləgil.

Gəldi Cə'fəri-Təyyar bə'd əz-an,

Soŋra andan həm Züheyr idi əyan.

Pəs Zübeyr imanə gəldi həm yenə,

On kişidir ki,bular gəldi dinə

Pəs Übeydə ibn Cərrah, ey əxi,

Gəldi andan sonra həm Təlhə dəxi.

Pəs Übeydə ibn Cərrah, ey əxi,

Gəldi andan sonra həm Təlhə dəxi.

Çün bular imanə gəldilər böylə,

Bir neçə gün gəzdilər seyyid ilə.

Qılmadılar kafir içrə aşikar,

Böylə keçdi bunlarıŋla ruzigar.

Bə'd əz-an həzrətdən ayıtdı Cəbrail,

Dedi, ya Əhməd, səlam ayıtdı cəlil.

Dedi: Buyurdı Xuda oturma, dur,

Dini-islamı cəhanə qıl zühur.

Bir uca yerə çıxubən söyləgil,

Aləmi imanə də'vət eyləgil.

Çıxdı ol dəmdə qübbəyə Mustəfa,

Bir uca avaz ilə qıldı səla.

Dedi: Söyliŋ siz ki, Taŋrı birdürür,

Ol cəm’iyi-işlərə qadirdürür.

Dəxi həm söyliŋ Məhəmməd Taŋrınıŋ

Qulidür, həm həqq rəsulidür anıŋ.



وقال علیه السلام قلو لا اله الله محمد رسول الله

Məkkə qövmi bu sözü eşitdi çün,

Cümlə qəmgin oldı, qaldı sərnigun.

Var idi şəhr içrə bir əv ki, ulu,

Dari-nədvə ad verürlərdi qamu.

Yəni ki canğı əvi derlər aŋa,

Danışuq yeri idi öŋdin soŋa.

Eşidüb muni qamusi durdılar,

Məşvərət qılmağa anda vardılar.

Dedilər: Görün Məhəmməd neylədi?

Uş nübüvvət də'visini eylədi.

Ol bizim mə'budimiz sögir, qaxır.

Kim, bizi bir özgə taŋrıya oxır.

Üç yüz altmış büt ki, şimdi bizim var,

Cümləsini qılmaq istər xarü zar.

Cağırur ki, bu qamusini qoyıŋ,

Siz gəliŋ bu mən dedügimə uyıŋ.

Pəs dedilər: Söyliŋ axır nedəlim?

Biz bu işə necə tədbir edəlim?

Kim, rəisi-Məkkə şəhriniŋ qamu,

Hazir idi cümləsi qıldı qülüvv.

Söyləyim bir-bir eşitgil adların.

Anda idi ol Şəbbə adlu ləin,

Həm Rəbiə Ütbəvü dəxi Vəlid,

Dəxi Səfvan,həm yenə Zəhri-pəlid.

Həm dəxi Kə'b ibn Əşrəf, ey əxi,

Əsvəd ibn Yəğut biri dəxi.

Həm biriniŋ dəx Kənanədir adı,

Ol Rəbiə oğlıdır ravi dedi.

Kim, qamu rüəsayi-Məkkədir bular,

Uş bulardır şəhr içində ulular.

Söylədilər kim, Məhəmmədiŋ əcəb,

Böglə dedüginə nə ola səbəb?

Böylə deməkdən muradı nə ola?

Böylə neçün çağırur sağ-sola?

Ol bizim bütimizə neçün sögər?

Həm öziniŋ Taŋrısın böylə ögər.

Kimsəyə göstərməz anı kim, nədür,

Ol qızıl-altunmıdır, nə nəsnədür?

Der ki, üç yüz altmışıŋ tərkin uriŋ,

Bu bilinməz nəsnəyə qarşu duriŋ.

Birisi durdi ayağə söylədi,

Anıŋ içün munca nə qüssə dedi.

Ol Məhəmməd bir fəqir-ac kişidür,

Binəvalığ daim anıŋ işidür.

Anıŋ içün böylə dedi kim,bu gün

Verəsiz bir parə mal, ola sükun.

Dedilər bu necə sözdür ki, dediŋ,

Bu, uşax sözidürür kim, söylədiŋ.

Ol Məhəmməd bir yavuz sahirdürür,

Az zəmanda çox kişilər azdurur.

Dünyəda bir müddət ol diri dura,

Sehr edübən çox xəlayiq azdura.

Derilübən bir ulu, ənbuh ola,

Aləm içrə dopdolu ənduh ola.

Dəf’ qılmazsız muni gər bu məcal,

Kim bilür kim, necə olur soŋra hal?

Pəs Vəlidə söylədilər kim, degil,

Sən munuŋ tədbirini şərh eyləgil.

Dedi ki, nə söyləyim muŋa cəvab,

Gər bəcidd dutmazsız, iş olur xərab.

Döndi aydır ki, gəliŋ üç gün təmam,

Siz maŋa möhlət veriŋ, ey xassü amm.

Görəyim heç çarə olurmı aŋa,

Var ümmidim ki, bu iş, bütdən oŋa.

Bu söz ilən olar yenə getdilər,

Üç güniŋ səbrin müqərrər etdilər.

Çünki munlar işlü işinə gedər,

Diŋlə imdi ol Vəlidi kim, nedər.

İki büt düzdirmiş idi ol lə'in,

Nə sifətlüdir deyim, diŋlə yəqin.

Qızıl-altundan düzülmişdi qamu,

Həm cəvahir dürri-mərcan dopdolu.

Həm geydürmişdi aŋa dürlü libas,

Gör nə tərtib eyləmiş ol nasipas.

İki zərrin kürsiyi düzmiş yenə,

Hər birin qoymış biriniŋ üstinə.

Vardı ta ki, anlara edə tapu,

Girübən qıldı sücud,örtdi qapu.

Üç gün, üç dün qarşulərində durub,

Qıldı tapu, yüzini yerə urub.

Üç günədən yemədi hərgiz təam,

Bütlərə qıldı təzərrö’ sübhü şam.

Çün üçinci gün təmam oldu, Vəlid

Gör nə dedi bütlərinə ol pəlid.

Dedi üç gündüz ki, sizə tapərəm,

Qarşuŋizdə dəmbədəm yer öpərəm.

Bu qədər qulluğimə eyliŋ kərəm,

Siz maŋa doğru xəbər veriŋ görəm.

Ol Məhəmməd halını eyliŋ əyan,

Həqmidür, ya batilmidür, eyliŋ bəyan.

Gör ki, şeytan neylədi ol dəm aŋa,

Necə məğbun eylədi, deyim saŋa.

Ol şəyatindən birisi ol zəman,

Məsğər idi adı həm bəllü-bəyan.

Ol bütüŋ girdi biriniŋ ağzinə,

Gör ki, nə söylər anı diŋləyənə.

Ağzın açdı, büt dilindən söylədi,

Ol Məhəmməd bir yalancıdır,-dedi.

Aŋa inanmıŋ ki, peyğəmbər dəgül,

Hər nə dersə, sözini qılmıŋ qəbul.

Çün Vəlid muni eşitdi, oldı şad,

Pəs dedi ki, hasil oldı uş murad.

Daşxaru çıxdı, dedi kafirlərə,

Bu sözi məlum qıldı yeksərə.

Pəs dedilər, ya Vəlid, oturma, dur

Kim, bu işdə həm bizə layiq budur.

Cümlə meydanə yığıla xasü amm,

Uşbu şəhrin bay- yoxsuli təmam.

Ol Məhəmməd qarşusində söyləyə,

Ta yalanın xəlqə mə'lum eyləyə.

Gün eşidə bu sözi ola xəcil,

Etməyə dəxi bizimlən qalü qil.

Müstəfayə dedilər uşbu sözi,



Fikrə vardı bir dəm anda kəndözi.

Cəbrail gəldi, dedi : Ey nuri-pak,

Bu iş içün dutməgil köŋliŋdə bak.

Bil anıŋçün kim bu işi işlədi,

Ol Vəliddür ki, muni böylə dedi.

Məkkəniŋ kafirləri kiçi-ulu,

Gəldilər meydanə ol dəm subəsu.

Ortəyə qoydılar çün ol büti,

Neylədi, gör ol Vəlid adlu iti.

Bəzədilər anı dürlü rəxt ilə,

Ortə yerdə oturdı təxt ilə.

Pəs çağırdılar rəsuli dər-zəman,

Durdi-gəldi ol dəm ol fəxri-cəhan.

İbn Məs'ud dəxi yanınca bilə,

Gəldilər ol dəm rəsülullah ilə.

Gəldi bir yerdə oturdi Müstəfa,

Fəxri-aləm, sahibi-şər'i -hüda.

Yenə Məsğər girdi ol büt qarninə,

Söylədi pəs bir neçə hərzə yenə.

Dedi: Peyğəmbər degil, inanmaŋız,

Bir yalancıdır, muŋa aldanmaŋız.

Çünki kafirlər eşitdi, oldı şad,

Sanasaŋ ki, dapdılar kami-murad.

İbn Məs'ud oldı bu işdən xəcil,

Ya rəsulüllah, nə halətdir, degil.

Dedi: Qəmgin olmagil sən bu işə,

Tez ola kim, bizə nüsrət irişə.

Muni dedi,döndi peyğəmbər gerü,

Uğradı bir atlu anda rubəru.

Bir yaşıl don əgninə geymiş idi,

Din yolunda başini qoymiş idi.

Düşdi atından həman dəm ol hümam,

Yeriyüb peyğəmbərə verdi səlam.

Dedi peyğəmbər: Nə kişisən, degil,

Gizləmə, halıŋı dogru söyləgil.

Mən əcəbləndim səlamiŋdən səniŋ,

Bu fəsahətlü kəlamiŋdən səniŋ.

Dedi: Cin qövmindənəm mən, ya rəsul,

Söyləyim halim saŋa,ey pürusul.

Nuh peyğəmbər zəmanində yəqin,

Gəlmişəm imanə mən, bil, ey əmin.

Ayru düşdüm mən vətəndən,bil, əyan,

Nerədədir bilməzəm, edəm bəyan.

Şimdi gəldim, elimi gördüm bu gün,

Cümləsi qəmgin oturur sərnigün.

Söylədim ki, böylə qəmgin nişə siz,

Kim, cəkərsiz fikr ilə əndişə siz.

Pəs dedi ki,necə qayğu çəkməyəm?

Ağlayub sel kimi yaşım tökməyəm?

Gör ki, Məsğər adlu məl’un neylədi,

Büt dilindən necə sözlər söylədi.

Müstəfayi necə məhzun eylədi,

Uşbu qeyrət bağrımı xun eylədi.

Taŋrınıŋ düşmənlərini qıldı şad,

Dapdılar anlar bu mə'nidən murad.

Çünki andan bu sözi mən diŋlədim,

Ol səniŋlə netdügini anlədim.

Ol səbəbdən təndə qanım qıldı cuş,

Nə’rə urub eylədim mən də xüruş.

Getdim ardınca, anı qıldım həlak,

Ya rəsulüllah, anıŋçün dutma bak.

Uş qılıcım üstə qanıdır anıŋ,

Öldüginə bu nişanıdur anıŋ.

Məzbələyə atmışam başın anıŋ,

Gör necə kəm etmişəm yaşın anıŋ.

Kəlbə bəŋzər şimdi anıŋ surəti,

Cismü rəsmivü cəm’iyi- hey'əti.

Gün rəsulüllah eşitdi bu sözi,

Xürrəm oldı xatiri, güldi yüzi,

Əl götürdi, pəs aŋa qıldı dua,

Kim, aŋa Həqq verə xeyrindən cəza.

Dedi Əhməd: Söyləgil adıŋ maŋa,

Məskənü mövludü bünyadıŋ maŋa.

Dedi: Əbhər oğlıyam, adım Məhin,

Həm məqamımı deyim,ey pakdın.

durağım Turi-Sinadır mənim,

Mənzilim oldur məqamü məskənim.

Pəs dedi ki, gəl icazət ver maŋa,

Varayım bu dəmdə bütlərdən yaŋa.

Bütləriŋ ağzına girüb söyləyim,

Pəs qamu kafirləri həcv eyləyim.

Necə Məsğər ki xəcil etdi səni,

Mən xəcil edim olarıŋ varını.

Mustəfa aydur: İcazətdir, yeri,

Var, bu gün xar eyləgil kafirləri.

Girdi içinə Hübəlin ol zəman,

Gör necə sözlər qılur şimdi bəyan.

Ol günün daŋlası kafirlər qamu,

Gəldi meydanə, dolub kiçi-ulu.

Həm rəsulüllahə e'lam etdilər,

Özlərin gör necə bədnam etdilər.

Hazir oldı məclisə çünki rəsul,

Bir neçə əshab ilə sahibüsul.

Pəs gətürdilər Hübəli arayə,

Ta ki bu işlərinə yarayə.

Dürlü xəl'ətlər aŋa geydürdilər,

Qarşusində səcdəyə baş urdilər.

Qoydılar anı yenə təxt üstinə,

Yığılıb bir neçə bədbəxt üstinə.

Səcdə qılub çox təzərrö’ etdilər,

Yüzlərini cümlə aŋa dutdilər.

Dedilər ki, ya Hübəl, söylə yenə.

Pəs bu caduyi xəcil eylə yenə.

Söylə rövşən bizə anıŋ halını,

Bu aradən kəsgil anıŋ qalını.

Dilə gəldi ol Hübəl dedi rəvan,

Kim biliŋ, ya Məkkə qövmi, pəs əyan.

Bu Məhəmməd bir rəsuli-həqdürür,

Həm dini həqdür, sözi mütləqdürür.

Özi həqdür, sözi həqdür, dini həqq,

Yoli həqdür, rəsm ilə ayini həqq.

Ol sizi doğru yolə də'vət qılur,

Kim uyarsə aŋa, oddən qurtulur.

Siz qamu batildəsiz, əcsamıŋız,

Cümlə azğun xassıŋızlan amıŋız.

Hər kişi aŋa inansa, şad olur,

Həm cəhənnəmdən dəxi azad olur.

Hər kim inanmaz, anıŋ yeri cəhim,

Yedügi zəqqum, içdügi həmim.

Siz aŋa inaŋız, təsdiq ediŋ,

Bu, nəbiyi-həqdürür, təhqiq ediŋ.

Oldurur eynül-yəqin əz-xassü amm,

Ənbiyanıŋ xatəmi xeyrül-ənam.

Muni eşitdi Əbu Cəhli-ləin,

Ayağə durdı rəvan ba xəşmü kin.

Ol büti ol dəm yerə urdi rəvan,

Soydı əgnindən libasın ol zəman.

Balta ilən parə-parə eylədi,

Layiqi-özi kimi narə eylədi.

Odə yaxdı anı Əbu Cəhli-ləin,

Pəs əvinə getdi qəmginü həzin.

Oldılar kafirlər anda şərmsar,

Əvlərinə getdi cümlə xarü zar.

Döndi mənsurü müzəffər Müstəfa,

Sadü xürrəm, köŋli yenə pürsəfa.

Şad olurlar cümlə əshabi qamu,

Xürrəm olub döndilər kiçi-ulu.

Söylədi ol dəmdə ol cinə rəsul,

Döndərəyim adıŋı, ey pürüsul.

Dedi Abdullah Əbhər ad aŋa,

Çün eşitdi, oldı ol dəm şad aŋa,

Ol zəman bir şeir inşa eylədi,

Pəs ərəb dilincə anı söylədi.


Şe’r

انا عبدالله ابن عبهرا انی قتلت ذوالفجور مسغرا هممته بضرب سیفی منکرا ا لذی الصفا المروة لها طعی استکبرا

وخالف الحق وقال منکرا بشتم نبیا المطهرا

و الله لا ابرح حثی ینصرا ویظهر الاسلام حتی یقهرا

وبذل فیه کل من تکبرا کل یهودی ومن تنصرا

جنود کسری و ملک قیصری
FİT-TƏRCÜMƏ
Tərcüməsidir ki anıŋ sölədüm,

Türk dilincə anı nəzm eylədüm,

Ki, Abdullahəm əlhəqq ibn Əbhər,

Qılıcımdan ki, qətl oldı Məsğər.

Çü tiğimni anıŋ boynına çaldum,

Kəsüb başın bütini qıldım əbtər.

Səfa-Mərvə arasında bir ittək,

Yatur murdar cismi şimdi bisər.

Anı qətl eylədüm mən ol səbəbdən,

Xilaf edüb Həqqə söylərdi münkər.

Sogərdi ol Məhəmməd Mustəfayə,

Ki, nur idi vücudi, həm mütəhhər.

Aŋa tez ola kim, nüsrət verüb Həqq,

Bu, islamıŋ dinini edə məzhər.

Əziz ola aŋa uyan cəhandə,

Zəlil ola qamu küfr əhli yeksər,

Qılıcından yəhudi varə qəhrə.

Tökə nəsranilər qanın mükərrər.

Zəbun ola əlində cündi-kəsra,

Yıxıla heybətindən mülki-qeysər.



ƏL-HƏDİSÜL-İŞRUN
استحیو من الله حق الحیاء قال فقلنا یانبي الله انانستحی قال لیس ذلک استحیاء ولکن من استحی من الله حق الحیاء فلیحفظ الراس وما حوی والبطن وماوعی ولیذ کرالموت والبلا ومن اردالا خرة ترک زینة الحیوة الدنیاو اثر الاخرة علی الاولی فمن فعل ذلک فقط استحی من الله تعالی حق الحیاء ثم قال النبی علیه الصلوة والسلام الحیاء من الایمان 20
Bu igirminci hədisi diŋlə sən,

Canına rəhmət irişür aŋləsən.

Ravisidür İbn Məs’ud bu söziŋ,

Can qulağilə eşit, dəvşür öziŋ.

Həzrəti-Həqdən dedi qılıŋ həya,

Kəndü həqqincə bəqayət müntəha.

Biz dedük kim, ya rəsulüllah qamu,

Edərüz Həqdən həya kiçi-ulu.

Mustəfa aydur kim, ol həya dögül,

Ol həya mən söylədügim budurur.

Leyk hər kim Taŋrıdan eylər həya,

Saxlaya başını əz kübrü həva.

Qarnını dəxi həramdən dur edə,

Kini köŋlindən çıxara nur edə.

Gecə-gündüz həm ölümin yad edə,

Həm bəla vəqtində köŋlin şad edə.

Hər kişi dilərsə üqba dövlətin,

Dünyanıŋ tərk edə külli şöhrətin.

Kim ki bu xislətləri işlər müdam,

Ol həya etmiş ola Həqdən təmam.

Həm yenə dedi Məhəmməd Mustəfa,

Hər kişiniŋ kim, həyası olmaya,

Əhli-imanəm desə, düz gəlməyə.

HEKAYƏT
Bu hədisə həm münasibdir yenə,

Xoş nəsihətdir muni dinləyənə.

Mustəfa qatinə bir xatun kişi,

Gəldi görgil kim, netə oldi işi.

Ağlayubən söylədi, ya Mustəfa,

Bir ulu cürm etmişəm, qılgil dua.

Bilməyib mən işləmişəm bir günah

Həzrətində Həqqiŋ oldum rusiyah.

Mustəfa aydır: yeri-var tövbə qıl,

Cürmiŋi əfv edə cəbbarü cəlil.

Dedi: Tövbə eyləyəm mən, ya rəsul,

Həqq bilürəm tövbəmi eylər qəbul.

Yer yüzində eyləmişəm mən günah,

Ol günahimə mənim olmış güvah.

Şahid olur ruzi-məhşər ol maŋa,

Ya Məhəmməd, bir dəva eylə muŋa.

Pəs aŋa ol dəm yenə dedi rəsul,

Şad dutgil köŋliŋi, qılma məlul.

Şahid olmaz ol saŋa ruzi-şümar

Kim, kəlamində deyipdir Kirdigar.

Rusi-məhşər cümlə təbdil ola yer,

Gördügin yerlər bir özgə ola yer.


یوم تبدل الارض غیر الارض والسموات وبرزوا لله الوا حد القهار
Yenə ol xatun kişi dedi rəvan,

Ya Məhəmməd, bir dəxi mundan yəman.

Uşbu göglər kim, müəlləqdir həva

Durar üstimdə mənim, ya Mustəfa.

Bu günahımnı bilüpdir həm olar,

Şahid olurlar maŋa ruzi-şümar.

Yenə peyğəmbər dedi kim, qəm yemə,

Gög bu ənva ilə qalmaz ol dəmə.


یوم نطوی السماء کطی السجل للکتب
Dedi xatun kim, kəramən katibin

Cürmimi anlar yazıpdır, ey əmin.

Dəftərimə yazılıpdır sərbəsər,

Çarə nədir muŋa ya, xeyrül-bəşər?

Qəm yemə dedi anıŋçün dəxi sən,

Söyləyim dərmanın anıŋ yenə mən.

Həqq kəlamində yenə verür xəbər,

Kim səvab işlər günahi məhv edər.


ان الحسنات یذهبن السيیات
Həm yenə dedi Məhəmməd Mustəfa:

Kim ki tövbə qıla ba sidqü səfa,

Gər təzərrö’ eyləyüb zari qıla,

Tövbə edüb dönsə Həqqə sidq ilə,

Ol günahi etməmiş kimi həman

Əfv edər cürmini anıŋ müstəan:


قال النبی عليه السلام التایب من الذنب کمن لا ذ نب له 
Pəs yenə övrət dedi kim, ya rəsul,

Bir iş içün dəxi olmışam məlul.

Ol məlaiklər bilür həm halımı,

İşlədügim xeyrü şər əf’alımı.

Şahid olurlar qiyamətə maŋa,

Ya rəsulüllah, nə dersəŋ sən muŋa?

Der: Firiştələr unıdırlar qamu,

Öglərindən gedər ol fərdi-Hu.

Eylə kim gəlmiş hədis içrə səhih,

Mustəfanıŋ qövlidür, rövşən-sərih.

Xansı qul kim tövbə qılsa sidqlə,

Tövbəsində həm təzərrö’ çox qıla,

Tövbəsini Həqq anıŋ eylər qəbul,

Uş muni böylə buyurmış çün rəsul.

Hafiz idi ol mələklər kim, aŋa,

Kim bilürlərdi işin öŋdin soŋa.

Həqq bularıŋ xatirindən gidərə,

Unıdalar cürmin anıŋ yeksərə.

Həm der ə’zalərinə ol Xuda,

Sitrini örtüŋ munuŋ yövmül-cəza


Каталог: pdf -> klassikler
klassikler -> Bİz kiMİK?” (məqalələr) Bakı – Nurlan 2004 yusif vəZİR ÇƏMƏNZƏMİNLİ
klassikler -> MƏnaziLÜs-saliKİn azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası Məhəmməd Füzuli adına Əlyazmalar İnstitutu axund haci ağAMİRZƏ ƏBDÜLKƏRİm ağa badikubi
klassikler -> Marağali məHƏMMƏDHƏSƏn xan etimadüSSƏLTƏNƏ xeyrati-hesanbaki – 2009 azərbayjan miLLİ elmlər akademiyasi
klassikler -> Sadiq bəY ƏFŞar şEİRLƏr baki 2010
klassikler -> Created by Neevia Personal Converter trial version бакы 2005
klassikler -> Mİr möHSÜn nəvvab 1905-1906-ci iLLƏRDƏ erməNİ-MÜSƏlman davasi azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası
klassikler -> Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası Məhəmməd Füzuli adına Əlyazmalar İnstitutu abdulla şAİq arazdan turana baki – nurlan – 2004
klassikler -> Ябцлщясян ял-Мараьи мцалиcати мцнфяридя
klassikler -> KİŞVƏRİ TÜrk divani azərbayjan miLLİ elmlər akademiyasi məHƏMMƏd füzuli adına Əlyazmalar institutu
klassikler -> TƏSİr təBRİZİ TÜrkcə ŞEİRLƏRİ baki – 2011 Azərbaycan mİllİ elmlər akademİyası


Поделитесь с Вашими друзьями:
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   19


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©azkurs.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə